บทที่ 13 เคล็ดวิชาเตาหลอมโลหิตทมิฬ

บทที่ 13 เคล็ดวิชาเตาหลอมโลหิตทมิฬ

หลังจากบ่มเพาะครรภ์โลหิต เจียงเทียนก็ลืมตาขึ้นมองสองมือของตน

เขารู้สึกได้ชัดเจนว่าพละกำลังเพิ่มขึ้นมหาศาล ปริมาณพลังเลือดลมที่สะสมในร่างกายก็เพิ่มขึ้นด้วย

แต่ด้วยพลังวิญญาณรอบตัวที่เบาบาง ทำให้การยกระดับนี้มีขีดจำกัด

ทว่าเจียงเทียนมั่นใจว่า ขีดจำกัดในการรองรับพลังเลือดลมของร่างกายเขาได้ถูกขยายออกไปอย่างมาก

"แต่เคล็ดวิชาครรภ์คุนทมิฬอุดรนี้ก็ยังไม่ค่อยเหมาะกับฉันอยู่ดี มันเน้นที่จุดตันเถียนมากเกินไป"

"ถ้าลองปรับเปลี่ยนตามสัญชาตญาณของฉันดู น่าจะเข้าท่ากว่า"

"แต่ว่า..."

เจียงเทียนสำรวจร่างกายอย่างละเอียด แม้วิชานี้จะได้ผลดี แต่มันก็ดุดันเกินไป ร่างกายของเขาได้รับความเสียหายอยู่บ้าง

อาการบาดเจ็บแบบนี้เกิดจากความเหนื่อยล้าในการฝึกตน ไม่ส่งผลกระทบต่อการต่อสู้มากนัก

แต่ถ้ายังดันทุรังฝึกต่อไป อาจทำให้บาดเจ็บสาหัสและกระทบต่อรากฐานได้

ฟู่...

เจียงเทียนพ่นลมหายใจยาว หลับตาลงเพื่อพักผ่อน พลังเลือดลมที่สะสมในร่างกายเริ่มลดระดับลง กระตุ้นกลไกการฟื้นฟูของร่างกาย

พรสวรรค์พิเศษที่ติดตัวเจียงเทียนมายังโลกนี้แสดงอานุภาพอีกครั้ง

ผ่านไป 10 นาที เจียงเทียนลืมตาขึ้นอีกครั้ง

ร่างกายฟื้นตัวเต็มที่แล้ว เขาเริ่มทดลองฝึกตนใหม่อีกรอบ

เคล็ดวิชาเริ่มโคจรอีกครั้ง แต่เส้นทางเดินพลังเปลี่ยนไป พุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง

จากครรภ์โลหิตที่จุดศูนย์กลางตันเถียน เส้นใยพลังเล็กละเอียดแผ่ขยายออกมาร่างโครงสร้างทั่วร่างเจียงเทียน

ตึกตึก... ตึกตึก!

ราวกับมีเสียงหัวใจเต้นดังก้องในกาย จุดชีพจรทั้ง 720 จุดทั่วร่างสว่างวาบด้วยแสงสีเลือดทีละจุด

ไม่เพียงแค่จุดชีพจร แม้แต่กระดูกและกล้ามเนื้อก็เปล่งแสงสีแดงตอบรับซึ่งกันและกัน

เจียงเทียนเปลี่ยนร่างกายทั้งร่างให้กลายเป็นครรภ์โลหิต แล้วหลอมรวมเข้ากับตัวตนของเขา ผสานเข้ากับท่าไม้ตายอีกอย่างหนึ่ง

ตูม!

เสียงคำรามกึกก้องปะทุขึ้นภายในร่างเจียงเทียน ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ดังก้องในจิตใจ

ด้วยวิชาที่อาจารย์โจวซางถ่ายทอดให้ ผนวกกับพรสวรรค์ที่มีติดตัว

เจียงเทียนได้บุกเบิกเส้นทางสายใหม่ สร้างเคล็ดวิชาเฉพาะตัวขึ้นมา

ทะเลปราณตันเถียนเปรียบเสมือนมหาสมุทรทมิฬ โดยมีครรภ์โลหิตเป็นแกนกลาง และ 'เครื่องบดเนื้อ' เป็นเปลือกนอก

เจียงเทียนลุกขึ้นยืน ผิวหนังปรากฏรอยแตกจางๆ ราวกับเลือดกำลังจะซึมออกมา

แต่ด้วยความสามารถในการฟื้นตัวอันทรงพลัง เลือดจึงไหลย้อนกลับ บาดแผลสมานตัวอย่างต่อเนื่อง

