ตอนที่ 42 กำราบอีฟ

ตอนที่ 42 กำราบอีฟ

ซ่งเจิงมองไปที่แมงมุมตัวสีขาวซึ่งกำลังดิ้นรน ชื่อของมันคล้ายกับมนุษย์มาก… มันชื่ออีฟ! เขาสันนิษฐานว่า อดัมคงจะหวังกับมันไว้สูงมาก แต่พอมารู้ว่าการทดลองครั้งนี้ไม่สมบูรณ์ จึงละทิ้งมันไปอย่างไม่ใยดี

“แล้วนายต้องการแมงมุมตัวนี้ไปทำไมกัน?” ฉู่อี้ถามออกอย่างไม่เข้าใจ

“นายได้ยินที่เขาบอกเมื่อกี้ไหม?”

“หนึ่ง คือแมงมุมตัวนี้สามารถพ่นแอนติบอดี้ที่ไม่สมบูรณ์ออกมาได้ สอง มันค่อนข้างเก่งและปรับตัวได้เร็ว อีกทั้งยังหลบการโจมตีของมนุษย์ได้ ฟื้นคืนชีพอีกครั้งได้ด้วยการลอกคราบ”

“ยังไงซะมันก็เป็นสัตว์ประหลาดที่น่าศึกษา… อีกอย่างมันต้องมีความลับเกี่ยวกับระดับที่ห้าซ่อนอยู่แน่” ซ่งเจิงกล่าวออกพร้อมกับมองแมงมุมตรงหน้าด้วยสายตาละโมบ แมงมุมตัวนี้คือสมบัติล้ำค่า และเขาคิดว่าพลังของมันเกินกว่าเขาจะจินตนาการได้ไหว

“ระดับที่ห้างั้นเหรอ? บ้าหน่า! นายไม่ได้ยินเหรอว่ามันคือการทดลองที่ล้มเหลวของอดัม แล้วระดับที่ห้ามันก็เป็นแค่ตำนานเล่ามาเท่านั้น เท่าที่ฉันรู้นะ แค่ในพวกแวดวงระดับสูงในเมืองแห่งความหวังก็ยังไม่มีระดับที่ห้า!” ฉู่อี้คัดค้านทันที

“แค่อดัมล้มเหลว ไม่ได้หมายความว่าฉันจะทำไม่ได้นี่ ก็เขาบอกว่าเขาถูกหลอก อย่างนั้นก็หมายความว่าครึ่งหนึ่งของมันเชื่อถือได้ ฉันคิดว่ามันเป็นไปได้ ความจริงแค่มันอยู่ในระดับสี่ก็ทำให้ทุกคนในโลกบ้าคลั่งได้แล้ว!” ซ่งเจิงกล่าวออกพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างโหยหา

“ถึงสุดท้ายแล้วมันจะเป็นแค่ความล้มเหลว แต่เราก็สามารถใช้มันเพื่อสั่นสะเทือนโลกใบนี้ได้ ต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่แน่ถ้าทำสำเร็จ…” ตอนนี้เอง ฉู่อี้เริ่มเห็นด้วยกับซ่งเจิง

“ฉันเดาว่าสิ่งที่จะถูกเรียกว่าระดับห้า ไม่ใช่มนุษย์พันธุ์ใหม่หรอก แต่เป็นแมงมุมตัวนี้ต่างหาก คนที่บอกข้อมูลกับอดัม อาจต้องการหลอกใช้เขาเพื่อทะลวงสู่ระดับห้า แต่อดัมแค่ทำไม่ได้…” ซ่งเจิงเริ่มวิเคราะห์

“มันก็มีความเป็นไปได้นะ แต่สิ่งที่นายกำลังคิดจะทำกับแมงมุมตัวนี้น่ะ… จะทำได้เหรอ? พวกเราไม่สามารถเอาชนะมันได้” ฉู่อี้กล่าวค้าน

“ฉันจะลองดู!” ซ่งเจิงเดินตรงไปหาแมงมุม พร้อมกับหยิบกระทะเหล็กออกมา

[กรุณาป้อนคำสั่ง!]

[นำแมงมุมตัวนี้เข้าไปไว้ในพื้นที่จัดเก็บ!]

[ระดับไม่เพียงพอ ระบบไม่สามารถทำตามคำสั่งได้! โปรดอัพเกรดกระทะเหล็กเป็นระดับเยี่ยม!]

[งั้นใช้วัสดุอื่นๆ เพื่ออัพเกรดระดับได้ไหม?]

[ระดับต่ำเกินไป! ด้วยสถานะปัจจุบัน สามารถอัพเกรดได้เพียงหนึ่งระดับเท่านั้น!]

[มีทางอื่นไหม?]

