ตอนที่ 203 : ฝูงปลาหัวเขียว

ตอนที่ 203 : ฝูงปลาหัวเขียว

จางจุนควบคุมความเร็วในการเก็บสายอย่างระมัดระวัง เขาจะหยุดหนึ่งนาทีทุกๆ การดึงขึ้นมาสิบเมตร เพื่อให้ปลาได้ปรับตัวกับแรงดันน้ำ

เมื่อดึงปลาขึ้นมาถึงผิวน้ำ เขาก็ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก เป็นปลานกขุนทอง หนักกว่าสิบจินอีกแล้ว

แถมปลานกขุนทองตัวนี้ยังดูแข็งแรงดี ไม่ต้องกังวลเรื่องอัตราการรอดเลย

เพอร์เฟกต์!

จางจุนใส่ปลานกขุนทองลงในบ่อขังปลาเป็น ทันทีที่เขาลุกขึ้น ก็เห็นหยางฉีตักปลานกขุนทองตัวใหญ่อีกตัวขึ้นมา และดูแข็งแรงดีเช่นกัน

"หยางฉี เจ้าเด็กนี่มันร้ายจริงๆ แอบอ่อยเหยื่อไว้ก่อนด้วยสินะ ดูท่าข้างล่างจะมีฝูงปลานกขุนทองอยู่ ฉันต้องรีบหน่อยแล้ว ไม่งั้นตามไม่ทันแน่"

จางจุนรู้สึกประทับใจในการตัดสินใจของหยางฉีมากขึ้นเรื่อยๆ

ดังนั้น ในขณะที่นักตกปลาคนอื่นๆ เข้าไปพักผ่อนทานอาหารในห้องรับรอง ทั้งสองคนก็ตกปลานกขุนทองตัวใหญ่ได้คนละประมาณยี่สิบตัว

ความจริงแล้ว ถ้าพวกเขาไม่ได้ต้องการปลาเป็น พวกเขาคงตกได้มากกว่านี้อย่างน้อยสองเท่า

แต่บางครั้งเมื่อปลาติดเบ็ดทั้งสองคันพร้อมกัน พวกเขาก็ทำได้แค่ใช้สองมือจัดการทีละคัน

ถ้าปล่อยให้อีกคันใช้ระบบเก็บสายอัตโนมัติ ก็รับประกันไม่ได้ว่าปลาจะรอด

ดังนั้น ปลานกขุนทองบางส่วนที่ตกได้จึงต้องกลายเป็นปลาแช่เย็นและถูกโยนลงกล่องปลาไปอย่างช่วยไม่ได้

เมื่อหลิวเหยา ฉางเจี้ยนเฉียง และคนอื่นๆ กลับมาที่จุดตกปลา แล้วเห็นกล่องปลาด้านหลังหยางฉีและจางจุน หัวใจพวกเขาก็แตกสลาย

ฉางเจี้ยนเฉียงบ่นหลิวเหยาไม่หยุด ไอ้หมอนี่มันจอมพล่ามชัดๆ กินข้าวเสร็จแล้วยังจะลากพวกเราคุยต่ออีกตั้งครึ่งชั่วโมง

ระหว่างนั้น หวังหูและลู่หัวถึงขนาดไปเล่นบิลเลียดกันอีกหนึ่งเกม

จางจุนหัวเราะลั่นเมื่อได้ยินเรื่องนี้ บางทีอาจทำให้นึกถึงตัวเองในอดีต มิน่าล่ะเมื่อก่อนถึงตกปลาไม่ค่อยได้

แต่ตอนนี้เขาอารมณ์ดีสุดๆ เพราะเขาเองก็กลายเป็นเป้าสายตาแห่งความอิจฉาของคนอื่นไปแล้ว

เวลานั้น หวังจินซีและติงควานก็เดินเข้ามาช่วยจัดการปลาและขนย้ายออกไป

ท่ามกลางเสียงกล่าวโทษกันไปมา หยางฉีและจางจุนก็มีปลาติดเบ็ดอีกแล้ว

เมื่อดึงขึ้นมา ก็เห็นปลานกขุนทองที่แข็งแรงดีอีกสองตัว แต่ละตัวดูแล้วน่าจะหนักเกือบยี่สิบจิน

ยังไม่ทันจะตักปลานกขุนทองขึ้นมาบนดาดฟ้า คันเบ็ดอีกสองคันของพวกเขาก็มีปลาติดอีกแล้ว

"ปลานกขุนทองกินเบ็ดอีกแล้วเหรอ?"

