บทที่ 7 ลูกว่าอะไรนะ?

บทที่ 7 ลูกว่าอะไรนะ?

เจียงเทียนเช็ดมือจนสะอาด จ้องมองร่างของเฟิงซิงอวี่อยู่นาน ก่อนจะค่อยๆ สลายเปลวเพลิงสีชาดบนร่างของตนให้มอดดับลง

กลิ่นอายของอีกฝ่ายอ่อนลงเรื่อยๆ พลังชีวิตกำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว

ดูเหมือนว่าการที่ถูกตัดแขนไปจะสร้างความเสียหายสาหัสให้กับร่างกาย จนยากที่จะยื้อชีวิตต่อไปได้

มันกำลังจะตาย ไม่มีความจำเป็นต้องลงมือซ้ำเติมอีก

เมื่อหยุดการเผาผลาญของเตาหลอม เจียงเทียนก็เรอออกมาใส่หน้าเฟิงซิงอวี่

เมื่อได้ยินเสียงเรอ เฟิงซิงอวี่ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เลือดสดๆ ทะลักออกจากปากไม่หยุด แต่ก็ไร้เรี่ยวแรงจะทำอะไร

ทันใดนั้น เขาก็เห็นเจียงเทียนยื่นมือลงไปค้นกระเป๋ากางเกงของตน ราวกับกำลังหาอะไรบางอย่าง

จากนั้น เจียงเทียนก็หยิบโทรศัพท์มือถือของเขาออกมา แล้วหันหน้าจอมาทางใบหน้าของเขา

ติ๊ด

ปลดล็อกด้วยใบหน้าสำเร็จ

"แกจะทำอะไร?" เดิมทีเฟิงซิงอวี่คิดว่าเจียงเทียนจะฉวยโอกาสนี้สังหารตนให้ตายทันที

แต่ไม่นึกเลยว่า จู่ๆ อีกฝ่ายจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

จากนั้น เฟิงซิงอวี่ก็เหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง จึงแสยะยิ้มเยาะ "แกคิดจะเอาความลับขององค์กรจากมือถือข้าเหรอ? ฝันไปเถอะ..."

"เมื่อปฏิบัติการเริ่มขึ้น ข้อมูลทั้งหมดจะถูกลบเกลี้ยงทันที เพื่อป้องกันการรั่วไหลหากงานล้มเหลว"

"อีกอย่าง ข้ากำลังจะตายแล้ว ไม่มีทางที่แกจะงัดความลับอะไรออกจากปากข้าได้หรอก แก..."

เฟิงซิงอวี่ยังคงพล่ามต่อไป แต่เจียงเทียนไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังแต่อย่างใด กลับคว้ามือของเขาขึ้นมา

ติ๊ด!

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เจียงเทียนขมวดคิ้วมองหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนจะบ่นพึมพำ "ทำไมต้องปลดล็อกซ้ำซ้อนจังนะ? ยุ่งยากชะมัด"

พูดจบ เจียงเทียนก็หันหน้าจอโทรศัพท์มาทางเฟิงซิงอวี่อีกรอบ

วูบ!

คราวนี้ เฟิงซิงอวี่เห็นสิ่งที่อยู่บนหน้าจอชัดเจนเต็มสองตา

"สแกนใบหน้า... ชำระเงินสำเร็จ?"

เขามึนงงไปหมด เจียงเทียนวุ่นวายกับโทรศัพท์เขาอยู่นานสองนาน เพื่อโอนเงินเนี่ยนะ?

"แกทำบ้าอะไรของแก?" เฟิงซิงอวี่อดถามไม่ได้ การกระทำของคนตรงหน้ามันชวนสับสนเกินกว่าจะเข้าใจ

เจียงเทียนมองหน้าเฟิงซิงอวี่ "จะให้ทำอะไรอีกล่ะ? พวกแกสำนักดาราหลอกเอาค่าเล่าเรียนฉันไป ฉันก็ต้องทวงของฉันคืนสิ"

พูดพลางชี้ไปที่ชุดนักเรียนเปื้อนเลือดขาดวิ่นของตัวเอง "พวกแกทำเสื้อผ้าฉันพัง แถมยังทำฉันเสียเวลา ไม่คิดจะจ่ายค่าเสียหายหน่อยเหรอ?"

