บทที่ 28 วิชาเหยียบเมฆา

“ที่แท้ หนึ่งร้อยหกสิบเมตรต่อวินาที ก็ไม่ใช่ขีดจำกัดของวิชาใหม่”

“ขีดจำกัดของวิชาใหม่ คือสามร้อยหกสิบเมตรต่อวินาที คือความเร็วหนึ่งพันสามร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง! นี่ไม่ใช่ซูเปอร์คาร์ร่างมนุษย์แล้ว แต่เป็นสายฟ้าแลบร่างมนุษย์!”

“ฉันคุกเข่ากราบหน้าจอจริง ๆ สองเดือนก่อน ต่อให้ตายฉันก็ไม่เชื่อว่า มนุษย์เราจะสามารถถอดรหัสลับแห่งชีวิตได้ ขีดจำกัดอายุขัยเพิ่มขึ้นเป็นสองร้อยสี่สิบปี!”

“หนึ่งนาทีก่อน ต่อให้ตายฉันก็ไม่เชื่อว่า โครงสร้างร่างกายของมนุษย์เรา ในกรณีที่ไม่ได้อาศัยเครื่องมือใด ๆ จะสามารถบรรลุถึงความเร็วหนึ่งพันกว่ากิโลเมตรต่อชั่วโมงได้!”

“ยิ่งไปกว่านั้น ในกรณีที่ความเร็วเกินเสียง กลับไม่มีคลื่นกระแทกเกิดขึ้น อี้เฉิน ดูเหมือนจะแก้ปัญหาคลื่นกระแทกได้แล้ว”

“รู้สึกว่าฉันกำลังจะระเบิดตัวเองตาย วิชาปฐมกาลฉบับปรับปรุงเรียนไม่ได้ ก็ทำให้ฉันนอนไม่หลับ กินไม่ได้ ทรมานทุกวันแล้ว”

“ตอนนี้ ยังมีวิชาที่สามารถทำให้มนุษย์เราเหนือเสียงได้อีก... แค่คิดว่าเรียนไม่ได้ ก็รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น”

“ใช่! ตายทั้งเป็น อี้เฉินเป็นมารปีศาจชัดๆ เขาจะสร้างวิชาที่ดึงดูดใจอย่างน่าสะพรึงเช่นนี้ได้ยังไง”

“ขอให้ฟ้าดินคุ้มครอง ฉันยอมใช้อายุสิบปี แลกกับการที่อี้เฉินเกิดอารมณ์ดีขึ้นมา จู่ ๆ ก็จดบันทึกเคล็ดวิชาและบทท่องจำของวิชาปฐมกาลฉบับปรับปรุงและวิชาใหม่ออกมา”

“ฉันยอมใช้อายุยี่สิบปีแลก... เรียนไม่ได้ ความรู้สึกนี้กำลังจะทำให้ฉันเป็นบ้า”

ผู้ชมหน้าจอ หลังจากตกตะลึง ก็โอดครวญกันทั่ว

อารมณ์ของทุกคน ยิ่งตกต่ำถึงขีดสุด

วิชาปฐมกาลฉบับปรับปรุงเรียนไม่ได้ ก็ทำให้มวลมนุษยชาติเจ็บปวดแล้ว นี่ยังมีวิชาใหม่ที่ดึงดูดใจอย่างยิ่งมาอีก

ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนเรียนไม่ได้ ตายทั้งเป็น

[วิชาใหม่ของอี้เฉินถือกำเนิด ทะลายขีดจำกัดของร่างกายมนุษย์อีกครั้ง!]

[หลังจากขีดจำกัดอายุขัยเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยยี่สิบปี วิชาใหม่ของอี้เฉิน ทำให้ความเร็วของมนุษย์เหนือเสียง!]

[บุรุษดุจเทพเจ้า สร้างวิชาที่เทพเจ้าเท่านั้นที่สร้างได้!]

[เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่มีแต่เทคโนโลยีไม่มีความแข็งแกร่งส่วนบุคคล ดูเหมือนจะมีโอกาสเดินไปในเส้นทางการพัฒนาอีกเส้นทางหนึ่ง!]

[เพิ่มวิชามหัศจรรย์ที่อยากเรียนแต่เรียนไม่ได้อีกหนึ่งวิชา อารมณ์ของมวลชนยิ่งตกต่ำ ตลาดหุ้นก็ร่วงลงสู่จุดต่ำสุดใหม่!]

[ทำไมสถาบันวิจัยวิชากว่าพันแห่งถึงสู้ไม่ได้กับอี้เฉินคนเดียว พรสวรรค์ของเขา แข็งแกร่งถึงขนาดไหน]

[ลูกหลานของนักโทษอุกฉกรรจ์บนดาวเคราะห์เนรเทศ ถูกริบสิทธิ์ตลอดชีวิต ระบบนี้ ตอนนั้นช่วยประหยัดค่าใช้จ่ายมหาศาลให้กับรัฐบาลสหพันธ์ ตอนนี้กลับทำให้มวลมนุษยชาติตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอับอายอย่างยิ่ง!]

