ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 38 เกาะโดดเดี่ยวในความมืด

ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 38 เกาะโดดเดี่ยวในความมืด

หญิงสาวตื่นตระหนกมากจนเกือบสงสัยว่าตนเองได้ยินผิดหรือไม่

ดวงตาที่แสดงความสงสัยและประหลาดใจนั้นแทบจะสื่อออกมาให้เห็นเป็นคำพูดว่า “สมองเจ้ามีปัญหาหรือเปล่า”

คงหนิงยิ้มออกมาเล็กน้อยแล้วพูดว่า “แน่นอนว่าข้าต้องการเข้าไปในเมืองผี......มั่นใจได้ ในเมื่อข้ามั่นใจ แม่นางหว่านเอ๋อก็ไม่จำเป็นต้องกังวล”

แน่นอนว่าประโยคเหล่านี้เขาโกหก

คงหนิงไม่ได้มีความมั่นใจอะไรมากนัก

มันเป็นเพียงเพราะความไว้วางใจในไหดำลึกลับ เขาไม่มีทางเลือกอื่นจึงต้องพูดออกไปตามนี้

เป้าหมายในเมืองผีถูกค้นพบโดยไหดำลึกลับก็ตอนที่เข้าใกล้วันสารทจีน ก่อนหน้านี้เป้าหมายที่ไหดำลึกลับหาได้คือปีศาจในคฤหาสน์ตระกูลสวี

คงหนิงคาดเดาว่าเมื่อเทศกาลวันสารทจีนสิ้นสุดลงและเมืองผีแห่งนี้ปิดตัวลง คงหนิงจะไม่มีโอกาสสังหารสิ่งชั่วร้ายที่อยู่ภายในอีกต่อไป

มันเป็นอย่างที่หว่านเอ๋อกล่าว เราไม่รู้สถานการณ์ในเมืองผี การเข้าไปเพียงคนเดียวย่อมอันตรายอย่างมาก

แต่คงหนิงก็ขบคิดอยู่ครู่หนึ่ง และรู้สึกว่า ไม่ว่าเมืองผีจะอันตรายแค่ไหน มันก็คงปลอดภัยกว่าคฤหาสน์ตระกูลสวี

หมอกที่ชี้ไปยังปีศาจในคฤหาสน์ตระกูลสวีได้เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

การที่คงหนิงจะไปหาปีศาจในคฤหาสน์ตระกูลสวี โดยพื้นฐานแล้วเทียบเท่ากับการเข้าไปหาประสบการณ์เฉียดตาย

ในทางกลับกัน เมืองผีมีโอกาสรอดสูงกว่ามาก

ท้ายที่สุด ไม่ว่าจะมีผีร้ายจำนวนมากมายมหาศาลแค่ไหน หรือมีจ้าวแห่งผีที่ทรงพลังน่ากลัวภายในเมืองผี พวกมันทั้งหมดก็ล้วนหายไปหมดแล้วในเวลานี้

สิ่งเดียวคงหนิงทำได้ในตอนนี้ คือเลือกทางเลือกที่อันตรายน้อยกว่าจากทั้งสองตัวเลือกดังกล่าว

หว่านเอ๋อจ้องมองไปยังคงหนิงที่อยู่ตรงหน้านาง แต่นางก็เห็นเพียงแต่ความแน่วแน่ในสายตาของคงหนิง

เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าทำไมหัวหน้ามือปราบหนิงถึงอยากจะเข้าไปภายในเมืองผี แต่ถึงอยากจะเข้าไปจริงๆ ก็มีเพียงแค่หว่านเอ๋อเท่านั้นที่จะเข้าไป......หรือไม่ก็พวกเราเข้าไปพร้อมกัน หัวหน้ามือปราบหนิง โปรดเลือกสักทางหนึ่ง”

คงหนิงหันมองด้วยความประหลาดใจแล้วกล่าวว่า “แม่นางหว่านเอ๋อ เจ้า.......”

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คงหนิงก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “ในเวลานี้ ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องบอกว่า [บอกความลับของเจ้ามาสิ แล้วข้าจะช่วย] หรอกหรือ?”