ทุกคนหันขวับไปมองคันเบ็ดพร้อมกัน รู้สึกเหมือนอมมะนาวเปรี้ยวๆ ไว้เต็มปาก (อิจฉา)

พวกเขาจึงรีบเกี่ยวเหยื่อและเหวี่ยงเบ็ดลงทะเล

การตกปลานี่บางทีก็แปลก หลิวเหยาจ้องปลายคันเบ็ดจนตาแทบถลน แต่มันกลับนิ่งสนิทไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ

กลายเป็นลู่หัวที่อยู่ไกลจากจุดอ่อยเหยื่อของหยางฉีมากกว่า กลับมีปลามาติดเบ็ด

ลู่หัวเห็นคันเบ็ดโค้งวูบ เขารีบวัดคันเบ็ดทันที

รอกในมือหมุนติ้วจนแทบเกิดประกายไฟ เขาดึงปลาขึ้นมาจากทะเลได้ก่อนหยางฉีเสียอีก

แน่นอน มันคือปลานกขุนทองหนักประมาณสิบจินเหมือนกัน แต่เพราะลู่หัวเก็บสายอย่างรุนแรง ปลานกขุนทองตัวนี้เลยสำลักกระเพาะลมออกมา และแทบไม่ขยับตัวแล้ว

แต่นั่นไม่ได้ทำให้ความสุขของลู่หัวลดน้อยลงเลย

"ว่ะฮ่าฮ่าฮ่า! ปลาตัวนี้สวยชะมัด! พี่เหยา ดูปลาที่ผมตกได้สิ"

"มาๆๆ พี่เหยา ถ่ายรูปให้ผมหน่อย!"

"พี่เหยา พี่เคยตกปลาแบบนี้ได้บ้างไหม? เมื่อกี้ผมได้ยินพี่จุนเรียกว่าปลานกขุนทอง ใช่ไหม?"

หลิวเหยาจำใจต้องถ่ายรูปให้ลู่หัว ในใจร้อนรุ่มดั่งไฟสุม:

"ดูความเร็วในการตกปลาของพี่จุนกับหยางฉีสิ ข้างล่างต้องมีฝูงปลานกขุนทองแน่ๆ! ทำไมฉันถึงตกไม่ได้สักตัววะ?"

"ขนาดไอ้ไก่อ่อนอาหัวยังตกได้เลย! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?"

"ถ้าฉันต้องมาเสียหน้าให้ไอ้อาหัว ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? แล้วจะไปคุยโวข่มมันได้ยังไง?"

"ปลานกขุนทองตัวใหญ่! ปลานกขุนทองตัวใหญ่! รีบมากินเบ็ดฉันเร็วเข้า!"

"อย่าทำให้ฉันเสียหน้านะเว้ย! อย่างมากฉันสัญญาว่าจะปล่อยแกกลับลงทะเลก็ได้เอ้า"

ถ้าปลานกขุนทองได้ยินคงจะบอกว่า:

"ถุย! ถ่มน้ำลายใส่หน้าเอ็งน่ะสิ! จับข้าขึ้นมาแล้วยังจะมีหน้ามาบอกว่าจะปล่อย? ข้าไม่เชื่อน้ำหน้าเอ็งหรอกโว้ย!"

ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง ในช่วงสุดท้ายนี้ มีแค่จางจุน หยางฉี และหวังหู ที่ตกได้คนละตัว

นอกจากลู่หัวแล้ว คนอื่นตกไม่ได้เลยสักคน

หยางฉีใช้ความสามารถส่องดูพื้นทะเล พบว่าฝูงปลานกขุนทองหายไปแล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันว่ายไปไหน

เขาจึงวางคันเบ็ดลง แล้วเดินไปแจกบุหรี่ให้จางจุน ฉางเจี้ยนเฉียง และหวังหู เมื่อจางจุนเห็นหยางฉีหยุดตกปลา เขาก็วางคันเบ็ดทิ้งไว้เหมือนกัน

จากนั้นหยางฉีก็เดินไปแจกบุหรี่ให้หลิวเหยาและลู่หัว

เขาเห็นหลิวเหยายังคงจ้องคันเบ็ดเขม็ง จึงไม่อยากกวนมากนัก เขาเดินไปหาลู่หัวแล้วยื่นบุหรี่ให้

ลู่หัวมองดูปลานกขุนทองตัวใหญ่ที่ตกได้ แล้วชวนหยางฉีคุย:

"หยางฉี ตัวนี้เรียกว่าปลานกขุนทองใช่ไหม? สวยจริงๆ เป็นปลาที่สวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยตกได้เลย"

