บทที่ 18 เฉิงล่าง

หวังเหล่ยได้รับบาดเจ็บจนสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหว

ดังนั้นลูกทีมอีกคนที่มีพลังธาตุไม้—หลัวหม่าน จึงต้องรับหน้าที่กลับไปที่ฐานหวงฮุนแทนเขา

เหลียงเหวินคือหัวหน้าหน่วยพิเศษที่ 7 ของฐานหวงฮุน

ในฐานะผู้มีพลังพิเศษ พวกเขาย่อมได้รับสิทธิพิเศษมากมาย โดยเฉพาะสมาชิกของหน่วยพิเศษ ยิ่งไปกว่านั้น สมาชิกในหน่วยของเหลียงเหวินทุกคนล้วนมีระดับพลังตั้งแต่ระดับ 3 ขึ้นไป

ส่วนตัวเหลียงเหวินเองมีระดับพลังสูงถึงระดับ 4

ดังนั้นทันทีที่หลัวหม่านกลับมาถึง จึงได้รับการต้อนรับจากผู้บริหารระดับสูงของฐานหวงฮุนโดยตรง

หลัวหม่านนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามรองผู้บัญชาการฐานหวงฮุน—เฉิงล่าง

หลัวหม่านรู้สึกประหม่าเป็นอย่างมาก เพราะรองผู้บัญชาการตรงหน้ามีนิสัยแปรปรวน ยากจะคาดเดา

วินาทีก่อนอาจจะกำลังนั่งคุยหัวเราะกับคุณอย่างเป็นกันเอง แต่วินาทีถัดมาหัวของคุณอาจจะหลุดจากบ่าไปกองกับพื้นโดยไม่รู้ตัวว่าตายยังไง

แผ่นหลังของหลัวหม่านเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ

เขาเริ่มสงสัยอย่างจริงจังแล้วว่า หวังเหล่ยจงใจทำให้ตัวเองเจ็บหนักขนาดนั้น เพื่อที่จะได้ไม่ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับไอ้โรคจิตคนนี้หรือเปล่า

หลัวหม่านสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเล่าทุกสิ่งที่ได้เห็น ได้ยิน และได้รับรู้มาอย่างละเอียดไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ยิ่งหลัวหม่านเล่าไปเรื่อยๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉิงล่างก็ยิ่งเจิดจ้าขึ้น

และยิ่งรอยยิ้มของเฉิงล่างกว้างขึ้นเท่าไหร่ น้ำเสียงของหลัวหม่านก็ยิ่งสั่นเครือมากขึ้นเท่านั้น

เวลานี้หลัวหม่านคิดถึงลูกพี่ของตัวเองจับใจ แม้เหลียงเหวินจะเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต แต่เมื่อเทียบกับเฉิงล่างแล้ว หลัวหม่านยอมอยู่กับเหลียงเหวินดีกว่า

ท่ามกลางความหวาดกลัวและตึงเครียด ในที่สุดหลัวหม่านก็เล่าเรื่องราวทั้งหมดจนจบ เขาแอบผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมาเบาๆ

เฉิงล่างยิ้มหน้าบาน “พวกนายทำได้ดีมาก ลำบากแย่เลยนะเนี่ย นายกลับไปพักผ่อนให้สบายเถอะ หลังจากนี้คงต้องรบกวนให้นายช่วยนำทางอีก”

ฝ่ามือของหลัวหม่านชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาเผลอเช็ดมือกับเสื้อผ้าตัวเองโดยไม่รู้ตัว “ไม่ลำบากครับ นี่เป็นหน้าที่ที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว”

..........

ที่โรงแรมฮอลิเดย์ ครอบครัวอู๋ฮุ่ยทั้งสามคนเนื้อตัวเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและสิ่งสกปรก เจียงตงที่เดินตามหลังมาก็สภาพดูไม่ได้พอกัน

เพื่อหาคะแนนมาจ่ายค่าห้องพัก ทั้งสี่คนจึงออกไปล่าซอมบี้กันตั้งแต่เช้าตรู่

ในกลุ่มพวกเขามีเพียงหลิวชิงอวี่ที่เป็นผู้ถูกเสริมแกร่งระดับ 1 ทำให้ภาพรวมความแข็งแกร่งของทีมค่อนข้างอ่อนแอ พวกเขาจึงทำได้แค่เลือกจัดการซอมบี้ที่หลงฝูงมาเดี่ยวๆ เท่านั้น

