บทที่ 28 : การแสดงของเกวน...และชิงช้าสวรรค์ของวันด้า
บทที่ 28 : การแสดงของเกวน...และชิงช้าสวรรค์ของวันด้า
บทที่ 28 : การแสดงของเกวน...และชิงช้าสวรรค์ของวันด้า
หญิงสาวสองคนงดงามสะดุดตา คนหนึ่งดูเป็นผู้ใหญ่ อีกคนสดใสอ่อนวัย สำหรับลอเรียนแล้ว...ภาพตรงหน้าแทบจะเรียกได้ว่าเป็นภาพในฝันของเขาเลยก็ว่าได้
แต่ปัญหาก็คือ...เขาจะเลือกไปกับใครดี?
“ชิงช้าสวรรค์ของวันด้า” หรือ “โชว์ดนตรีของเกวน”?
ถ้าเลือกตามลำดับคนที่ชวนมาก่อน ก็ต้องเป็นเกวน แต่ถ้าเลือกไปกับเกวน แล้วปล่อยให้วันด้ารออยู่ลำพัง แบบนั้นก็ใจร้ายเกินไป
ในทางกลับกัน ถ้าเลือกไปกับวันด้า ก็เท่ากับว่าเมินคำเชิญของเกวน แบบนั้นก็ไม่ได้อีก
แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?
สมองระดับจักรวาลของลอเรียนประมวลผลด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ และหาคำตอบได้ภายในเวลาไม่ถึงวินาที
ใช่แล้ว...ทำไมต้องเลือก ในเมื่อไปทั้งสองงานก็ได้!
งานแสดงของเกวนมีตอนบ่าย ส่วนชิงช้าสวรรค์ของวันด้าอยู่ในช่วงกลางคืน เด็กเท่านั้นที่ต้องเลือกระหว่างสองอย่าง แต่ผู้ใหญ่น่ะ เขาเอาทั้งหมด!
เหลือแค่…หาทางพูดให้ลื่นไหล
“แฮ่ม…”
ทันทีที่ลอเรียนรู้ว่าวันด้ามาชวนเขาไปนั่งชิงช้าสวรรค์ เขาก็รีบคว้าโอกาสแนะนำเกวนทันที
“วันด้า นี่คือเกวน นักเรียนมัธยมที่ฉันเจอในงานแลกเปลี่ยนทางการแพทย์ ตอนนี้เธอกำลังฝึกงานอยู่ที่ออสบอร์นอินดัสทรี และยังเป็นมือกลองของวงดนตรีด้วย วันนี้เธอมาเชิญฉันไปดูการแสดงวงของเธอ
ว่าแต่...เธอสนใจจะไปด้วยกันไหม? ดูโชว์ช่วงบ่าย แล้วตอนเย็นเราค่อยไปขึ้นชิงช้าชมวิวเมืองนิวยอร์กด้วยกัน”
วันด้าและเกวนหันมาสบตากันอย่างระวัง ก่อนจะส่งยิ้มบาง ๆ และแลกชื่อกันตามมารยาท
เกวนไม่ได้มีปัญหาอะไรกับคำชวนนั้น แม้จะรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างจากผู้หญิงอีกคน แต่ในฐานะนักดนตรีแล้ว ยิ่งมีคนดูมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี
ส่วนวันด้า แม้จะลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม ชุดที่เธอเลือกใส่มาวันนี้ เธอใช้เวลานานมากในการตัดสินใจ จะให้แผนทั้งหมดพังเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้หรอก
“ได้สิ ไปดูโชว์กันก่อน!”
ทุกอย่างลงตัวตามแผน ลอเรียนโล่งใจ
เขากวาดตามอง “ทีมสามคน” ของเขา หญิงสาวผู้สูงศักดิ์หนึ่งคน เด็กสาวผู้เปี่ยมพลังอีกหนึ่ง และตัวเขาเอง
แต่ทันใดนั้นก็ชะงักนิดหน่อย…
เฟอร์รารี่ของเขามีแค่สองที่นั่ง ซูเปอร์คาร์ไม่เคยถูกออกแบบมาเพื่อสามคน จะให้ใครนั่งตักกันก็ไม่เหมาะ
งั้นจะเรียกรถอีกคันดีไหม?
“เกวน สถานที่แสดงไกลจากที่นี่รึเปล่า?”
