บทที่ 45 : โทนี่ช็อก! เจ็ตไฟร์ล้มลิซาร์ดในพริบตา!

บทที่ 45 : โทนี่ช็อก! เจ็ตไฟร์ล้มลิซาร์ดในพริบตา!

“ข่าวด่วน! ข่าวด่วน!”

“หุ่นยนต์ยักษ์รูปร่างคล้ายมนุษย์ปรากฏตัวบนดาดฟ้าอาคารออสคอร์ป!”

“ย้ำอีกครั้ง เรากำลังถ่ายทอดสด หุ่นยนต์เพิ่งแปลงร่างจากรถยนต์ต่อหน้าต่อตา!”

“นั่นมันอะไรกัน?!”

เสียงตะโกนของผู้ประกาศข่าวดังลั่นจากเฮลิคอปเตอร์ สะท้อนความตื่นเต้นผ่านไมโครโฟนไปทั่วนิวยอร์ก

ผู้ชมทั้งเมืองตกตะลึง แค่จู่ ๆ ลิซาร์ดกับสไปเดอร์วูแมนมาปรากฏตัวก็น่าตกใจพอแล้ว แต่นี่มันหุ่นยนต์ยักษ์แปลงร่างได้?!

บนยอดตึก เจ็ตไฟร์ยืนตระหง่านสูงกว่าเก้าเมตร ตัวถังสีแดงเพลิงของเขาสะท้อนแสงราวกับเปลวไฟกลางฟ้า ไม่ว่าใครก็ได้แค่มองขึ้นไปด้วยความตะลึงงัน

…

อีกฟากของเมือง บนตึกฝั่งเหนือ ลอเรียนเอนตัวสบาย ๆ บนโซฟา มือหนึ่งถือถังป๊อปคอร์น สายตาจับจ้องถ่ายทอดสด

พอกินไปได้ไม่กี่คำ เขาก็ชะงัก

“นี่มันจะดูเว่อร์ไปหน่อยรึเปล่านะ…”

แต่ก็เอาเถอะ ลูกธนูที่ยิงออกไปแล้ว จะเรียกกลับก็ไม่ได้อยู่ดี ในเมื่อเปิดตัวแล้ว ก็ปล่อยให้มันอลังการไปเลยละกัน ถึงยังไงก็มีแค่ไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าของรถคันนั้นเป็นใคร

…

ในอีกมุมหนึ่งที่วิลล่าริมทะเลในลอสแองเจลิส โทนี่ สตาร์กไม่คิดแบบนั้น ตอนนี้เขากำลังง่วนอยู่กับการพัฒนาเกราะนาโนรุ่นใหม่ ถึงขั้นสั่งให้ Friday ปิดการแจ้งเตือนทุกอย่างยกเว้นเรื่องคอขาดบาดตาย

แต่สุดท้าย... Friday ก็ยังแทรกเข้ามาจนได้

“ท่านครับ สิ่งมีชีวิตทางเทคโนโลยีชนิดใหม่ปรากฏตัวที่นิวยอร์ก ดิฉันคิดว่าท่านควรเห็นสิ่งนี้”

“เหวอ!!”

โทนี่แทบกระเด้งจากเก้าอี้ เงยหน้าขึ้นด้วยความหงุดหงิด

เฮ้อ… ถ้าเป็นจาร์วิสก็คงไม่ทำให้ตกใจแบบนี้

จาร์วิสเคยพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มลึก แต่ Friday นั้น…ก็อย่างที่เห็น เย็นชา ดิ่งประเด็นราวกับเลขาฯ ทหาร

“เห้อ..สุดยอดไปเลย”

โทนี่เดินไปยังเวิร์กสเตชัน เปิดฟีดภาพที่ Friday ส่งมา

ทันทีที่ภาพขึ้นจอ ดวงตาเขาก็เบิกกว้าง ความสนใจพุ่งตรงเป้าในเสี้ยววินาที

หน้าจอแสดงภาพถ่ายทอดสดจากสถานีข่าว อีกจอหนึ่งคือภาพจากดาวเทียมส่วนตัวของโทนี่เอง แน่นอนเขามีดาวเทียมส่วนตัว พูดง่าย ๆ ก็เหมือน Starlink… แต่ของโทนี่เวอร์ชัน “รวยขั้นเทพ”

แต่นาทีนี้ สิ่งที่สำคัญมีเพียงอย่างเดียว เจ็ตไฟร์

“ขยายภาพ… ใกล้เข้าไปอีก”

ภาพจากดาวเทียมซูมเข้าเรื่อย ๆ ทุกกลไกบนร่างเจ็ตไฟร์ชัดเจนจนแทบสัมผัสได้

โทนี่เพ่งมองชิ้นส่วนแต่ละจุด สีหน้าเริ่มเครียด

“มันเป็นไปไม่ได้”

“ด้วยโครงสร้างแบบนี้ ไม่ควรแปลงร่างเป็นร่างมนุษย์ได้เลย”

“ไม่มีเครื่องจักรอะไรที่เปลี่ยนจากรถมาเป็นสิ่งมีชีวิตได้แบบนี้หรอก…”

“ต้องมีเทคโนโลยีแปลกปลอมอะไรบางอย่างอยู่เบื้องหลัง…”

“นาโนเทค?”

