บทที่ 12 : ความสงสัยของโทนี่! การเฝ้าสังเกตของนาตาชา!

บทที่ 12 : ความสงสัยของโทนี่! การเฝ้าสังเกตของนาตาชา!

“เช็กอิน”

[เช็กอินสำเร็จ!]

[ได้รับ : ชุดการ์ตูน SpongeBob SquarePants ครบเซ็ต]

"..."

เอาจริงดิ? ครั้งก่อนยังอ่าน ชินจัง ไม่จบเลย นี่มา สพันจ์บ็อบ อีกเหรอ? แล้วจะอ่านทันหมดได้ไงเนี่ย?

ช่างเถอะ ค่อย ๆ ไล่อ่านไปก็แล้วกัน ถ้าเคราะห์ร้ายต้องเข้าไปนอนในคุกเมื่อไหร่ อย่างน้อยก็มีอะไรฆ่าเวลา

หลังจากนั้น ลอเรียนก็เดินออกจากตึกด้านหลัง วันด้ารีบยกฮู้ดขึ้นคลุมหน้าเมื่อเห็นผู้คนแถวนั้นเริ่มหันมามอง

เขาเหลือบมองเธอ ก่อนจะพาเดินลงลานจอดรถใต้ดิน แล้วพาขึ้น Ferrari สีแดงสดคันหรูที่จอดไว้

พอประตูปิดลง กระจกกันเสียงรอบคันก็ทำให้โลกภายนอกเงียบลงทันที คนนอกมองไม่เห็นข้างใน แต่ทั้งสองยังมองเห็นด้านนอกได้อย่างชัดเจน

“รถสวยจังเลย ขอบคุณนะคะ”

วันด้าพูดพร้อมถอดฮู้ดออกตามที่เขาคาดไว้

ลอเรียนหันมายิ้มเล็กน้อย “ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ ผมแค่ชอบสีแดง”

แดง…สีประจำของ สกาเล็ตวิช สีของเวทมนตร์ที่เป็นตัวแทนของเธอ

วันด้ารับรู้ถึงความหมายแฝงในคำพูดนั้นทันที ความรู้สึกอึดอัดในใจที่มีมาตลอดหลายวันเหมือนจะค่อย ๆ สลายไป

แต่ว่า… รถมันสะดุดตามากไปหน่อย

สีแดงสดจัดจ้าน ลวดลายฟีนิกซ์เปล่งประกาย เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำอย่างมีเอกลักษณ์ เรียกสายตาทุกคู่ให้หันมามอง

ถ้าลงรถแล้วมีใครแอบถ่ายรูปไปลงเน็ตล่ะก็ มีหวังเป็นข่าวแน่

แต่ก่อนที่ความกังวลจะเตลิดไปไกล ลอเรียนก็พูดขึ้นโดยไม่ต้องหันมามอง

“ไม่ต้องห่วงนะครับ เรากำลังจะไปคาเฟ่ขนมหวานแห่งหนึ่ง อยู่ในตรอกเงียบ ๆ คนไม่เยอะ ไม่มีใครถ่ายรูป บรรยากาศดีมาก ผมถึงชอบไปที่นั่นไง”

วันด้าได้ยินแบบนั้นก็ถอนหายใจเบา ๆ อย่างโล่งอก

“ดีจัง…”

เธอหันไปมองใบหน้าของเขา มุมนี้ ทำไมดูอ่อนโยนขนาดนี้นะ เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าเขาจะเข้าใจและดูแลความรู้สึกของเธอได้ขนาดนี้

ตั้งแต่เจอกัน เขาก็อ่านใจเธอออกเสมอ ทั้งก่อนหน้านี้… และตอนนี้… เขายังทำได้ จะพูดว่ายังไงดีนะ อยู่กับเขาแล้วรู้สึก… สบายใจ อย่างบอกไม่ถูก

…

Ferrari สีแดงสดแล่นหายไปตามถนน โดยมี สกาเล็ตวิช นั่งอยู่ข้างคนขับ

ห่างออกไปในฝูงชน มีคนหนึ่งหยุดเดิน หยิบหูฟังขึ้นแนบหู แล้วพูดเสียงเบา

“โทนี่ ขอพิกัดปลายทางของรถเฟอร์รารีคันนั้นหน่อย”

ภายในหอคอยสตาร์ก โทนี่กำลังดูฟุตเทจจากกล้องวงจรปิดที่ Friday ดึงขึ้นมาให้ ก่อนจะพูดเสียงเครียด

“นาตาชา ฉันเป็นคนแนะนำวันด้าไปหานักจิตวิทยาเองนะ ถ้าเธอรู้ว่าเราตามดูอยู่ เธอจะคิดยังไง? แล้วใครจะเป็นคนอธิบายให้เธอฟัง?”

