ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 29 หัวใจสัตย์ซื่อ

ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 29 หัวใจสัตย์ซื่อ

ทั้งห้องเงียบไปครู่หนึ่ง

ใบหน้าของคงหนิงสงบเป็นปกติ แต่ภายในใจของเขารู้สึกตื่นตระหนก

กลัวว่าในสถานการณ์เช่นนี้เขาจะถูกจับพิรุธได้

หว่านเอ๋อไม่ใช่ผู้หญิงธรรมดา แต่เป็นผู้ฝึกตน

ถ้าซูหยานรู้ว่าคงหนิงแอบติดต่อกับผู้ฝึกตนอย่างลับๆ คงมีแค่ภูตผีในนรกเท่านั้นที่รู้ว่าปีศาจตนนี้จะตอบสนองอย่างไร

เหตุผลที่คงหนิงยังใช้ชีวิตสงบสุขได้อยู่ทุกวันนี้ก็เป็นเพราะเล่นเป็นแมวกับหนูต่อหน้าปีศาจสาว นางต้องการจะทรมานและล้อเล่นกับคงหนิงไปเรื่อยๆ ให้คงหนิงสิ้นหวังมากขึ้นทุกวัน ในที่สุดก็จิตใจแตกสลาย และจะสังหารคงหนิงทิ้งหลังจากพอใจแล้ว

หากปีศาจสาวรู้ว่านางไม่ได้ครอบงำคงหนิงอย่างเด็ดขาดอีกต่อไป คงหนิงสามารถหนีไปได้ทุกเมื่อ......ไม่ต้องสงสัยเลยว่าปีศาจสาวคงฆ่าเขาตรงๆ เพื่อแก้แค้น

คงหนิงพยายามปลอบตัวเองในใจว่าอย่าตื่นตระหนก ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องจริง

ในเวลานี้เขารู้สึกประหม่ายิ่งกว่าตอนที่รู้ว่าซูหยานเป็นปีศาจเสียอีก

และซูหยานที่แย้มยิ้มอยู่เสมอ ในตอนนี้ใบหน้าแทบจะไม่สามารถฝืนยิ้มออกมาได้ คิ้วขมวดเป็นปม มองคงหนิงไปทั่วทั้งตัว

ใบหน้าของทั้งคู่แทบจะแนบชิดกันอยู่แล้ว

นางย่นจมูกขณะสูดดมกลิ่นกายของคงหนิงเบาๆ

“สามี มันดูเหมือนจะเป็นกลิ่นของเด็กสาว.......”

นิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบของซูหยานวางลงบนไหล่ของคงหนิง จากนั้นก็ลากต่อไปที่ข้อมือของคงหนิงแล้วพูดว่า “ดูเหมือนจะมาจากตรงนี้ สามีและหญิงสาวคนนั้นจับมือกัน? หรือนางกุมมือของท่าน?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูหยานอีกครั้ง

เป็นรอยยิ้มเย็นๆ

“ดี ดีจริงๆ เด็กสาวคนหนึ่งจะจับมือของท่านไว้เพื่ออะไร? ไม่รู้จักมารยาท ไม่รู้จักความแตกต่างระหว่างหญิงชายหรือไร?”

“หรือว่าสามีคิดว่าหยานเอ๋อไม่ดีพอ จึงวางแผนจะมีภรรยาน้อย? หากเป็นกรณีนี้ หยานเอ๋อก็อยากจะช่วยสามีตรวจสอบ”

“ถ้าสามีเจอผู้หญิงไม่ดีหลอก มันแย่เอาได้......สามีคิดเห็นอย่างไร?”

“พรุ่งนี้พวกเราไปพบผู้หญิงคนนั้นด้วยกันดีไหม?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูหยานนั้นใจดีและอ่อนหวานอย่างมาก

คงหนิงรู้สึกเย็นวาบไปถึงกระดูกสันหลัง

ปีศาจสาวตนนี้สัมผัสได้ถึงการคงอยู่ของหว่านเอ๋อจริงๆ หรือ?

แค่หว่านเอ๋อจับมือเขา ก็รู้เรื่องทั้งหมด นี่มันน่ากลัวเกินไปหรือเปล่า

เป็นไปได้ไหมว่าปีศาจสาวตนนี้แอบติดตามเขาไป แล้วเห็นตอนที่เขาพบปะกับหว่านเอ๋อ?

ไม่......ไม่น่าเป็นไปได้ ถ้านางเห็นข้ากับหว่านเอ๋อพบปะกัน นางคงกระโดดออกมาฆ่าหว่านเอ๋อในทันที หรือไม่ก็ตอนที่ข้ากลับมาจากที่ทำงาน แล้วเห็นร่างหว่านเอ๋อนอนเป็นศพอยู่หน้าประตู......ด้วยบุคลิกดื้อรั้นของปีศาจตนนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะรอให้ข้านั่งลงกินข้าวก่อนค่อยจู่โจม

นี่เพราะกลิ่นอายที่หลงเหลือจากหว่านเอ๋อจริงๆ หรือ?

