ตอนที่ 30 ช่วงเวลาแห่งการต่อสู้

ตอนที่ 30 ช่วงเวลาแห่งการต่อสู้

พวกของซ่งเจิงแอบเข้าไปในหมู่บ้านอีกครั้ง หมู่บ้านที่เคยมีเสียงดังอึกทึกกลับกลายเป็นเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ เด็กหนุ่มและคนอื่นๆกวาดสายตามองรอบตัวด้วยความงุนงง

ฉู่อี้หลับตาลงตั้งสมาธิเพื่อสัมผัสร่องรอยของซอมบี้ ก่อนจะโบกมือส่งสัญญาณว่าปลอดภัย

ลิงผอมและฉู่อี้เดินนำหน้าโดยมีซ่งเจิงและพี่ใหญ่กุ้ยตามหลัง พวกเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเผื่อว่าหากมีกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งโดนโจมตีจะได้ช่วยไว้ทัน

หลังจากสอดส่องถี่ถ้วนจนมั่นใจว่าไม่มีอันตรายแล้ว พวกเขาจึงออกเดินทางต่อไป

ไม่รู้ว่าเพราะสายตาของซ่งเจิงแหลมคมมากที่สุดหรือเป็นเพราะเขาดวงซวยที่สุด เมื่อเด็กหนุ่มเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ตบไหล่เรียกลิงผอมที่เดินนำหน้าให้หันมาดูบางอย่าง

แต่ลิงผอมกลับสะดุ้งสุดตัว พร้อมยกดาบยาวขึ้นหันซ้ายหันขวามองหาศัตรูอย่างตื่นตระหนก ทว่ารอบตัวกลับไม่มีวี่แววของซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว...

มุมปากของเจ้าลิงผอมกระตุกอย่างเอาเรื่องขณะหันมามองซ่งเจิงที่ทำท่าทางพิลึก เด็กหนุ่มจึงรีบชี้นิ้วไปทางทิศสิบเอ็ดนาฬิกาห่างออกไปราวสามเมตร มีไก่กลายพันธุ์ตัวหนึ่งกำลังเดินคุ้ยเขี่ยพื้นดินไปมาอยู่ในเล้าไก่...

เล้าไก่นี้ตั้งอยู่ในมุมอับสายตา ทำให้พวกเขาไม่ทันมองเห็นมันตั้งแต่แรก!

ซ่งเจิงหันมายกมือทำท่าปาดคอตัวเองเป็นการส่งสัญญาณ ลิงผอมและพี่ใหญ่กุ้ยพยักหน้าขณะที่ฉู่อี้ค่อยๆชักกริชของเขาออกมาทำท่าจ้วงแทง

ทั้งสี่มองหน้ากันพร้อมไอสังหารที่แผ่ออกมาจากร่าง พี่ใหญ่กุ้ยชูสามนิ้วขึ้นเป็นสัญญาณเริ่มนับถอยหลัง ก่อนจะค่อยๆลดลงทีละนิ้ว สาม... สอง... หนึ่ง!

พวกเขาพร้อมใจกันตะโกนออกมาจากก้นบึ้งของจิตใจว่า…

“เป่ายิ้งฉุบ!”

ลิงผอมออกค้อน ส่วนซ่งเจิงและฉู่อี้ออกกระดาษเหมือนกัน! แววกระหายการต่อสู้ลุกโชนขึ้นในสายตาของซ่งเจิงทันที ด้านพี่ใหญ่กุ้ยทำหน้าที่เป็นกรรมการให้พวกเขาอีกครั้ง สาม สอง หนึ่ง!

ซ่งเจิงยิ้มพร้อมออกค้อนทันที! ฉู่อี้มีสีหน้ามั่นอกมั่นใจว่าตัวเองจะเป็นผู้ชนะ แต่สิ่งที่เขาออกคือ… กรรไกร!