"ส่วนเรื่องแผนการหรือข้อมูลองค์กรของพวกแก นั่นมันเรื่องที่พวกลุงตำรวจเขาต้องไปกังวลกัน"

"เกี่ยวอะไรกับฉันที่เป็นแค่นักเรียนด้วยล่ะ?"

เฟิงซิงอวี่เบิกตากว้าง มองเจียงเทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

มัน... มันแค่ต้องการค่าเทอมคืน?

หลังจากขัดขวางแผนการและฆ่าล้างบางพวกเราจนเกลี้ยง สิ่งที่แกคิดมีแค่นี้เนี่ยนะ?

นักเรียน?

แกยังจำได้อีกเหรอว่าเป็นนักเรียน?!

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เจียงเทียนก็ลุกขึ้นยืน และเริ่มค้นตัวสาวกสำนักดาราทีละคน ภายใต้สายตาจับจ้องของเฟิงซิงอวี่

พอค้นเจอ เขาก็ใช้ระบบสแกนใบหน้าโอนเงินเข้าบัญชีตัวเองจนครบ

เฟิงซิงอวี่มองการกระทำของเจียงเทียนด้วยความรู้สึกอัดอั้นตันใจ สายตาเริ่มพร่ามัวลงทุกที

ในแง่อารมณ์ความรู้สึก เขาไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้จริงๆ

เขากำลังจะตายอยู่รอมร่อ แต่เจียงเทียนกลับทำให้เขาโกรธจนแทบกระอักเลือดตายซ้ำสอง

หลังจากเฟิงซิงอวี่สิ้นลมหายใจ เจียงเทียนก็จัดการธุระของเขาเสร็จพอดี

ไม่เพียงแต่จะได้ค่าเทอมคืนมาครบทุกบาททุกสตางค์ แต่ยังได้ค่าเสียหายสำหรับเสื้อผ้าที่พัง ค่าทำขวัญ และค่าชดเชยอื่นๆ อีกจิปาถะ รวมเป็นเงินทั้งสิ้น 793,145.86 หยวน

"หืม?" เจียงเทียนเหลือบเห็นเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งจู๊ดออกจากโรงงาน

เดิมทีเขาตั้งใจจะรอให้เจ้าหน้าที่มาถึง เพราะการสังหารพวกสำนักดารามีเงินรางวัลนำจับด้วย

แต่พอดูเวลาแล้วก็พบว่าเริ่มดึกแล้ว ถ้ากลับบ้านช้ากว่านี้ พ่อแม่ต้องเป็นห่วงแน่ๆ

แถมสภาพของเขาในตอนนี้ ขืนใครมาเห็นเข้าคงได้ช็อกตายกันพอดี

รีบกลับบ้านดีกว่า เรื่องเก็บกวาดคงต้องฝากคุณลุงตำรวจจัดการ เขาไม่ต้องไปกังวลหรอก

"อ้อ จริงสิ!" เจียงเทียนหันขวับกลับมา หยิบโทรศัพท์ของเฟิงซิงอวี่ขึ้นมาเปิดแอปสมุดโน้ตแล้วพิมพ์ข้อความทิ้งไว้

หลังจากทิ้งข้อความเสร็จ เจียงเทียนก็โยนเสื้อเปื้อนเลือดทิ้ง ถอดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายมาสวมแทน รีบไปเก็บกระเป๋านักเรียนในห้องเรียน แล้วบึ่งกลับบ้านทันที

ด้วยเงินก้อนโตในกระเป๋า เจียงเทียนเรียกแท็กซี่กลับบ้านอย่างสบายใจ หลังผ่านเส้นทางคดเคี้ยวซับซ้อน เขาก็มาถึงที่พัก

เมื่อลงจากรถ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือตึกระฟ้าสูงตระหง่านเรียงราย แต่ละตึกสูง 50 ชั้น

แต่ละชั้นมีห้องพักถึง 60 ห้อง พื้นที่ใช้สอยไม่กว้างขวาง ดูแออัดยัดเยียด

นับตั้งแต่เกิดภัยพิบัติมิติเวลา เมืองหลายแห่งล่มสลาย ที่ดินกลายเป็นของหายากยิ่งกว่าเดิม

คนธรรมดาอย่างพวกเขาทำได้เพียงอาศัยอยู่ในเขตรวมพลเรือนเช่นนี้

เจียงเทียนพักอยู่ที่ชุมชนแสงตะวัน อาคาร 444 ยูนิต 44 ชั้น 44 ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นห้องพักราคาถูกที่สุดแล้ว

พอมาถึงหน้าประตูห้อง เจียงเทียนกำลังจะไขกุญแจเข้าไป ก็ได้ยินเสียงพ่อแม่คุยกันดังลอดออกมา

"ลูกยังไม่กลับเลย คุณจะทำอะไรน่ะ?"

