บทที่ 9 การมาเยือนของเสี่ยวชิว

บทที่ 9 การมาเยือนของเสี่ยวชิว

ฉือเวินจัดการจองตั๋วรถไฟมายังเมืองหนานชิงให้กับ 'ฉือเสี่ยวชิว' ในอีกสี่วันข้างหน้า เพื่อให้เธอมีเวลาทำเรื่องลางาน

อันที่จริง ฉือเวินไม่ได้กะจะให้เธอกลับไปที่นั่นอีกแล้ว

เด็กสาวอายุสิบเจ็ดปีที่มีวุฒิแค่ชั้นมัธยมต้น จะให้หมกตัวอยู่แต่ในชนบทแบบนั้นไปเพื่ออะไร?

"จะเช่าห้องพักเหรอ?"

เถาซินอวี่ยัดขนมเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ มองฉือเวินที่เพิ่งผลักประตูเข้ามาด้วยความแปลกใจ

"ครับ ผมอยากเช่าห้องแถวๆ บริษัท ขอเป็นแบบสองห้องนอนนะครับ"

ฉือเวินเกาหัวแกรกๆ ราคาที่พักในเมืองหนานชิงตอนนี้ไม่ใช่ถูกๆ แต่ถึงจะแพงแค่ไหนเขาก็ต้องกัดฟันสู้ จะให้ฉือเสี่ยวชิวไปนอนเบียดเสียดในหอพักชายกับเขาคงไม่ได้

เขาแค่ตั้งใจจะมาลองถามเถาซินอวี่ดูเผื่อเธอจะมีคำแนะนำ แต่ไม่คิดเลยว่าบอสสาวจะพยักหน้ารับทันทีโดยไม่ต้องคิด

"ฉันมีนะ"

"นายไม่เคยถาม ฉันก็เลยไม่เคยบอก อันที่จริงบริษัทเรามีหอพักสวัสดิการพนักงานด้วยนะ"

เถาซินอวี่ชี้ไปที่ตึกข้างๆ ซึ่งมองเห็นได้ผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ "อยู่ตึกตรงข้ามถนนนี่เอง เป็นหอพักสไตล์อพาร์ตเมนต์ ห้องชุดหนึ่งห้องนั่งเล่นสองห้องนอน"

"ค่าเช่าเท่าไหร่ครับ?"

"เก้าร้อยต่อเดือน"

"เก้าร้อย?"

ฉือเวินสะดุ้งโหยง ไม่ใช่เพราะอะไร แต่เพราะมันถูกเกินไปต่างหาก

'อาจูร สตูดิโอ' ตั้งอยู่ภายในวงแหวนรอบที่สองของเมืองหนานชิง ติดกับศูนย์การค้าขนาดใหญ่เบิ้ม ราคาเช่าห้องชุดสองห้องนอนแถวนี้โดยปกติสตาร์ทที่ 2,600 หยวนขึ้นไปทั้งนั้น

"ทำไมถึงเหลือแค่เก้าร้อยล่ะครับ?"

"อ้อ..." เถาซินอวี่ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วหันมายิ้มหวาน "ก็เพราะฉันเป็นเจ้าของตึกน่ะสิ จะเก็บค่าเช่าเท่าไหร่ก็ได้"

ฉือเวินเงียบกริบ

"เจ้าของตึก?"

"อื้ม"

"ทั้งตึกเลยเหรอครับ?"

"จะบ้าเหรอ! แค่สองชั้นย่ะ"

ฉือเวินสูดหายใจเข้าลึก

"งั้นคุณก็ควรจ่ายเงินเดือนผมแค่สามพันห้าพอนะ!!!"

"ก็ขึ้นให้เป็นหกพันแล้วไม่ใช่รึไง!"

"ก่อนหน้านั้นมันแค่สามพันห้าเองนะ!"

"ก็ตอนนั้นมันขาดสภาพคล่องจริงๆ นี่นา! แล้วค่าเช่านี่เขาก็เก็บกันเป็นรายไตรมาส! ฉันเพิ่งจะเก็บค่าเช่าไตรมาสนี้ไปเมื่อไม่กี่วันก่อนเอง!"

"..."

ไม่ว่าจะยังไง หลังจากยืนยันได้แล้วว่าบอสของเขาคือ 'เศรษฐีนี' ตัวจริงเสียงจริง—แถมยังเป็นเศรษฐีนีระดับที่ครอบครองสำนักงานหนึ่งชั้นและอาคารพาณิชย์อีกสองชั้น—อารมณ์ของฉือเวินก็สงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์

อย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องกังวลว่าวันดีคืนดีบริษัทจะเจ๊ง หรือบอสจะหอบเงินหนีไปดื้อๆ

เขาเคยได้ยินมาว่าที่บอสรวยขนาดนี้เพราะพ่อแม่ของเธอมีฐานะมาก แม้แต่ 'เถาซินไป๋' พี่ชายจอมเจ้าสำราญที่ชอบแต่งหญิงทำตัวตุ้งติ้งอ้อนขอของขวัญจากคนดูคนนั้น ก็รวยระดับอภิมหาเศรษฐีเหมือนกัน

สรุปแล้ว... ในบริษัทนี้ มีแค่ฉือเวินคนเดียวที่จนกรอบงั้นสิ?