“ไม่เลย อยู่ที่สวนริมน้ำ ฝั่งตรงข้ามเซ็นทรัลพาร์คเอง เดินนิดเดียวก็ถึงแล้ว”
ดีล่ะ ถ้าใกล้ขนาดนี้ก็ไม่ต้องใช้รถ เดินไปด้วยกัน น่าจะดีที่สุด
ลอเรียนหันไปทางวันด้าอีกครั้ง
“วันด้า เธอ..”
“ฉันโอเค” เธอยิ้มบาง มองเขาด้วยแววตานิ่งสงบ
“หลังจากเรื่องเมื่อวาน และได้พักเต็มที่ ฉันไม่สนใจสายตาคนอื่นอีกแล้ว”
ก็ดี ถ้าเธอยังแคร์ ก็คงไม่แต่งตัวแบบนี้มาแน่นอน
“งั้น...ไปกันเถอะ!”
ลอเรียนยกมือเรียกนำทาง เขาเดินอยู่ตรงกลาง ข้างซ้ายคือสาวสวยผู้สง่างาม ข้างขวาคือเด็กสาวผู้เปี่ยมชีวิตชีวา
ทั้งสามเดินเรียงแถวไปตามถนนแมนฮัตตัน ผ่านร้านแบรนด์หรู ร้านอิเล็กทรอนิกส์ ร้านของฝาก คาเฟ่ และผู้คนพลุกพล่าน
ลอเรียนเพิ่งซื้อชานมมาสามขวด จึงจิบไปพลางเดินเล่นไปพลางอย่างสบายใจ
แต่ท่ามกลางย่านคึกคักเช่นนี้…เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้เสมอ
“สการ์เล็ตวิช! นั่นสการ์เล็ตวิชแน่เลย!”
“เทพธิดา! เทพธิดาของฉัน!”
“ไหน! อยู่ตรงไหน! มองไม่เห็นเลย บอกที!”
“อยู่ข้างผู้ชายคนนั้น! พวกเขาดื่มชานมด้วยกันด้วย!”
ไม่รู้ว่าเสียงตะโกนนั้นเริ่มจากใคร แต่พอมีคนสังเกต คนอื่น ๆ ก็เริ่มมองตาม ฝูงชนเริ่มก่อตัวขึ้นรวดเร็วเหมือนระเบิดเวลาที่ใกล้ปะทุ
ลอเรียนถอนหายใจเบา ๆ เขาสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดเล็ก ๆ จากมือของวันด้า จึงรีบเก็บขวดชานม แล้วคว้ามือของทั้งสองสาว พาทั้งหมดออกเดินอย่างเร่งรีบ หากปล่อยให้ฝูงชนล้อมไว้ตรงนี้ เรื่องจะยุ่งกว่านี้แน่นอน
ในนิวยอร์ก คนจำนวนมากไม่จำเป็นต้องรู้ว่ากำลังมุงอะไร ขอแค่เห็นว่ามีคนหยุด พวกเขาก็จะหยุดตาม
เขารีบพาทุกคนไปจนถึงลานจัดแสดงโชว์ของเกวน และได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเป็นครั้งแรก
“วันด้า...ต่อจากนี้เธออาจยังต้องเจอกับอาการปวดหัวจากการถูกจำได้อีก แต่ที่ต่างจากเมื่อก่อนก็คือ...เมื่อก่อนมันเป็นเรื่องที่ทำให้เจ็บปวด แต่ตอนนี้...แม้มันจะเป็นเรื่องดี มันก็ยังวุ่นวายอยู่ดีนั่นแหละ”
ด้วยความที่เคยผ่านเหตุการณ์แบบนี้มาหลายครั้ง วันด้าจึงทำได้แค่ถามเสียงเบา
“แล้ว...ฉันควรทำยังไงดี?”
ลอเรียนยกนิ้วขึ้นหนึ่งนิ้ว พลางตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“เธอมีทางเลือกอยู่สองทาง เอาจริง ๆ ก็เหมือนมีแค่ทางเดียวแหละ เวทมนตร์ของเธอน่าจะพาเธอวาร์ปหรือเคลื่อนย้ายตัวเองได้อยู่แล้ว ใช้มันเดินทางซะ หรือไม่ก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ชั่วคราว ทำให้คนจำเธอไม่ได้ แบบที่ฉันเคยบอกไปก่อนหน้านี้ สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะใช้เวทมนตร์ยังไงนั่นแหละ”
วันด้าพยักหน้าช้า ๆ
“เข้าใจแล้ว...ดูเหมือนฉันคงต้องฝึกเพิ่มอีกเยอะเลย…แม้ตอนนี้ฉันจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเริ่มยังไง”