นางแค่จับมือข้า ปีศาจสาวตนนี้กลับได้กลิ่น?

แค่กลิ่นอายตกค้างเนี่ยนะ มักชักจะเกินไปหน่อยแล้ว!

คงหนิงพยายามใจเย็น ตีหน้านิ่งแล้วกล่าวว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร วันนี้ข้าอยู่ศาลาว่าการทั้งวัน ไม่ได้ออกไปไหนเลย เป็นไปไม่ได้ที่จะมีหญิงสาวมาจับมือข้า”

คงหนิงยังคงดิ้นรน ต้องการดูว่าหญิงสาวตรงหน้าจะยอมเผยไต๋ออกมามากแค่ไหน

แน่นอนว่าซูหยานแย้มยิ้มเล็กน้อย กล่าวว่า “สามีช่างเป็นคนขี้โกหกเสียจริง......ปากของผู้ชายนี่หนา หลอกลวงผู้คน กล่าวคำโป้ปดออกมาได้ง่ายราวกับกินดื่ม ไม่มีแม้แต่ขมวดคิ้ว”

“ก็จริงอยู่ที่ท่านอยู่ในศาลาว่าการทั้งวัน แต่ก็มีออกไปข้างนอกอยู่พักนึงในช่วงเช้า เพิ่งจะกลับมาในตอนเที่ยง ทั้งยังออกไปเป็นชั่วโมง.......ในช่วงเวลานั้น สามีออกไปไหนมาเล่า?”

ซูหยานยิ้มแล้วพูดว่า “ข้าไม่รู้ว่าหญิงคนใดในเขตเมืองนี้ ได้กลายเป็นสรวงสวรรค์ของสามี?”

“สามีของข้าแข็งแกร่งยิ่ง ใช้เวลาอยู่ร่วมชั่วโมง.......เสียงของหญิงผู้นั้นคงแหบแห้งไร้เรี่ยวแรงเลยใช่หรือไม่เล่า?”

ซูหยานยิ้มหวาน แต่คงหนิงรู้สึกเย็นชาอยู่ภายในจิตใจ

นี่ไงล่ะ! ปีศาจสาวตนนี้มีหูตาคอยจับจ้องมองเขาอยู่ภายในศาลาว่าการเขต!

ก่อนหน้านี้ตอนที่ต้องรับมือกับวิญญาณฝันร้าย

เหมือนกับที่เขาคาดเดา เขาไม่ได้บอกเรื่องนั้นให้คนในครอบครัวทราบแม้แต่น้อย อย่างไรก็ตาม ปีศาจสาวกลับนำอาหารมาให้อย่างกะทันหัน ราวกับนางรู้ว่าคงหนิงจะไม่ได้กลับบ้านคืนนั้น ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าความคิดของคงหนิงเป็นจริง มีสายสืบของปีศาจสาวอยู่ภายในศาลาว่าการ ช่วยเหลือปีศาจสาวในการติดตามความเคลื่อนไหวของคงหนิง

แล้วใครในศาลาว่าการกันนะ ที่เป็นสายให้กับปีศาจสาวตนนี้?

คงหนิงครุ่นคิดอยู่ภายในใจ แต่ใบหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง กล่าวว่า “เจ้าให้คนคอยติดตามข้าหรือ?!”

ซูหยานยิ้มหวานแล้วพูดว่า “สามีพูดอะไรกัน? หยานเอ๋อเป็นห่วงท่าน ในเมืองนี้อันตรายมาก ถ้าไม่มีใครช่วยหยานเอ๋อดูแลสามี หยานเอ๋อจะต้องเป็นกังวลมากแน่ๆ”

กังวลว่าจะฉวยโอกาสหนีน่ะหรือ?