"ก็กับข้าวฝีมือเมียจ๋ามันหอมยั่วน้ำลายขนาดนี้ ผมอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่นา"

"อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย คิดรึยังว่าจะทำยังไงต่อไป?"

"เฮ้อ งานสมัยนี้มันหายาก ถ้าจนตรอกจริงๆ ผมคงต้องไปเป็นกรรมกรแบกหาม"

"ไม่ได้นะ คุณไม่รู้สังขารตัวเองหรือไง? ขืนไปคลุกคลีกับพวกวัตถุต่างดาวมากๆ เดี๋ยวก็ป่วยเอาหรอก"

"ก็ต้องสู้กันสักตั้ง ลูกอุตส่าห์มีความฝัน มีเส้นทางที่อยากเดินแล้ว ถ้าพ่อแม่อย่างเราไม่สนับสนุน แล้วใครจะทำล่ะ?"

"แต่ว่า..."

แอ๊ด...

เสียงเปิดประตูขัดจังหวะบทสนทนาของเจียงหยวนและหลิวฟาง

"ลูกกลับมาแล้วเหรอ?" ใบหน้าของหลิวฟางเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที เธวางชามและตะเกียบลง เช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน "วันนี้เรียนเป็นไงบ้างลูก?"

"ไม่ค่อยดีครับ โดนหลอก" เจียงเทียนวางกระเป๋าลง ส่ายหน้า แล้วหันไปมองเจียงหยวน

ในชาติก่อน พ่อของเขาตกงานและต้องทำงานหนักเพื่อเขา จนป่วยเป็นโรคปอด

ไม่ว่าจะพยายามหาเงินมารักษาแค่ไหน ก็ไร้ผล

สวรรค์มอบโอกาสให้เขาอีกครั้ง เจียงเทียนจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิมอีก

เขาไม่สนแล้วว่าพ่อแม่จะเป็นห่วง ชีวิตของพ่อแม่สำคัญกว่า

"โดนหลอก?" หลิวฟางอึ้งไป หันไปมองหน้าเจียงหยวน

เจียงหยวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือให้เจียงเทียน "โดนหลอกก็ไม่เป็นไรลูก ถือเป็นบทเรียน ลูกยังเป็นนักเรียน ขาดประสบการณ์เป็นเรื่องธรรมดา"

"ใช่ๆ ไอ้พวกนักต้มตุ๋นนรกนั่น กล้าดีนังไงมาหลอกลูกชายแม่" หลิวฟางพยักหน้าเห็นด้วย เดินเข้ามาลูบหัวเจียงเทียน

ได้ยินคำปลอบโยนของพ่อแม่ ความอบอุ่นสายหนึ่งก็ไหลผ่านหัวใจเจียงเทียน จมูกเริ่มแสบๆ

เพราะแบบนี้แหละ เขาถึงยอมให้พ่อแม่ซ้ำรอยเดิมไม่ได้

"ไม่เป็นไรครับ ผมเอาค่าเทอมคืนมาแล้ว" เจียงเทียนสูดหายใจลึก มองหน้าพ่อแม่อย่างจริงจัง

เจียงหยวนและหลิวฟางตะลึงงัน เอาคืนมาแล้ว?

พวกมิจฉาชีพมันคุยง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?

"ฮ่าๆ นึกไม่ถึงเลยว่าลูกชายเราจะเก่งขนาดนี้?" ที่โต๊ะอาหาร เจียงหยวนบิดฝาขวดเหล้า รินใส่แก้วพลางเตรียมฟังวีรกรรมของลูกชาย

คงจะเป็นเรื่องราวการใช้ไหวพริบและความกล้าหาญอันน่าประทับใจสินะ?

เด็กสมัยนี้เก่งจริงๆ คลื่นลูกใหม่ไล่หลังคลื่นลูกเก่า...

เจียงเทียนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมฆ่าพวกมันทิ้ง แล้วใช้มือถือพวกมันโอนเงินกลับมาครับ"

มือของเจียงหยวนสั่นกึก เหล้าในแก้วหกกระจายเต็มโต๊ะ