ก่อนหน้านี้ฆ่าซอมบี้ไปสี่ห้าตัว แต่กลับไม่เจอคริสตัลคอร์เลยสักเม็ด

จนกระทั่งพระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำ วันเวลากำลังจะหมดไปอีกวัน พวกเขาก็โชคดีเจอซอมบี้ระดับ 2 ที่หลงฝูงมาตัวหนึ่ง

หลังจากจัดการเจ้าซอมบี้ตัวนี้ได้ ทั้งหมดก็หมดแรงจนขยับต่อไม่ไหว แต่โชคยังดีที่ในสมองของซอมบี้ระดับ 2 ตัวนี้มีคริสตัลคอร์ระดับ 2 ฝังอยู่หนึ่งเม็ด

หลังจากจ่ายค่าห้องพักไปอีกสองวัน อู๋ฮุ่ยก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คะแนน 500 คะแนนนี้เป็นผลงานร่วมกันของทั้งสี่คน ดังนั้นค่าห้องพักจึงหักจากยอดนี้โดยตรง

อู๋ฮุ่ยหันไปมองอีก 3 คน “พวกเราขึ้นไปอาบน้ำกันก่อน แล้วค่อยลงมากินข้าวกันดีไหม?”

เจียงตงพยักหน้า หลิวชิงอวี่ก็ตอบรับ: “ผมไม่มีปัญหา”

อู๋ฮุ่ยหันไปมองลูกชาย “เสี่ยวเยี่ยล่ะลูก?”

หลิวเยี่ยชี้ไปที่ป้ายประกาศที่ตั้งอยู่ข้างเคาน์เตอร์ต้อนรับ

“แม่ครับ เราเช่าแอร์สักเครื่องไหมครับ?”

ป้ายประกาศนี้ซูเฉินสั่งให้ระบบนำมาตั้งไว้ บนนั้นระบุราคาเช่าเครื่องใช้ไฟฟ้าต่างๆ

ค่าเช่าแอร์หนึ่งเดือนอยู่ที่ 500 คะแนน

เมื่อเห็นราคานี้ อู๋ฮุ่ยก็ส่ายหน้า “เสี่ยวเยี่ย คะแนนของเราไม่พอลูก”

“งั้นพัดลมล่ะครับ อันนี้แค่เดือนละ 100 คะแนนเอง”

อู๋ฮุ่ยลูบหัวหลิวเยี่ยเบาๆ “ตอนนี้เรายังคิดเรื่องพวกนี้ไม่ได้หรอกลูก”

หลิวเยี่ยเป็นเด็กรู้ความ เมื่อได้ยินแม่พูดแบบนั้น ก็ไม่เซ้าซี้ถามต่ออีก

ตั่วตั่วเอียงคอมองส่งพวกเขาทั้งสี่เดินจากไป

พอพวกเขาลับสายตา เถี่ยซานก็เดินออกมาจากลิฟต์พอดี

เถี่ยซานเพิ่งขึ้นไปติดตั้งแอร์ให้ลูกค้าห้องอื่นมา

คนที่ใช้จ่ายหนักมือที่สุดก็ยังคงเป็นหลินลี่ เขาไม่เพียงต่อสัญญาห้องพักไปอีกหนึ่งเดือนรวด แต่ยังเช่าทั้งแอร์และตู้เย็นเพิ่มด้วย

จุดประสงค์หลักที่หลินลี่เช่าตู้เย็นก็เพื่อเอาไว้แช่น้ำที่รองมาจากก๊อกในห้องน้ำ

ถึงแม้โรงแรมจะมีน้ำแร่ขาย และมีตู้กดน้ำให้บริการ

แต่ในเมื่อดื่มน้ำจากก๊อกในห้องน้ำได้ฟรีๆ หลินลี่จะยอมเสียเงินเพิ่มทำไม

คนรวยเขาก็รู้จักใช้เงินเป็นเหมือนกันนะ

หยางหลงและหลิวชุ่ยชุ่ยเองก็ต่อสัญญาห้องพักหนึ่งเดือน และเช่าแอร์เช่นกัน

ทั้งคู่มีคริสตัลคอร์ในมืออยู่ไม่น้อย ถึงจะเทียบกับหลินลี่ไม่ได้ แต่ก็แลกคะแนนได้กว่า 2 หมื่นคะแนน

ส่วนกลุ่มของเหลียงเหวิน พวกเขารู้ดีว่าทางฐานหวงฮุนจะส่งคนมาในเร็วๆ นี้ จึงไม่ได้คิดเรื่องความสะดวกสบายพวกนี้ กะว่าทนๆ เอาไม่กี่วันก็คงได้เรื่อง

..........