คงหนิงเยาะเย้ยในใจ

ก่อนหน้านี้ตอนที่ไปทำงานในศาลาว่าการ นางปีศาจดูไม่กลัวว่าคงหนิงจะหนีไปเลย สิ่งนี้ทำให้คงหนิงเดาว่าปีศาจสาวคงจะแอบสะกดรอยตามเขา หรือไม่ก็อาจจะมีวิธีค้นหาว่าเขาอยู่ที่ไหน

แต่เบื้องต้น ตอนที่เขาสังหารตัวกินวิญญาณและวิญญาณฝันร้าย ทำให้คงหนิงเชื่อว่าปีศาจสาวไม่รู้ตำแหน่งเฉพาะเจาะจงของเขา และไม่สามารถหาตัวของเขาได้

ตอนนี้ได้รับการยืนยันแล้วว่าปีศาจสาวมีสายสืบอยู่ในศาลาว่าการ เพื่อคอยติดตามการเคลื่อนไหวของคงหนิง

เป็นไปได้ด้วยว่าปีศาจสาวน่าจะมีสายสืบมากกว่าหนึ่ง

นอกจากภายในศาลาว่าการ เกรงว่าทุกทางเข้าออกของเขตเมือง ปีศาจสาวคงวางหูตาไว้หมดแล้ว ถ้าคงหนิงคิดจะหนีออกไปตามลำพัง เขาก็ต้องหนีออกทางประตูเมือง และปีศาจสาวก็จะตามมาทัน

โชคดีที่ในช่วงเวลานี้ตัวเขาทำตัวไม่โดดเด่น แม้จะได้รับความช่วยเหลือจากไหดำลึกลับและบรรลุ<คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร> แต่ทั้งสองอย่างก็ยังไม่เพียงพอ เขาจึงไม่เคยแสดงสิ่งผิดปกติใดๆ ต่อหน้าผู้คนเลย ไม่เช่นนั้นปีศาจภายในบ้านคงพบสิ่งผิดปกติได้

คงหนิงพูดอย่างช้าๆ “ข้าไปเดินเล่นบนถนนตามปกติ ตอนเช้าเป็นช่วงที่อากาศดีที่สุด อบอุ่นดี ดังนั้นข้าจึงขี่ม้าเล่นรอบเมือง ส่วนการไปหาหญิงสาวเอามาเป็นภรรยาน้อยอะไรนั่น.......ข้าไม่เข้าใจว่าเจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร”

“ข้ารับรองได้เลยว่าข้าไม่ได้ไปเกี้ยวพาราสีหญิงใดในเขตเมือง ไม่ต้องพูดถึงการไปหาสรวงสวรรค์รังรักอะไรนั่นเลย”

“ไม่ว่าเจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม ข้า คงหนิง เป็นคนซื่อตรง! และมีหัวใจอันสัตย์ซื่อ!”

ใบหน้าคงหนิงสงบนิ่งถึงขีดสุด

เขาต้องการทดสอบว่าปีศาจสาวตนนี้ติดตามเขาไปมากแค่ไหน ทราบหรือไม่ว่าเขาเดินทางไปทางตอนใต้ของเมือง

ซูหยานที่แย้มยิ้มมองหน้าคงหนิงอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าคงหนิงไม่แสดงความหวาดกลัวออกมาเลย นางก็หัวเราะ

ค่อยๆ นั่งลงตรงข้ามกับคงหนิง

“สามีดูมั่นใจมาก......เอาล่ะ พวกเรามากินข้าวกันเถอะ หยานเอ๋อจะรู้เองหลังจากรับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จ”

หลังจากกล่าวจบ นางปีศาจก็หยิบชามขึ้นมาและเริ่มกินอาหารเย็น

คงหนิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

จะรู้หลังจากรับประทานอาหารมื้อนี้เสร็จหมายความว่าอย่างไร? มื้อนี้มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า?

เมื่อมองไปที่ข้าวในชาม จานบนโต๊ะ และหญิงสาวที่กำลังนั่งกินข้าวช้าๆ อยู่ตรงข้ามกับเขา คงหนิงก็เงียบไปครู่หนึ่ง

และในไม่ช้าคงหนิงก็รู้

มื้อนี้ไม่ได้มีปัญหาอะไร

ปัญหาคือ จะเกิดอะไรขึ้นหลังมื้ออาหาร

บานหน้าต่างที่เขียนคำว่าสุขสมถูกปิดลง ก่อนที่ฟ้าจะมืด เตียงก็เริ่มสั่น เสียงลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด

มันดังอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง

จนกระทั่งค่ำลง ท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงจากดวงจันทร์ ทันใดนั้นเสียงหวานใสฟังดูเกียจคร้านของหญิงสาวก็ดังขึ้นภายในห้อง

“ฮู่ว.......หยานเอ๋อเชื่อสามีแล้ว”

“สามีไม่ได้ไปมองหาผู้หญิงอื่นข้างนอกจริงๆ......”

“ปราณหยางยังมีอยู่เยอะมาก......”

“ดูเหมือนว่าสามีจะไม่ได้ทำเรื่องผิดพลาดครั้งใหญ่ เป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมจริงๆ”

“ถ้าสามีมอบแก่นแท้ธาตุหยางอันล้ำค่าให้กับหญิงอื่น หยานเอ๋อคงจะต้องเสียใจมากๆ”