เขาคิดต่อในใจ ลองจำลองสถานการณ์หลายแบบ แต่ไม่มีแบบไหนอธิบายสิ่งที่เห็นได้เลย แก่นเทคโนโลยีของเจ็ตไฟร์… แตกต่างจากชุดเกราะมาร์กของเขาอย่างสิ้นเชิง ราวกับอยู่คนละแขนงของวิวัฒนาการเทคโนโลยีเลยด้วยซ้ำ

“งั้นตกลงมันคืออะไรกันแน่?”

แววตาโทนี่เปลี่ยนทันที มือเริ่มขยับ ค้นข้อมูลแบบไม่ต้องสั่ง

…

บนดาดฟ้าท่ามกลางสายตาคนนับพัน เจ็ตไฟร์ยังคงนิ่ง ไม่พูด ไม่แม้แต่จะทักทาย

ซวิง!

ดาบยาวสีแดงเพลิงถูกชักออกจากฝักในจังหวะเดียว ภายใต้สายตาตกตะลึงของผู้คนทั่วเมือง ปลายดาบชี้ตรงไปยังดร.ลิซาร์ด

“ว้าววว~!” เกวนร้องลั่น “นายเป็นเพื่อนของลอเรียนใช่มั้ย? หรือว่าลอเรียนส่งนายมางั้นเหรอ?!”

แต่เจ็ตไฟร์ไม่ได้ตอบอะไร

ปัง! ปัง! ปัง!

เขาก้าวเท้าหนัก ๆ เข้าหาเป้าหมาย ดาบในมือพร้อมฟาดฟัน

“ไอ้แมลงชั้นต่ำ!!” ลิซาร์ดคำรามลั่น กระโจนเข้าใส่ทันที หมัดยักษ์เหวี่ยงมาเต็มแรง

เสี้ยววินาทีต่อมา

โครม!!

เจ็ตไฟร์เตะสวนเข้าเต็มแรง

ลิซาร์ดปลิวกลับไปทางเดิม… แถมเร็วกว่าตอนมาซะอีก

ตุ้บบบ!!

ร่างอสุรกระแทกกับพื้นหลังคาเสียงดังลั่น ฝุ่นกระจาย เจ็ตไฟร์ไม่หยุด ก้าวเข้ามาช้า ๆ แต่หนักแน่น ปลายดาบยังคงเล็งเป้าหมายไม่วอกแวก

“เชี่ยยยย!!”

ลิซาร์ดสบถเสียงดัง ลุกขึ้นด้วยท่าทางโซซัดโซเซ ก่อนจะหมุนตัวเผ่นแน่บ

ถึงจะปากดี แต่เขาไม่ใช่คนโง่ แค่ปะทะกันครั้งเดียวก็รู้แล้วว่า…นี่ไม่ใช่ศัตรูที่สู้ได้ ตอนเจอกับเกวนที่ยังไม่คล่องพลัง ยังพอเล่นได้

แต่กับหุ่นรบขนาดมหึมาที่ออกแบบมาเพื่อฆ่า? ไม่มีทางสู้ไหว

หนีเท่านั้น!

เกวนยืนงงมองตาม ทึ่งกับความเร็วในการเปลี่ยนโหมดของเจ้านี่

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า…เจ็ตไฟร์เร็วกว่าอีก

วู้มมม!!

เปลวไฟพวยพุ่งออกจากท่อขับดันบริเวณสะโพกและขาทั้งสองข้างของเจ็ตไฟร์ ร้อนแรงจนก่อให้เกิดคลื่นเสียงแรงดันสูงแผ่กระจายออกมาเป็นวงแหวนมักที่สั่นสะเทือนไปทั่วอากาศ

ในพริบตาเดียว ร่างของเจ็ตไฟร์ก็หายวับจากจุดที่ยืน พุ่งทะยานเข้าหาเป้าหมายด้วยความเร็วเกินกว่าตามองทัน

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ตามมาราวกับพายุ เสียงนั้นกระแทกใส่หลังดร.ลิซาร์ดอย่างจัง

ศัตรูที่กำลังพยายามปีนหนีลงข้างตึกถึงกับชะงักกลางอากาศ เปลี่ยนแผนกะทันหันจาก “ปีน” เป็น “กระโดด” หวังพุ่งตัวหนีออกจากขอบตึกไปให้พ้น

แต่ไม่ทัน

ฟึ่บ! ฟึ่บ!

เจ็ตไฟร์เข้าถึงขอบตึกในเวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ดาบยาวในมือสะบัดเฉือนสองครั้งติด

แนวนอนหนึ่ง แนวตั้งอีกหนึ่ง

ชิ้งงง~

เสียงโลหะเสียดสีกับฝักดังแผ่วเบา ขณะใบดาบถูกเก็บกลับอย่างเงียบงัน

เหนือขอบตึก...ร่างของดร.ลิซาร์ดร่วงหล่นลงมาแยกออกเป็นสี่ส่วนสมมาตรอย่างพอดิบพอดี แม้แต่ศีรษะ…ก็ถูกผ่าครึ่งอย่างสมบูรณ์แบบ รอยแผลสะอาดราวกับถูกกรีดด้วยเลเซอร์

ไร้โอกาสฟื้น ไม่มีวันหวนกลับ

นี่คือจุดจบที่เฉียบขาด...และสมบูรณ์แบบ