[ลักลอบเรียนน่าอับอาย เรียนไม่ได้ อยากตาย!]

เว็บไซต์ข่าวใหญ่ต่าง ๆ ก็อัปเดตหัวข้อข่าวหน้าหนึ่งในทันที

ยอดเข้าชมพุ่งสูงจนทำให้เจ้าของเว็บไซต์ข่าวใหญ่ต่าง ๆ ยิ้มไม่หุบ พากันประกาศเพิ่มเงินเดือนให้พนักงานทุกคนหนึ่งเท่า

...

บนหิมะ วุ่นวายอยู่ยี่สิบกว่านาที

เห็นแก่มันช่วยทดสอบวิชาให้ ในที่สุดอี้เฉินก็ปล่อยมิงค์สายฟ้าแลบไป ไม่ไล่ล่าอีก ปล่อยให้มันหนีกลับไปที่ถ้ำ

ส่วนเผ่าภูเขาเหยียนหลังจากเริ่มขยายอาณาเขตแล้ว มิงค์สายฟ้าแลบตัวนี้จะรอดพ้นจากเคราะห์ร้ายได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับท่าทีของมัน

ตราบใดที่เป็นสัตว์อสูร ไม่มากก็น้อยก็มีสติปัญญาอยู่บ้าง

มิงค์สายฟ้าแลบตัวนี้ความแข็งแกร่งไม่สูงนัก สติปัญญาก็ไม่สูง แต่ก็พอมีอยู่บ้าง

หากรู้จักรยอมแพ้ ตอนที่เผ่าภูเขาเหยียนขยายอาณาเขต ก็จะรอดพ้นจากเคราะห์ร้ายได้แน่นอน

หากยังดื้อรั้นต่อไป พยายามขัดขวางการขยายอาณาเขตของเผ่าภูเขาเหยียน ก็มีแต่ต้องตายสถานเดียว

ทดสอบเสร็จสิ้น พบว่าไม่มีข้อบกพร่องและจุดที่ละเลยแล้ว อี้เฉินก็เรียกกู่ลี่และคนอื่น ๆ เดินทางกลับเผ่าภูเขาเหยียน

“หะ-หัวหน้าเผ่า ความเร็วของท่านเมื่อครู่ ทำไมถึงเร็วกว่ามิงค์สายฟ้าแลบได้”

กู่ลี่รวบรวมความกล้า ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ฟังเรื่องราวปาฏิหาริย์ของอี้เฉินที่คนแก่ในเผ่าเล่าให้ฟังบ่อย ๆ แม้แต่เธอต่อหน้าอี้เฉิน ก็ค่อย ๆ มีความเกรงใจ

หลัวเก๋อและคนอื่น ๆ ยิ่งไม่กล้าถาม

“วิชาเหยียบเมฆา วิชาใหม่ที่ข้าสร้างขึ้น สามารถเพิ่มความเร็วได้อย่างมาก”

อี้เฉินตั้งชื่อให้วิชาใหม่อย่างไม่ใส่ใจ

“หัวหน้าเผ่าเป็นเทพเจ้าจุติมาโดยแท้...”

ในดวงตาของกู่ลี่ มีประกายแห่งความชื่นชม

ความเกรงกลัวในดวงตาของหลัวเก๋อและคนอื่น ๆ ยิ่งถึงระดับคลั่งไคล้

ในสายตาของพวกเขา หากไม่ใช่วิญญาณเทพเจ้าจุติ อี้เฉินจะสร้างวิชาที่สามารถทำให้ความเร็วของคน เร็วกว่ามิงค์สายฟ้าแลบได้ยังไง

ส่วนตัวเองจะเรียนได้หรือไม่ พวกเขาไม่กล้าคิด

หากอี้เฉินเต็มใจถ่ายทอด นั่นคือของขวัญจากเทพเจ้า

หากอี้เฉินไม่ถ่ายทอด ก็ต้องเป็นเทพเจ้าที่คิดว่าพวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะเรียน

...