ฉู่อี้จำต้องถอยออกมาด้วยความอับอาย และยอมให้ซ่งเจิงเป็นตัวแทนออกไปฆ่าไก่กลายพันธุ์

เมื่อทั้งสี่ลงความเห็นว่าซ่งเจิงจะต้องเป็นฝ่ายเปิดฉากการโจมตีในวันนี้ แล้วก็ได้แต่หวังว่าไก่กลายพันธุ์จะไม่โหดร้ายกับเขาเกินไปนัก เจ้าไก่เฝ้ามองผู้บุกรุกทั้งสี่ที่กำลังเล่นเกมเสี่ยงทายกันอยู่พลางชูคอร้อง “กะต๊าก! กะต๊าก!”

ซ่งเจิงเพิ่งจะเดินออกไปได้สองก้าว เจ้าไก่กลายพันธุ์ก็โก่งคอขันราวกับเสียงสัญญาณแห่งความตายทันที! ถ้าเป็นแบบนี้ก็ไม่ต้องรอช้าอะไรแล้ว... เด็กหนุ่มเหวี่ยงเท้าขวากระแทกใส่มันเต็มแรง! แต่มันกลับไม่มีท่าทีเกรงกลัวและบินหลบอย่างง่ายดาย

ซ่งเจิงโกรธจัด มีเป็ดตัวใหญ่มาอยู่ตรงหน้าแล้วแท้ๆ แต่กลับหลุดมือไปเสียง่ายๆ เอ่อ… ไม่สิ ไก่ต่างหาก

ซ่งเจิงส่งเส้นใยพลังจิตออกไป ต่อให้ไก่กลายพันธุ์จะบินได้เร็วขนาดไหนก็ยังเร็วไม่เท่าเส้นใยพลังจิตของเขาอยู่ดี ไก่กลายพันธุ์ที่กำลังบินหนีถูกมัดเป็นเกี๊ยวกลางอากาศ ก่อนที่เขาจะเขวี้ยงกระทะเหล็กคู่กายออกไปอย่างโหดเหี้ยม “ปึง!” ยอดฝีมือขั้นเทพมาแล้ว! เจ้าไก่โดนกระแทกเข้ากลางหัวเต็มๆ !

[ได้รับน้ำยาวิวัฒนาการระดับหนึ่ง จำนวนหนึ่งหน่วย]

ซ่งเจิงยู่ปาก ที่แท้ไก่ตัวนี้ก็เป็นสัตว์กลายพันธุ์หายากระดับหนึ่งนี่เอง ไม่น่าแปลกใจที่มันรู้วิธีเอาตัวรอดอยู่พอสมควร แต่น่าเวทนาที่พลังการต่อสู้ของมันไม่เห็นจะใช้การได้สักเท่าไหร่...

เริ่มต้นได้ดี! ซ่งเจิงเก็บกระทะขึ้นมาก่อนจะส่งยิ้มแบบ ‘หลี่ขุย’ ให้ทั้งสามคนด้านหลัง!

น่าเสียดายที่สุดท้ายทั้งสี่ก็ยับยั้งไก่กลายพันธุ์ไม่ให้ออกไปส่งข่าวไม่สำเร็จ การโจมตีใกล้เข้ามาทั้งที่พวกเขายังไม่ทันได้เตรียมตัว ซึ่งอันที่จริงก็ไม่มีอะไรให้เตรียมตัวมากนัก...

“โฮก! โฮก…”

เสียงคำรามแหบพร่าใกล้เข้ามาทุกขณะ ซ่งเจิงเงยหน้ามองพระอาทิตย์ที่อยู่กลางหัวและถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ “ให้ตายเถอะ ไหนว่าซอมบี้จะไม่ปรากฏตัวท่ามกลางแสงแดดไง…”

สิ้นเสียงพูดเมฆก้อนหนาก็เคลื่อนตัวเข้าบดบังพระอาทิตย์จนมืดมิดพอดิบพอดี ฉู่อี้หันมามองซ่งเจิงด้วยใบหน้าบูดบึ้ง “ปากเสียชะมัด!”