การตอบรับของหว่านเอ๋อค่อนข้างจะเกินความคาดหมายของคงหนิง

เขาคิดเสมอว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ ผู้นี้เป็นคนทึ่มๆ ดื้อรั้นเลือดร้อน ยังคิดอยู่เลยว่าจะพูดอะไรเพื่อหลอกล่ออีกฝ่ายดี แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับมาเช่นนี้

หญิงสาวส่ายศีรษะแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้สนใจความลับของหัวหน้ามือปราบหนิง เพราะทุกคนล้วนมีความลับที่ไม่สามารถแบ่งปันกับผู้อื่นได้ โลกทุกวันนี้อยู่ยากนัก ปีศาจออกอาละวาดไปทั่ว ข้าและหัวหน้ามือปราบหนิงก็ไม่ต่างไปจากแมลงที่ยืนอยู่บนเส้นด้าย มันคงจะโง่เกินไปหน่อยที่จะทะเลาะเบาะแว้งกันเพียงเพราะความลับของหัวหน้ามือปราบหนิง”

“ถ้าพวกปีศาจมันล่วงรู้ คงจะฉีกยิ้มหัวเราะไปถึงใบหู”

“ดังนั้นข้าจึงไม่สนใจความลับของหัวหน้ามือปราบหนิง และข้ายังเชื่ออีกว่าหัวหน้ามือปราบหนิงไม่ได้ต้องการจะแสวงหาความตายเป็นแน่ ในเมื่อหัวหน้ามือปราบหนิงกล้าที่จะเข้าสู่เมืองผี หว่านเอ๋อก็พร้อมจะพาเจ้าเข้าไปได้สักพักหนึ่ง”

“ด้วยวิธีนี้ยังทำให้คอยดูแลกันได้ด้วย”

“สำหรับความลับของหัวหน้ามือปราบหนิง หว่านเอ๋อไม่คิดจะก้าวก่าย”

ในคืนนี้ ท่าทีของหญิงสาวนั้นจริงจังอย่างที่ไม่อาจจะเห็นได้บ่อยๆ ไม่พบร่องรอยความโง่เขลาตามปกติ

คงหนิงมองไปที่นางสักพัก ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “แม่นางหว่านเอ๋อนี่จริงๆ เลย.....อา......ถ้าเช่นนั้น พวกเราเข้าไปในเมืองผีด้วยกันเถอะ”

หลังจากพูดจบ คงหนิงก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “เป้าหมายของข้าคือสิ่งชั่วร้ายภายในเมืองผี แต่ไม่ทราบข้อมูลของอีกฝ่ายเลย รู้แค่ว่าน่าจะอ่อนแอกว่าตัวข้า และหลังจากที่เข้าไปภายในเมืองผีแล้ว ข้าจะสามารถหาที่อยู่ของมันได้......นั่นคือทั้งหมดที่ข้าสามารถบอกได้ในขณะนี้”

ไหดำลึกลับคือไพ่ตายของคงหนิง แม้ว่าเขาจะรู้สึกไว้วางใจและประทับใจการสนับสนุนของหญิงสาว แต่คงหนิงก็ไม่อาจเปิดเผยไพ่ในมือตนออกไปโดยง่าย

หญิงสาวพยักหน้าแล้วกล่าวว่า “เท่านั้นก็เพียงพอแล้วล่ะ”

จากนั้น หญิงสาวจึงแสดงคาถาทางจิตวิญญาณ สร้างตราประทับด้วยฝ่ามือ ไอพลังถูกดึงออกมาใช้

เส้นสายพลังงานลอยเข้ามาปกคลุมคงหนิง กลายเป็นไอพลังโปร่งแสงเคลือบผิวภายนอก จากนั้นจึงหายไปอย่างไร้ร่องรอย

หญิงสาวกล่าวว่า “ทักษะนี้สามารถซ่อนกลิ่นอายของสิ่งมีชีวิตได้ แม้ว่าเราจะเข้าไปในเมืองผีและพบเข้ากับผีร้าย อีกฝ่ายก็จะคิดว่าเราเป็นผี........หัวหน้ามือปราบหนิง โปรดมากับข้า”

ขณะที่หญิงสาวพูดออกมา กระบี่โบราณที่ลอยอยู่กลางอากาศก็พุ่งเข้ามาทันทีและเสียบเข้าไปในฝักที่อยู่ด้านหลังของนาง

เคลือบร่างตนเองด้วยไอพลังที่มองไม่เห็นเช่นเดียวกับคงหนิง จากนั้นเด็กสาวก็เป็นผู้นำในการเดินทางเข้าสู่ความว่างเปล่าเบื้องหน้า

คงหนิงเดินตามอย่างใกล้ชิด ก้าวเข้าสู่ใจกลางสะพานหิน

ฉับพลัน คงหนิงรู้สึกตกใจเล็กน้อย ร่างของเขาเหมือนกับตกลงไปในน้ำเย็น ความเย็นแผ่ซ่านเข้ามาทั่วร่างของคงหนิงในทันที