[แผนที่หนึ่ง : ใช้ผลึกสัตว์กลายพันธุ์ระดับสี่จำนวน 100 ชิ้น เพื่อทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ!]

[แผนที่สอง : วัสดุที่มีอยู่ สามารถใช้แลกเปลี่ยนเป็นส่วนผสมของอาหารสัตว์ได้!]

[แผนที่สาม : ท่านสามารถใช้เลือดของตนเองในการจับกุมมันได้ ยิ่งความเข้มข้นของเลือดสูงเท่าใด อัตราสำเร็จยิ่งมากเท่านั้น!]

[แลกอาหารสัตว์!]

[วัสดุไม่เพียงพอ ดำเนินการล้มเหลว!]

ซ่งเจิงได้ยินอย่างนั้นถึงกับพูดไม่ออก เขาหยิบมีดออกมาจากช่องเก็บของพร้อมกับชามใบหนึ่ง มีดปาดลงบนฝ่ามือ เลือดไหลหลั่งลงสู่ชามด้านล่าง จากนั้นเขาจึงวางมันลงด้านหน้าแมงมุมตัวขาวที่ยืนอยู่หลังกำแพงไฟ

แมงมุมสีขาวตัวใหญ่พลันได้กลิ่นเลือดก็ยิ่งเผยความบ้าคลั่งออก มันกลืนชามใหญ่เข้าปากในคำเดียว จากนั้นก็เริ่มโจมตีซ่งเจิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด

“ไร้ประโยชน์งั้นเหรอ?” ซ่งเจิงเห็นว่าแมงมุมเป็นอย่างนี้ก็ยิ่งหงุดหงิด มันยิ่งโจมตีเขาแรงขึ้นเรื่อยๆ เช่นนี้จึงเรียกกระทะเหล็กอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

[ติ๊ง! กรุณาป้อนคำสั่ง!]

[ทำให้เลือดของฉันเข้มข้นกว่านี้ เข้มข้นที่สุดจนพิชิตแมงมุมตรงหน้านี้ได้!]

สิ้นเสียง ซ่งเจิงยัดมือเข้าไปในกระทะเหล็ก จากนั้นเลือดของเขาถูกสูบออกไปจากร่างกายอย่างรวดเร็วพร้อมกับไหลเวียนอยู่ในกระทะอย่างบ้าคลั่ง

“แฮ่ก!” ซ่งเจิงเริ่มหายใจหอบหนักและวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรง ไม่มีท่าทีว่าอาการพวกนี้จะเบาบางลงเลยสักนิด ถ้าเป็นอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ เขาจะต้องเป็นลมล้มพับกลางอากาศเนื่องจากเสียเลือดเกินไป… เขาอาจจะตายได้!

ฉู่อี้มองซ่งเจิงที่วางมือไว้บนกระทะเหล็กอย่างพิจารณา อีกฝ่ายกำลังหน้าซีดเซียวไร้เลือดฝาด ดวงตาเบิกกว้างแทบจะขาวโพลน ร่างกายของเขาสั่นสะท้านอย่างกับไม่อาจจะยืนได้ไหวอีกต่อไป

“ซ่งเจิง!” ฉู่อี้พุ่งตัวเข้าไปประคองร่างของอีกฝ่ายไว้ พร้อมร้องเรียกอย่างตื่นตระหนก

[ติ๊ง! เสร็จสิ้นแล้ว อัตราความสำเร็จในปัจจุบันคือ 100%]

หลังจากเสียงดังขึ้นในจิตใจของเขา ซ่งเจิงก็หน้ามืดและล้มพับไปอย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! อันตราย! อันตราย! เจ้านายกำลังอยู่ในสถานะวิกฤติ! เริ่มต้นการใช้งานการป้องกันอัตโนมัติ!]

กระทะเหล็กในมือของซ่งเจิงปลดปล่อยพลังไร้ลักษณ์ออกปกคลุมร่างของฉู่อี้และแมงมุมเอาไว้ พื้นที่โดยรอบคล้ายกับถูกหยุดเวลาอย่างน่าอัศจรรย์ จากนั้นจึงมีแสงสีขาวพุ่งออกจากกระทะเหล็กเข้าสู่ร่างกายของซ่งเจิง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน ก่อนที่เสียงกระทะเหล็กจะดังขึ้นอีกครั้ง…

[ติ๊ง! อันตราย… ลดลง… เจ้านาย… ลดลง… กระทะเหล็ก… คุณภาพ… ลด… ลง…]

หลังจากซ่งเจิงลืมตาขึ้น เวลารอบข้างจึงเริ่มเดินอีกครั้งพร้อมสารสีดำประหลาดปรากฎอยู่บนกระทะเหล็ก