ซ่งเจิงได้แต่ยิ้มแหยโดยไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพียงแค่กระชับกระทะเหล็กในมือแน่น

โบราณว่าเข้าป่าอย่าพูดถึงเสือ ไม่ทันขาดคำซอมบี้สามตัวก็ปรากฏตรงหน้าของซ่งเจิง

เจ้าลิงผอมยกดาบขึ้นฟาดฟันส่งซอมบี้ตัวหนึ่งกลับบ้านเกิดไปอย่างง่ายดาย

ฉู่อี้เตะก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นเข้ากลางหัวของอีกตัวอย่างแรง ส่วนตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ถูกอุกกาบาตยักษ์จากกระทะเหล็กของซ่งเจิงทุบร่วงลงไปกองกับพื้น

ยังไม่ทันได้พักหายใจหายคอก็มีซอมบี้อีกห้าตัวปรากฏขึ้น พวกมันเข้ามาล้อมรอบคนทั้งสี่เอาไว้โดยมีสองตัวอยู่ข้างหน้าและสามตัวประกบหลัง

ลิงผอมหรี่ตามองขณะเริ่มใช้ความคิดอีกครั้ง หากไม่รีบออกไปจากตรงนี้ไม่ช้าก็เร็วพวกเขาคงได้ต่อสู้จนหมดแรงแน่

ลิงผอมและฉู่อี้จัดการพวกซอมบี้ได้อย่างสบายๆ เนื่องจากคนหนึ่งเป็นถึงมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ ส่วนอีกคนคือทหารผ่านศึกที่ผ่านการดูดซับน้ำยาวิวัฒนาการมาแล้ว ทำให้ฝีมือการต่อสู้ของพวกเขาไม่น้อยหน้าไปกว่ากัน

ด้านซ่งเจิงและพี่ใหญ่กุ้ยนั้นร่วมมือกันโจมตี พี่ใหญ่กุ้ยใช้มีดสปาร์ตาตัดแขนของซอมบี้ที่เข้ามาด้านหน้าทั้งสามตัวเพื่อชะลอการจู่โจมของพวกมันครู่หนึ่ง

ซ่งเจิงฉวยโอกาสจากจังหวะฟันแขนของพี่ใหญ่กุ้ยสูดลมหายใจลึกและทุบมันให้ตายในคราวเดียว

แต่ยังเหลืออีกสองตัว พี่ใหญ่กุ้ยใช้เท้าถีบตัวหนึ่งให้กระเด็นออกไป ส่วนซ่งเจิงหันไปมองซอมบี้อีกตัวที่อยู่ใกล้เขาเพียงเอื้อมมือ ก่อนส่งเส้นใยพลังจิตไปรัดร่างของมันไว้และใช้กระทะเหล็กปาใส่จนหัวระเบิด!

ซอมบี้ตัวที่โดนพี่ใหญ่กุ้ยถีบออกไปพุ่งกลับมาอีกครั้ง ซ่งเจิงจึงใช้กระทะเหล็กที่พร้อมโจมตีอยู่นานแล้ว ฟาดเข้าไปที่หัวของมันเต็มแรง

[ได้รับน้ำยาวิวัฒนาการระดับต่ำสุด จำนวนสามหน่วย]

ซ่งเจิงสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลผ่านมือจึงโยนกระทะขึ้นฟ้าด้วยความตื่นเต้น

ฉู่อี้ที่อยู่แนวหน้าสุดรับมือกับฝูงซอมบี้ได้อย่างง่ายดาย แถมยังเจียดเวลาไปมองการแสดงของซ่งเจิงและพี่ใหญ่กุ้ยอีกด้วย เขาแอบขมวดคิ้วเป็นปม แม้จะรู้มานานแล้วว่าอาวุธของซ่งเจิงคือกระทะ แต่เขาเพิ่งได้เห็นว่าทักษะการฆ่าซอมบี้ของอีกฝ่ายเลวร้ายขนาดไหน