ระหว่างที่อยู่ในภวังค์ ดูเหมือนว่าเขาจะทะลุกำแพงที่มองไม่เห็นเข้ามา

ควันไฟที่ลอยฟุ้งทั่วเขตเมืองก็หายไปในทันที

คงหนิงรู้สึกว่าโพรงจมูกของเขาปลอดโปร่งขึ้นมาก

แต่สิ่งที่ตามมากลับเป็นอากาศที่หนาวเย็นจนต้องขมวดคิ้ว

เมื่อคงหนิงลืมตาขึ้น แล้วหันกลับไปมองทางที่จากมา เขาก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของสะพานชิงป่านและเขตเมืองอันเงียบสงบยามค่ำคืน

ทิศทางด้านหลังของคงหนิงนั้นเป็นหมอกมืดมิด มองไม่เห็นสิ่งใด

และทางที่เป็นปลายสะพานหินตรงหน้า ก็กลายเป็นตลาดกลางคืนที่ดูมีชีวิตชีวา เต็มไปด้วยแสงสี

โคมสี่เหลี่ยมสีขาวลอยขึ้นไปในอากาศทีละดวงๆ มีพวกมันเต็มไปหมด แต่ละอันเหมือนดวงตาผีคู่หนึ่งส่องสว่างในความมืด แสงสลัวๆ ให้ความสว่างออกมาเล็กน้อยเท่านั้น

บนโคมแปลกๆ ที่ลอยอยู่ทั่วทุกหนแห่งก็มีตัวอักษรสีดำตัวใหญ่เขียนเอาไว้ว่า ---เซ่นไหว้

และสะพานหินใต้เท้าคงหนิง ดูเหมือนจะมีแม่น้ำไหลผ่าน แต่ไม่ใช่แม่น้ำว่างเจียง คงหนิงเดินไปด้านข้างของสะพานแล้วมองลงไป รู้สึกว่าตรงสะพานนั้นมืดมิดว่างเปล่าไม่รู้จบ มองไม่เห็นอะไรเลย

ในระหว่างที่เหม่อลอยอยู่นั้น ดูเหมือนจะมีแรงดึงดูดที่ไม่สามารถอธิบายได้ชักชวนให้เขากระโดดลงไป

มือของหญิงสาวคว้าตัวของเขาเอาไว้แล้วดึงกลับมา

“อย่ามองมันนานนัก” หว่านเอ๋อกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

คงหนิงมองไปยังหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง

ในเวลานี้หว่านเอ๋อเปลี่ยนแปลงไปอย่างมากเมื่อเทียบกับตอนกลางวัน

ผิวของนางซีดขาวหาที่เปรียบมิได้ ลูกตาโปนออกมาเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวทั้งสิบห้อยอยู่ด้านข้าง เล็บสีม่วงยาวออกมาคล้ายกับกรงเล็บที่แหลมคม

เมื่อเห็นสีหน้าแปลกๆ ของคงหนิง หญิงสาวก็กระแอมไอแล้วกล่าวว่า “หัวหน้ามือปราบหนิง ได้โปรดอย่ามองข้าแบบนั้น มันดูน่ากลัวมาก......”

ที่นี่ไม่มีกระจก คงหนิงไม่รู้ว่าตนปลอมแปลงเป็นตัวอะไร

แต่ดูจากแววตาที่ดูหวาดกลัวและขยะแขยงของหญิงสาวแล้ว คงไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่ดีแน่

หลังจากกระแอมไอ คงหนิงก็มองออกไปยังเมืองผีที่อยู่ข้างหน้าแล้วกล่าวว่า “นี่คือเมืองผีงั้นหรือ?”

ท่ามกลางท้องฟ้ามืดมิด สิ่งที่ปรากฏในสายตาของคงหนิงคือเมืองลักษณะแปลกๆ ที่รายล้อมไปด้วยความมืด

สะพานหินที่ทอดยาวไปด้านหน้า เชื่อมเข้ากับเมืองแปลกๆ นั่น

โคมไฟสีขาวจำนวนนับไม่ถ้วนที่ลอยอยู่ในอากาศทำให้เมืองสว่างไสว อย่างไรก็ตาม รอบเมืองก็ยังปกคลุมไปด้วยความมืดมิดน่าขนลุก ไม่สามารถขจัดมันออกไปได้

เมืองนี้เต็มไปด้วยโคมไฟแปลกๆ เป็นเหมือนเกาะที่ลอยอยู่บนทะเลอันมืดมิด มีกลิ่นอับชื้นน่าอึดอัดลอยโชยมา