เขานึกเสียใจที่คราวก่อนเรียกงบจ้างอาร์ตภายนอกไปแค่สี่หมื่นหยวน เพราะกลัวว่าถ้าเรียกเยอะกว่านี้ อาจูรอาจจะล้มละลายแล้ววงแตกได้

หลังเลิกงาน เถาซินอวี่พาเขาไปดูหอพักของบริษัท

เมื่อก่อนที่นี่เคยมีคนอยู่เต็ม แต่ตอนนี้กลับเงียบเชียบวังเวง

ทว่าสภาพแวดล้อมนั้นดีเยี่ยม มีทั้งเครื่องซักผ้า เครื่องปรับอากาศ อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง เครื่องทำน้ำอุ่น ทุกอย่างครบครันพร้อมเข้าอยู่

ถ้าเอาห้องสภาพนี้ไปปล่อยเช่าจริงจัง คงได้ราคาไม่ต่ำกว่า 4,000 หยวนต่อเดือน ราคาเก้าร้อยหยวนนี่คงเป็นราคาต่ำสุดที่เถาซินอวี่จะให้พนักงานได้แล้วจริงๆ

หลังจากฉือเวินจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าไปหนึ่งไตรมาส เขาก็รีบนั่งแท็กซี่กลับไปขนของย้ายเข้ามาทันทีในคืนนั้น

เขายกห้องนอนใหญ่ให้เสี่ยวชิว ในห้องมีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวทิวทัศน์ยามค่ำคืนที่สวยงามของละแวกนี้ได้อย่างชัดเจน

กว่าจะจัดของเสร็จเรียบร้อย เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบห้าทุ่ม

โชคดีที่ห้องนี้เก็บเสียงได้ดี และห้องข้างเคียงก็ไม่มีคนอยู่ เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะรบกวนใคร

อาจเป็นเพราะกำลังจะได้มาเมืองหนานชิง เสี่ยวชิวจึงตื่นเต้นเป็นพิเศษและส่งข้อความหาเขาไม่หยุด

หลังจากฉือเวินไล่ตอบข้อความของเธอจนครบ เขาก็เห็นข้อความจาก SY เด้งขึ้นมา

SY: ข่าวร้าย ฉันคงดีใจเก้อซะแล้วสิ

SY: วันหยุดหมดเร็วกว่ากำหนด ฉันได้รับงานใหญ่ มะรืนนี้ต้องบินออกจากเมืองหลวงแล้ว

Chi W: ไปไหนครับ?

Chi W: งานของคุณน่าสนใจจัง ได้เดินทางไปทั่วเลย

SY: ก็จริงของนาย ฮ่าๆๆ

SY: ไปเมือง 'ฉางเหอ' น่ะ นายรู้จักไหม?

SY: เมืองที่มีแม่น้ำแยงซีไหลผ่าน วิวแม่น้ำที่นั่นอลังการมาก

ฉือเวินไม่เคยได้ยินชื่อเมืองนี้ แต่นั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญ โลกใบนี้มีความแตกต่างจากโลกเดิมของเขามากเกินไป บางทีมันอาจจะเป็นสถานที่เดียวกันแค่คนละชื่อก็ได้

Chi W: ไม่เคยไปครับ แต่ฟังจากที่คุณเล่าแล้ว ผมชักอยากจะเห็นบ้างซะแล้วสิ

SY: ตอนนี้มันดึกไปหน่อย ถ้าจะไปเที่ยว ช่วงฤดูร้อนน่าจะดีที่สุด

SY: อากาศกำลังจะเริ่มเย็นแล้ว ถ้าไปยืนริมแม่น้ำใหญ่ตอนนี้ ลมคงหนาวบาดกระดูกแย่

SY: ว่าแต่ นายยุ่งอะไรอยู่ ทำไมป่านนี้ยังไม่นอน?

Chi W: ย้ายหอน่ะครับ ผมย้ายออกจากหอพักนักศึกษามาอยู่หอพักพนักงานแล้ว

Chi W: [แนบรูปภาพ]

Chi W: สวยใช้ได้เลยใช่ไหมครับ? ค่าเช่าแค่เก้าร้อยหยวนเอง

Chi W: เป็นตึกของบอสเองน่ะครับ รวยจนน่าตกใจจริงๆ...