เขาไม่เข้าใจเลยว่านาตาชาคิดอะไรอยู่

“ใจเย็น โทนี่ ฉันไม่ได้ตามสอดแนม… แค่เฝ้าสังเกตเฉย ๆ”

เสียงของ แบล็ควิโดว์ ดังมาตามสาย ขณะเธอเดินไปตามทางเท้า มุ่งหน้าไปยังพิกัดที่โทนี่ส่งให้

“วันด้าอ่อนไหวมากในช่วงนี้ ฉันเคยเป็นสายลับ S.H.I.E.L.D. นะโทนี่ ฉันรู้ว่านี่แหละคือช่วงเวลาที่เธอเสี่ยงโดนปั่นหัวที่สุด และคนที่เธอไปเจอ คือ ‘นักจิตวิทยา’ ที่เก่งระดับแนวหน้า พวกเราปรึกษากันแล้ว ว่าควรมีคนไปดูสถานการณ์สักหน่อย”

โทนี่ได้ยินอย่างนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ

“โอเค จะทำอะไรก็ทำ แต่ถ้าเธอโดนจับได้เมื่อไหร่ อย่าลากฉันไปเกี่ยวก็แล้วกัน”

สายตัดไปแล้ว แต่โทนี่กลับอดไม่ไหวสั่ง Friday ต่อทันที

“Friday วิเคราะห์ข้อมูลของผู้ชายคนนั้นให้ที”

“รับทราบค่ะ”

โทนี่ไม่ได้คาดหวังอะไรเยอะ แค่อยากรู้ว่าผู้ชายที่ชื่อ ลอเรียน ซู คนนี้มีประวัติไม่ดีหรือเปล่า

ไม่ถึงห้าวินาที เสียงของ Friday ก็ดังขึ้นอย่างไร้อารมณ์

“คุณลอเรียนไม่มีประวัติอาชญากรรมค่ะ และหนึ่งในเพื่อนของเขาคือ ดร.บรูซ แบนเนอร์”

“ว่าไงนะ!?”

โทนี่เงยหน้าขึ้นทันที สายตาจับจ้องข้อมูลบนจอด้วยสีหน้าตกใจ

“โชว์ข้อมูลทั้งหมดมาเลย”

เขาไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าชายที่เขาแนะนำให้วันด้าไปเจอ จะรู้จักกับแบนเนอร์ด้วย?

บรูซ แบนเนอร์ เป็นเพื่อนที่โทนี่ไว้ใจ เป็นคนที่เขาห่วงมากพอ ๆ กับวิชั่นที่ล้มเหลว แม้โปรเจกต์นั้นจะเจ็บปวด แต่แบนเนอร์ก็อยู่ข้างเขาตลอด

และนั่นแหละ… คือเหตุผลที่เขาไม่เคยเลิกล้มความตั้งใจที่จะหาตัวแบนเนอร์ให้พบ

“คุณลอเรียน ซู เคยพบกับดร.แบนเนอร์เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อนค่ะ”

“จากบันทึกที่ผ่านมา ดร.แบนเนอร์ได้เข้ารับคำปรึกษาทางจิตวิทยาจากเขาหลายครั้ง และหลังจากการบำบัด ดร.แบนเนอร์ก็สามารถควบคุมอารมณ์ได้ดีขึ้น แม้จะอยู่ในร่างแปลงกายก็ตาม และยังยอมถ่ายรูปคู่กับคุณลอเรียนด้วยค่ะ”

“จึงมีความเป็นไปได้สูงว่า สภาพจิตใจที่สงบนิ่งของดร.แบนเนอร์ในช่วงหลัง มาจากผลของการบำบัดโดยคุณลอเรียน ซู ทั้งสองยังมีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นเป็นพิเศษด้วยค่ะ”