หยางฉีคิดในใจ นายเพิ่งตกปลาได้ไม่กี่ตัวเอง ก็รีบด่วนสรุปซะแล้ว

ถึงอย่างนั้น เขาก็อธิบายให้ลู่หัวฟังคร่าวๆ:

"ใช่ ตัวนี้เรียกว่าปลานกขุนทอง ยังมีปลาอีกชนิดที่หน้าตาคล้ายกัน เรียกว่าปลานกแก้ว "

"ทั้งคู่มีลำตัวอวบอ้วน สีสันสดใส ลำตัวแบน หัวกลม และปากเหมือนผลเชอร์รี่เหมือนกัน"

"ถ้าดูแค่ภายนอก มันแยกยากจริงๆ นั่นแหละ แต่ราคาตลาดต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยนะ"

"พ่อค้าหน้าเลือดหลายคนชอบเอาปลานกแก้วมาหลอกขายว่าเป็นปลานกขุนทอง หลอกลูกค้าที่ไม่ค่อยมีความรู้"

"จริงๆ แล้วสำหรับคนที่รู้มันก็ไม่ยากหรอก แต่สำหรับคนไม่รู้มันก็ยาก ทั้งสองอย่างนี้แยกแยะได้ง่ายมาก"

"ปลานกแก้วจะมีฟันที่เรียบเสมอกัน ดูเหมือนแผ่นฟันบดแผ่นเดียว"

"ส่วนปลานกขุนทองจะมีฟันเหยิน ไม่สม่ำเสมอ เหมือนฟันหมู หรือปลาที่มีฟันเหมือนหมู "

"ปลานกแก้วจะมีขนาดตัวค่อนข้างเล็ก ส่วนปลานกขุนทองมักจะตัวใหญ่กว่ามาก ตัวที่ใหญ่ที่สุดหนักได้ถึงสี่สิบห้าสิบจินเลยทีเดียว"

"สำหรับนักตกปลา ยิ่งแยกง่ายเข้าไปใหญ่ เพราะเวลาติดเบ็ด ปลานกแก้วจะมีแรงดิ้นที่มากกว่า"

"ส่วนแรงดึงของปลานกขุนทองจะน้อยกว่ามาก"

ลู่หัวตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ ทำหน้าเหมือนได้เปิดโลกทัศน์ ซึ่งทำให้หยางฉีได้เพลิดเพลินกับบทบาทศาสตราจารย์อีกครั้ง

"หยางฉี นายรู้เยอะจัง!"

ขณะที่หยางฉีเดินออกมาจากลู่หัวด้วยความรู้สึกสดชื่น หางตาเขาก็เหลือบไปเห็นสีหน้าชื่นชมของลู่หัวแวบๆ

จังหวะนี้เขาจะหันหลังกลับไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นเสียลุคหมด

หยางฉียืดอกขึ้นเล็กน้อย เชิดหน้าขึ้นประมาณ 10 องศา ล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง ชะลอฝีเท้าลง แล้วเดินกลับไปที่จุดตกปลาของตัวเองด้วยย่างก้าวที่มั่นคงและทรงพลัง

เขาต้องการสร้างบรรยากาศความโดดเดี่ยวของยอดฝีมือ

เนื่องจากไม่มีดนตรีประกอบ เขาจึงร้องเพลงเบาๆ ในใจ:

"ไร้เทียมทาน ช่างอ้างว้างเหลือเกิน..."

หยางฉีเดินกลับไปที่จุดตกปลาทีละก้าวตามจังหวะเพลง

เมื่อเดินผ่านหลิวเหยา หลิวเหยาก็งงๆ ไม่รู้ว่าหยางฉีเป็นอะไร เขาอ้าปากจะทักแต่ก็ไม่ได้พูดออกมา

หยางฉีเห็นสีหน้าของหลิวเหยาแน่นอน แต่เขาไม่ได้ทักทายหลิวเหยา และไม่ได้หยุดย่างก้าวที่มั่นคงและทรงพลังนั้น

เมื่อมาถึงจุดตกปลา เขาพบว่าจางจุน ฉางเจี้ยนเฉียง และหวังหู หายตัวไปแล้ว สงสัยคงไปคุยโวที่ไหนสักแห่ง

ช่างเถอะ!

ในเมื่อพวกนั้นไม่อยู่ ก็ไม่มีใครให้โชว์ออฟใส่แล้ว เขาไม่สนิทกับคนอื่น ขืนไปโชว์พาวมั่วซั่วเดี๋ยวจะโดนตื้บเอา

หยางฉีรู้สึกเสียดายเล็กน้อย อุตส่าห์บิ้วอารมณ์มาซะดิบดี ดันจบเห่ซะได้