ในระหว่างการสนทนา ฉือเวินไม่เคยปิดบังฐานะความเป็นอยู่ของตัวเองเลย

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการอาศัยอยู่ในหอพักนักศึกษา หรือความจำเป็นต้องซื้อมือถือมือสองมาเป็นเครื่องสำรอง

ความยากจนในชั่วขณะนี้ไม่ใช่ตราบาปที่ต้องปกปิด แต่การยอมจำนนต่อความยากจนไปตลอดชีวิตต่างหากที่น่าละอาย

ฉือเวินเชื่อว่าเขาคงจะตกอยู่ในสถานการณ์ขัดสนแบบนี้อีกไม่นาน

ทันทีที่เกม "Inside" เปิดตัว เขาเชื่อมั่นว่าชีวิตของเขาจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

... ...

สี่วันต่อมา ในเดือนพฤศจิกายน เมืองหนานชิงเข้าสู่ช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงอันแสนหม่นหมองอย่างเป็นทางการ

เถาซินอวี่ขับรถมาส่งฉือเวินที่หน้าทางเข้าสถานีรถไฟความเร็วสูงหนานชิง

เดิมทีฉือเวินตั้งใจจะแค่ขอลางานหนึ่งวัน แต่เถาซินอวี่กลับถามว่าเขาขับรถเป็นไหม ถ้าเป็น เธอจะให้ยืมรถขับมารับน้องสาว

ฉือเวินกระแอมเบาๆ "อันที่จริงผมขับเป็นครับ"

"แล้วมีใบขับขี่ไหม?"

"..."

เถาซินอวี่จ้องหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมแพ้ "ช่างเถอะ เดี๋ยวฉันขับไปส่งเอง ขืนให้นายขับ เดี๋ยวรถฉันโดนยึด แถมดีไซเนอร์มือหนึ่งของฉันจะโดนจับไปด้วย"

"ผมเป็นผู้จัดการโปรเจกต์ไม่ใช่เหรอครับ? ไหงกลายเป็นเกมดีไซเนอร์ไปแล้วล่ะ?"

"...ฉันลืม ฉันเป็นบอส ฉันบอกว่านายเป็นอะไร นายก็เป็นไอ้นั่นแหละ"

"โอเคครับบอส ขอบคุณครับบอส ซิ่งเลยครับบอส"

คติประจำใจของฉือเวินคือการไม่มีคติประจำใจ

ลมหนาวแห่งเมืองหนานชิงพัดกรรโชกบาดผิวหน้าจนแสบชา แต่หัวเข่าที่สวมกางเกงลองจอนไว้ข้างในยังคงสัมผัสได้ถึงความชื้นเย็นยะเยือก

เขายืนรออยู่ที่ทางออกสถานีรถไฟความเร็วสูง จังหวะนั้นฉือเสี่ยวชิวก็โทรเข้ามา

"พี่ฉือ..."

น้ำเสียงของฉือเสี่ยวชิวฟังดูขลาดกลัวอย่างคาดไม่ถึง "หนูหาทางออกไม่เจอ..."

แม้ว่าหนานชิงจะเทียบไม่ได้กับปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ กวางโจว หรือเซินเจิ้น แต่มันก็จัดว่าเป็นเมืองเอกระดับแนวหน้า สถานีรถไฟแห่งนี้จึงถูกสร้างขึ้นอย่างใหญ่โตโอ่อ่าและหรูหรา

ฉือเสี่ยวชิวเดินวนอยู่นานกว่าจะเดินตามป้ายบอกทางออกมาได้สำเร็จ

จะว่าไป นี่นับเป็น "ครั้งแรก" ที่ฉือเวินจะได้เจอกับเธอ

เพราะเรื่องราวบาดหมางภายในครอบครัว เจ้าของร่างเดิมจึงไม่เคยกลับบ้านเลยนับตั้งแต่เข้ามหาวิทยาลัย

สามสี่ปีที่ผ่านมานี้ คือช่วงวัยรุ่นที่ฉือเสี่ยวชิวเติบโตขึ้น จากเด็กหญิงตัวน้อยที่เคยผอมแห้งเหมือนถั่วงอก จู่ๆ ก็เติบใหญ่เป็นหญิงสาวสะพรั่ง

ขณะที่เธอเดินตรงมาหาเขาในชุดเสื้อฮู้ดและกางเกงยีนส์ สะพายกระเป๋าข้างใบเดียว ฉือเวินยังไม่ทันเชื่อมโยงภาพของเธอกับน้องสาวในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมได้ในทันที

จนกระทั่งฉือเสี่ยวชิวมายืนอยู่ข้างกายเขา และเอ่ยเรียก "พี่ฉือ" ด้วยน้ำเสียงสดใสชัดเจน นั่นแหละฉือเวินถึงได้สติ

แม่เจ้าโว้ย ฉันมีน้องสาว!

แถมยังเป็นน้องสาวที่หน้าตาดีโคตรๆ อีกต่างหาก!