เจียงเทียนเดินไปที่โต๊ะ จดบันทึกเส้นทางโคจรพลังของวิชาใหม่ และความเข้าใจในการฝึกตนวันแรก

แบบนี้เวลาอาจารย์โจวซางถามถึง เขาจะได้ถ่ายรูปส่งไปให้ดู เพื่อให้อาจารย์ช่วยชี้แนะและแก้ไขจุดบกพร่องได้

ไม่ใช่ว่าเจียงเทียนจะกระตือรือร้นในการฝึกยุทธนักหรอกนะ แต่นี่คือหนึ่งในเงื่อนไขสำคัญของการเป็นสุดยอดเชฟต่างหาก

เจียงเทียนจริงจังกับการเป็นเชฟมากนะจะบอกให้

เจียงเทียนปิดสมุดบันทึก แล้วเขียนชื่อวิชาใหม่ลงไป

"เคล็ดวิชาเตาหลอมโลหิตทมิฬ"

หลังจากเขียนชื่อเสร็จ เจียงเทียนก็เก็บเคล็ดวิชาและบันทึกความเข้าใจอย่างระมัดระวัง

ของพรรค์นี้ให้ใครเห็นสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ไม่งั้นคงเกิดเรื่องยุ่ง

อย่างเช่นหวงซิงเพื่อนซี้ข้ามภพข้ามชาติของเขา ขืนไปฝึกวิชานี้โดยไม่มีพรสวรรค์เหมือนเจียงเทียน มีหวังตัวระเบิดตายคาที่

อย่าว่าแต่หวงซิงเลย แม้แต่อาจารย์โจวซางเองก็คงฝึกไม่ได้

วิชานี้เขาสร้างขึ้นมาโดยอิงจากร่างกายตัวเองล้วนๆ มันทรงพลังและดุดันอย่างยิ่ง

ถ้าไม่มีพรสวรรค์เฉพาะตัว ก็ไม่มีทางรับมือไหว

มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสางรำไร

เจียงเทียนไม่ได้นอนทั้งคืน แต่กลับไม่รู้สึกง่วงเลยแม้แต่น้อย กลับกระปรี้กระเปร่าและตื่นเต้นสุดๆ

เส้นทางเชฟของเขา ตอนคุยกับพ่อแม่มันเป็นแค่ความคิด

แต่หลังจากได้ปรึกษากับอาจารย์โจวซางและได้รับการยอมรับจากบุคคลระดับนั้น เจียงเทียนก็มั่นใจในเส้นทางข้างหน้าขึ้นมาก

เปิดประตูห้องออกมา บ้านหลังเล็กเงียบสงบ

แสงไฟสีเหลืองนวลทำให้พื้นที่ครัวรวมกับห้องนั่งเล่นดูอบอุ่นเหมือนบ้าน

บ้านไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็ไม่คับแคบ นี่คือความพยายามทั้งหมดของพ่อแม่ที่จะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เขา

เห็นว่ายังเช้าอยู่ เจียงเทียนเดินเข้าครัว เตรียมจะลองทำอาหารเช้าให้พ่อแม่

เจียงเทียนหยิบขาหมูพะโล้ที่เหลือจากเมื่อวานออกมาจากตู้เย็นเล็กๆ เทใส่หม้อเติมน้ำ แล้วตั้งไฟต้ม

จากนั้นก็ตั้งอีกหม้อ ใส่น้ำเปล่า เตรียมเส้นบะหมี่แห้งไว้กำมือหนึ่ง

เขาจะยืมดอกไม้ถวายพระ เอาขาหมูพะโล้ของแม่มาทำบะหมี่ขาหมูง่ายๆ สักชาม

เส้นทางสู่ยอดเชฟ เริ่มต้นจากสิ่งง่ายๆ นี่แหละ

ปุด ปุด...