“เลือดถูกบีบอัดจนกลายเป็นสีดำงั้นเหรอ!” ซ่งเจิงตื่นเต้นมาก พร้อมกับหยดเลือดนั้นลงไปในปากที่อ้าออกของแมงมุม

“นายเป็นยังไงบ้าง?” ฉู่อี้กล่าวออกอย่างเป็นห่วง

“หืม มีอะไรเหรอ?” ซ่งเจิงหันไปหาฉู่อี้ด้วยท่าทางประหลาด

“ก็ก่อนหน้านี้นายไม่มีเลือดฝาดแล้วหยั่งกับคนตาย ร่างกายก็สั่นจนฉันตกใจ… ฉันคิดว่านายจะตายซะแล้ว!” ฉู่อี้กล่าวออกมาพร้อมกับใบหน้าไม่สู้ดีนัก

“อืม ตอนนั้นมันก็อึดอัดชะมัด ฉันยังปวดหัวอยู่นิดหน่อย” ซ่งเจิงรื้อความทรงจำก่อนหน้าขึ้นมา ตอนที่กระทะเหล็กเริ่มดูดเลือดของเขา

“ระวัง!” ฉู่อี้ร้องตะโกนออกมาทันที เมื่อเห็นว่าแมงมุมตรงหน้าพุ่งเข้ามาหาซ่งเจิงอย่างรวดเร็ว

“อย่า! มันจะไม่เป็นไร!” ซ่งเจิงหยุดฉู่อี้ที่ตั้งท่าจะโจมตีแมงมุมตรงหน้า

ในตอนนั้นเองที่ฉู่อี้ได้เห็นแมงมุมขาวตัวใหญ่วิ่งเข้าหาซ่งเจิงพร้อมกับหยุดลงตรงหน้า มันเอาศีรษะถูไถกับขาของซ่งเจิงอย่างรักใคร่ ซึ่งนี่คือท่าทางที่มันทำกับหลัวเทียน…

“เด็กดี! เอาล่ะ เธอชื่ออีฟใช่ไหม งั้นฉันก็จะเรียกว่าอีฟต่อไปแล้วกัน” ซ่งเจิงพูดพร้อมกับลูบหัวมันอย่างเบามือ

“พระเจ้า! นายทำได้ยังไง?” ฉู่อี้ยืนตกตะลึงจนตาค้าง แมงมุมที่ดุร้ายก่อนหน้านี้หายไปแล้ว มันคล้ายกับลูกหมาตัวน้อยที่กำลังร้องขอความรักจากเจ้านายไม่มีผิด!

“ต่อจากนี้ไปเธอเป็นลูกสาวของฉัน… อย่าให้ฉันได้ยินว่านายเรียกเธอว่าแมงมุมยักษ์อีกล่ะ! เธอชื่ออีฟ ตกลงนะ…” ซ่งเจิงพูดกับฉู่อี้ พร้อมกับลูบศีรษะของแมงมุมไปด้วย

“ลูกสาว? ชื่ออีฟ?” ขากรรไกรของฉู่อี้อ้ากว้างอย่างตกตะลึง เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าภาพตรงหน้าทั้งหมดคือเรื่องจริง

“ไหนลองกระโดดให้พ่อดูหน่อยซิ!” ซ่งเจิงออกคำสั่งกับอีฟ

ฉับพลันแมงมุมยักษ์ย่อขาลงพร้อมกับพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยพลังอันแข็งแกร่ง!

“โอ้โห! พระเจ้า… เธอกระโดดได้สูงสิบเมตรงั้นเหรอ!” ฉู่อี้ตะโกนอย่างตื่นตระหนก

ตอนนี้เองที่ซ่งเจิงกลายเป็นเด็กซน เขาเริ่มออกคำสั่งให้อีฟทำสิ่งต่างๆมากมาย แต่อีฟก็ไม่ขัดใจยอมเล่นกับเขาไปซะทุกอย่าง

หลังจากที่เล่นกันอยู่นาน ในที่สุดเขาก็หยุดและคิดจะเก็บแมงมุมตัวนี้ไว้ในกระทะเหล็ก

[เก็บอีฟเข้าพื้นที่เก็บของ!]

แต่ไม่มีการตอบสนองใดจากกระทะเหล็ก ดูเหมือนว่ามันจะกลายเป็นกระทะเหล็กธรรมดาไปซะแล้ว…

[เก็บอีฟเข้าพื้นที่เก็บของเดี๋ยวนี้!]

ซ่งเจิงออกคำสั่งอย่างรุนแรงภายในใจแต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากกระทะเหล็ก…

หัวใจของเขาหล่นวูบไปทัน หรือว่ากระทะเหล็กกำลังจะมีปัญหา? มันพังแล้วเหรอ?