ภายในห้องนั่งเล่นส่วนตัว ซูเฉินนอนตากแอร์เย็นฉ่ำ กินไอศกรีม ดูละครน้ำเน่าอย่างสบายอารมณ์

ถึงการนอนอาบแดดจะสบายดี แต่ซูเฉินชอบสภาวะที่เป็นอยู่ตอนนี้มากกว่า

คะแนนของซูเฉินเพิ่มขึ้นเป็น 5,104 คะแนนแล้ว

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าตัวเลขนี้ทำให้ซูเฉินอารมณ์ดียิ่งขึ้นไปอีก

พอกินไอศกรีมหมดแท่ง ซูเฉินก็กดสั่ง ‘ปิงเฟิ่นทรงเครื่อง’ (วุ้นน้ำแข็งใสใส่ท็อปปิ้งรวมมิตร) และ ‘มันฝรั่งทอดกรอบรสหมาล่าเปรี้ยวหวาน’ ผ่านแอป 【ชือเลอเมอ】 มาเพิ่ม

ซูเฉิน: เริ่มจะเหมือนการมาพักร้อนจริงๆ สักที

เทียบกับซูเฉินที่กำลังเสวยสุขอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เฉิงล่างที่อยู่ในฐานหวงฮุนกลับมีท่าทีตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่

นิ้วมือของเฉิงล่างเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะ “ก๊อก ก๊อก” แววตาค่อยๆ ลึกล้ำขึ้นเรื่อยๆ

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่ริมหน้าต่าง มองออกไปยังท้องฟ้าสีเทาหม่นนอกฐาน มุมปากยกยิ้มอย่างมีความนัย:

“โรงแรมที่มีอาหารมหาศาล แถมยังทำให้ซอมบี้มองไม่เห็นงั้นเหรอ...... น่าสนุกดีนี่ แล้วเจ้าของที่ชื่อซูเฉินที่หลัวหม่านพูดถึง สืบประวัติได้ความว่ายังไงบ้าง?”

ลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างๆ รีบโค้งตัวรายงาน:

“เรียนท่านรองผู้บัญชาการ ตอนนี้ยังไม่พบข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับซูเฉินเลยครับ ราวกับว่าจู่ๆ เขาก็โผล่มาจากความว่างเปล่า อีกอย่าง ตำแหน่งของโรงแรมฮอลิเดย์นั่น ในแผนที่ทำมือของเราก็ไม่เคยมีการระบุไว้ เหมือนเป็นตึกที่ผุดขึ้นมาเองดื้อๆ”

เฉิงล่างหันกลับมา นัยน์ตาฉายประกายวาววับ: “โผล่มาจากความว่างเปล่า? น่าสนใจ ดูเหมือนว่าในวันสิ้นโลกแบบนี้ ยังมีความลับอีกมากที่เราไม่รู้ซ่อนอยู่สินะ”

“ถ่ายทอดคำสั่งลงไป ให้ ‘หน่วยพิเศษที่ 1’ เดินทางไปที่โรงแรมฮอลิเดย์เพื่อหยั่งเชิงดู เอาอุปกรณ์สื่อสารไปด้วย อ้อ แล้วก็หนีบเอาเจ้าหลัวหม่านไปด้วยล่ะ”

“เป้าหมายสำคัญคือ ต้องรู้ให้ได้ว่าขุมกำลังที่หนุนหลังโรงแรมฮอลิเดย์คือใคร และมีความแข็งแกร่งขนาดไหน”

“รับทราบครับ!” ลูกน้องรับคำสั่ง แล้วรีบถอยออกไปอย่างรวดเร็ว

เฉิงล่างกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ หยิบแฟ้มเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา แต่ยังไม่ได้เปิดอ่านทันที เขากลับตกอยู่ในห้วงความคิด

ถ้าสิ่งที่หลัวหม่านพูดเป็นความจริง โรงแรมฮอลิเดย์แห่งนี้ก็เปรียบเสมือนก้อนเนื้อชิ้นโตอันโอชะ

ไม่ว่าจะเป็นอาหาร เสบียง หรือความสามารถมหัศจรรย์ในการป้องกันซอมบี้ ทั้งหมดนี้เพียงพอที่จะทำให้ทุกฐานที่มั่นต้องคลั่งตายเพื่อแย่งชิงมันมา

ในขณะเดียวกัน ซูเฉินที่อยู่ในโรงแรมฮอลิเดย์ยังคงดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนสุข โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองกำลังถูกหมายหัวเข้าให้แล้ว