มองดูฟองอากาศที่ผุดขึ้นมาจากน้ำซุปขาหมูในหม้อ จู่ๆ เจียงเทียนก็เกิดไอเดีย

เขากลับเข้าไปในห้อง มองดูกล่องที่โจวซางทิ้งไว้บนโต๊ะ

กล่องทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส มันวาวด้วยโลหะ มีหน้าจอสัมผัสติดอยู่

เจียงเทียนกดปุ่มปลดล็อกบนหน้าจอ เสียงลมฟู่ดังลอดออกมา ฝากล่องตรงกลางแยกออกแล้วเลื่อนเปิดไปสองข้าง

กล่องเหล็กเปิดออกโดยอัตโนมัติ ไอเย็นแผ่ออกมาเป็นหมอกขาว

ตรงกลางมีโสมฝานบางๆ วางอยู่ ลักษณะเหมือนหยกสีเหลือง แต่ยังมองเห็นลวดลายเส้นใยได้ชัดเจน

ทันทีที่กล่องเปิด กลิ่นสมุนไพรก็ลอยเตะจมูกเจียงเทียนผ่านไอหมอกเย็น

แค่ได้กลิ่น เจียงเทียนก็รู้สึกสดชื่นขึ้นทันตา

"พระเจ้าช่วย นี่มันตู้เย็นพกพาชัดๆ" เจียงเทียนพินิจดูครู่หนึ่ง หยิบโสมออกมาแผ่นหนึ่ง ปิดกล่องเหล็ก แล้ววิ่งแจ้นกลับเข้าครัว

เขาโยนโสมแผ่นนั้นลงไปในหม้อทันที

ภาพประหลาดปรากฏขึ้น แผ่นโสมในหม้อดูเหมือนจะมีสนามพลังบางอย่าง

มันผลักดันน้ำซุปรอบๆ ออกไป แม้แต่อุณหภูมิในหม้อก็เริ่มลดต่ำลง

ไม่เพียงแค่นั้น หม้อเหล็กที่กำลังโดนไฟแรงเผาอยู่บนเตา กลับเริ่มมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ

"อะไรวะเนี่ย?" เจียงเทียนงงเป็นไก่ตาแตกกับภาพตรงหน้า

ขืนเป็นแบบนี้ เตาแก๊สพังหมดพอดีสิ?

เจียงเทียนปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันควัน รีบปิดไฟเตาแก๊ส แล้วยื่นมือทั้งสองข้างไปวางนาบข้างหม้อเหล็ก

พลังเลือดลมรวมศูนย์ที่ฝ่ามือ แล้วจุดระเบิด!

พรึ่บ!

เปลวเพลิงพลังเลือดลมที่พวยพุ่งจากฝ่ามือลามเลียไปทั่วก้นหม้อ

ความเย็นสลายไป สถานการณ์ประหลาดรอบแผ่นโสมหายวับ แสงสีเหลืองนวลซึมซาบไปทั่วน้ำซุป

แม้แต่ขาหมูในหม้อก็ถูกย้อมสี ผิวและเนื้อสีแดงพุทราจีนค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหยก ดูโปร่งแสงแวววาว

กลิ่นหอมฟุ้งตลบอบอวลไปทั่วบ้านหลังน้อยทันที

ในตึกเดียวกัน เพื่อนบ้านหลายคนที่กำลังหลับสนิทต่างพากันจมูกกระตุก แล้วต้องลืมตาตื่นขึ้นมา

พวกเขาถูกปลุกด้วยกลิ่นหอม

แกร๊ก!

เสียงเปิดประตูดังขึ้น เจียงหยวนและหลิวฟางในชุดนอนเดินออกมาจากห้องนอน ก้าวมาถึงตัวเจียงเทียนในพริบตา

คู่สามีภรรยาก็ถูกปลุกจากฝันหวานด้วยกลิ่นหอมยั่วน้ำลายเช่นกัน

พอเปิดประตูมาเห็นลูกชายง่วนอยู่ในครัว ก็ยังงัวเงียอยู่ แต่พอเดินเข้ามาดูใกล้ๆ ก็ตาสว่างทันที

"ลูกทำ... นี่มันอะไรกันเนี่ย...?" เจียงหยวนอ้าปากค้าง ท่าทำอาหารของลูกชายมันเถื่อนขนาดนี้เลยเหรอ?

สองมือนาบก้นหม้อ มีไฟพุ่งออกมาจากฝ่ามือ

นี่มันทำอาหารแบบไหนกัน?

"พ่อ แม่ ตื่นแล้วเหรอครับ?" เจียงเทียนหันไปยิ้มให้ "รอแป๊บนะครับ กำลังเคี่ยวน้ำซุปให้งวดอยู่!"

"ย๊าก!"

สิ้นเสียงตะโกนก้องของเจียงเทียน เปลวเพลิงพลังเลือดลมจากฝ่ามือก็โชติช่วงชัชวาล ราวกับมังกรไฟปรากฏกาย

แสงไฟสาดส่องกระทบใบหน้าที่กำลังตะลึงงันของพ่อแม่จนแดงก่ำ