ฉู่อี้รู้สึกไม่ชอบใจ เมื่อเห็นซ่งเจิงยังต้องยืมพลังของพี่ใหญ่กุ้ยเข้าช่วย จึงจะสามารถฆ่าซอมบี้ได้ ฉู่อี้เพิ่งเคยเห็นมนุษย์สายพันธุ์ใหม่ที่มีกระทะเหล็กเป็นอาวุธครั้งแรก เป็นถึงมนุษย์สายพันธุ์ใหม่แต่กลับไม่มีอาวุธที่ดีกว่านี้แล้วหรือ?

ฉู่อี้ยังไม่ทันได้เอ่ยถามสิ่งที่ตัวเองสงสัยออกมา ก็มีกลุ่มซอมบี้และสุนัขกลายพันธุ์ปรากฏขึ้นตรงหน้าของพวกเขา

ลิงผอมมีท่าทีสงบนิ่งพลางกวักมือเรียกซ่งเจิงและพี่ใหญ่กุ้ยไม่ให้ทิ้งระยะห่างจากกลุ่มมากนัก

ดูเหมือนว่า สุนัขกลายพันธุ์ระดับสองตัวนั้นจะมาถึงหมู่บ้านแห่งนี้แล้ว!

ซ่งเจิงจ้องมองสุนัขกลายพันธุ์ตรงหน้าอย่างเคร่งเครียด มนุษย์ที่กลายเป็นซอมบี้มีเพียงพละกำลังและความแกร่งเท่านั้นที่เพิ่มขึ้น แต่พวกสัตว์ที่ติดเชื้อมีพลังพิเศษทำให้จัดการได้ยากกว่าหลายเท่านัก

ฝูงซอมบี้และสุนัขกลายพันธุ์พุ่งเข้าใส่พวกของซ่งเจิงทันทีโดยไม่ได้สนใจซากซอมบี้ที่ถูกฟาดจนยับเยินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาแต่อย่างใด

ในหัวของซ่งเจิงกะระยะรอเวลาให้พวกมันเข้ามาใกล้ เมื่อพวกมันอยู่ห่างออกไปราวสี่ถึงห้าเมตร เด็กหนุ่มจึงตัดสินใจปล่อยเส้นใยพลังจิตออกไปรัดซอมบี้และสุนัขกลายพันธุ์รวมเข้าด้วยกันเป็นบ๊ะจ่าง

เขายกยิ้มเหี้ยมเกรียมพร้อมชูกระทะขึ้นโจมตีหัวของซอมบี้และสุนัขกลายพันธุ์ทีละตัว

[ได้รับน้ำยาวิวัฒนาการระดับต่ำสุด จำนวนห้าหน่วย]

ซ่งเจิงแลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างตื่นเต้นพลางคิดคำนวณในใจ เมื่อรวมของเมื่อวานกับวันนี้แล้ว มีน้ำยาวิวัฒนาการอยู่ในกระทะเหล็กทั้งหมดสี่สิบแปดหน่วย ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นน้ำยาวิวัฒนาการระดับหนึ่งถึงสองหน่วย

ซ่งเจิงมองไปยังฝูงสุนัขกลายพันธุ์และซอมบี้ ที่กำลังใกล้เข้ามาด้วยแววตาทอประกาย

เด็กหนุ่มแบกกระทะเหล็กไว้บนหลังและยืมมีดสปาร์ตาของพี่ใหญ่กุ้ยมาถือไว้ระดับอก พลางลูบคมมีดอย่างเบามือ ขืนให้ใช้กระทะเหล็กคงไม่สะดวก ใช้มีดต่างหากถึงจะเป็นลูกผู้ชายที่แท้จริง!

เจ้าพวกซอมบี้เมื่อวานซืน ไปลงนรกซะเถอะ!