“เฮ้อ คนของเผ่าภูเขาเหยียนพวกนี้ ก็เหมือนกับคนของสถาบันวิจัยวิชาเหล่านั้น ล้วนเป็นขยะ”

“แต่ละคน ต่อหน้าอี้เฉิน แม้แต่คำพูดก็ไม่กล้าพูด ต่อให้เป็นกู่ลี่ ก็เพียงแค่กล้าถามคำถาม อ้อนวอนขอวิชาอะไรนั่น ก็ยังไม่กล้า”

“ช่วยไม่ได้ นั่นคือยุคหินบนดาวเคราะห์เนรเทศ คนในเผ่า เชื่อมั่นในการมีอยู่ของภูตผีปีศาจอย่างสนิทใจ”

“ภายใต้การโฆษณาชวนเชื่ออย่างสุดกำลังของมหาปุโรหิต อี้เฉินตอนนี้ไม่เพียงแต่จะเป็นหัวหน้าเผ่า ยังแอบแฝงอำนาจเทพไว้ในมืออีกด้วย”

“พูดกันตามจริง กู่ลี่พวกเขาก็ถือว่ากล้าหาญแล้ว อย่างน้อยก็ยังกล้ายืนอยู่ต่อหน้าเทพเจ้า”

ในห้องถ่ายทอดสด ผู้ชมต่างก็ผิดหวังอย่างมาก

ความหวังที่เพิ่งจะจุดประกายขึ้นมาเล็กน้อย แตกสลายอีกครั้ง

...

กลับมาถึงหุบเขา อี้เฉินก็กลับไปที่กระท่อมไม้ของตัวเองโดยตรง

เขาไม่ได้เข้าสู่สภาวะตั้งสมาธิ แต่กลับเริ่มวิจัยวิชาเหยียบเมฆาฉบับอ่อนแอ บนพื้นฐานของวิชาเหยียบเมฆา

คนในเผ่าส่วนใหญ่ ก่อนฤดูใบไม้ผลิ ก็บำเพ็ญเพียรมาสามถึงสี่เดือน

นอกจากอัจฉริยะจำนวนน้อย ในด้านขอบเขตพลัง อย่างมากก็ถึงระดับรวบรวมปราณขั้นที่สี่ ขั้นที่ห้า

ในสถานการณ์แบบนี้ วิชาเหยียบเมฆาที่เขาสร้างขึ้นในขอบเขตปลดปล่อยปราณขั้นที่หนึ่ง คนในเผ่าส่วนใหญ่ไม่สามารถเรียนรู้ได้เลย

ถึงกับแม้แต่กู่ลี่และอัจฉริยะเหล่านี้ที่ทะลวงสู่ขอบเขตปลดปล่อยปราณขั้นที่หนึ่งแล้ว ในระยะเวลาอันสั้นก็ยากที่จะเข้าใจวิชาเหยียบเมฆาได้อย่างถ่องแท้

อยากจะให้มวลชนเรียนรู้วิชาเหยียบเมฆาได้ในระยะเวลาอันสั้น หลังจากฤดูใบไม้ผลิก็สามารถอาศัยวิชาเหยียบเมฆาเพิ่มความแข็งแกร่งอย่างมาก เริ่มการขยายอาณาเขตอย่างเป็นทางการ

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ต้องปรับปรุงวิชาเหยียบเมฆาให้เป็นระดับที่ง่ายต่อการเรียนรู้เหมือนกับวิชามีดบิน

การสร้างวิชาเหยียบเมฆา ใช้เวลาของอี้เฉินสองเดือน

และการปรับปรุงวิชาเหยียบเมฆาฉบับอ่อนแอ บนพื้นฐานของวิชาเหยียบเมฆา ก็ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงก็เสร็จ

ท่ามกลางสายตาที่ไม่เข้าใจของผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด เขาก็ออกจากกระท่อมไม้อีกครั้ง

จากนั้น ก็สั่งให้คนไปแจ้งให้ทั้งเผ่ามารวมตัวกันที่ใจกลางหุบเขา

ด้วยอำนาจและบารมีของอี้เฉินในเผ่าภูเขาเหยียนในตอนนี้ คำสั่งของเขา ใกล้เคียงกับบัญชาสวรรค์

ทั้งเผ่าชายหญิงแก่เด็ก ไม่ว่าจะได้รับคำสั่งตอนที่กำลังทำอะไรอยู่ ต่างก็วางมือจากงานในมือทันที มุ่งหน้าไปยังใจกลางหุบเขา

เพียงยี่สิบกว่านาที คนของเผ่าภูเขาเหยียนกว่าหนึ่งพันคน ก็รวมตัวกันที่ใจกลางหุบเขาเสร็จสิ้น

ฤดูหนาวดำเนินมาสองเดือนแล้ว

อาศัยการบำเพ็ญเพียรวิชาปฐมกาล และอาหารที่เพียงพอ คนในเผ่าไม่เพียงแต่จะไม่ผอมแห้งและหมดอาลัยตายอยากเหมือนปีก่อน ๆ แต่กลับมีชีวิตชีวา ใบหน้าแดงก่ำ

สภาพ ทำให้พอใจอี้เฉินอย่างมาก

เขาไม่ได้พูดอะไรมาก คว้าก้อนหินขึ้นมา

เริ่มบันทึกเคล็ดวิชาและแผนภาพการโคจรพลังของวิชาเหยียบเมฆาฉบับอ่อนแอลงบนผนังหิน

ในขณะนี้ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด ต่างก็เบิกตากว้าง ตื่นเต้นจนตัวสั่น

[จบบท]