ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 26 อัจฉริยะวิถีกระบี่

ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 26 อัจฉริยะวิถีกระบี่

ที่ลานบ้าน เด็กสาวตกตะลึงพรึงเพริดกับฉากที่เหนือสามัญสำนึกตรงหน้า

ในทางกลับกัน คงหนิงยังคงดูดซับพลังวิญญาณจากแผ่นหยกในมืออย่างต่อเนื่อง หยกในมือของเขาเริ่มซีดจาง ไอพลังของมันเริ่มเลือนรางหายไป

ภายในเวลาน้อยกว่าหนึ่งเค่อ หยกในมือของคงหนิงก็ค่อยๆ ซีดจาง กลายเป็นหยกธรรมดา ไม่มีไอพลังอยู่ภายในแม้แต่น้อย

หญิงสาวที่อยู่ด้านข้างจ้องมองภาพนี้ด้วยความตกใจจนพูดอะไรไม่ถูก

หัวหน้ามือปราบหนิงผู้นี้ไม่เพียงแค่หยิบแผ่นหยกขึ้นมาเท่านั้น ยังเริ่มตระหนักรู้ได้ถึงเจตจำนงกระบี่ภายในแล้วด้วย ดูดซับพลังวิญญาณจากแผ่นหยกได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ นี่.......นี่คืออัจฉริยะวิถีกระบี่ที่มีอยู่เพียงแค่คนเดียวจากร้อยล้านคน!

ในตอนแรกเด็กสาวก็ยังภาคภูมิใจในตนเองพอสมควร เพราะความสามารถของนางนั้นโดดเด่น ประสบความสำเร็จไม่น้อยหลังจากฝึกฝนมาแปดปี แต่เมื่อเห็นสิ่งนี้ก็เหมือนถูกตีแสกหน้าเข้าอย่างจัง

พรสวรรค์ของนางนั้นสุดยอด แต่เมื่อเทียบกับหัวหน้ามือปราบหนิงตรงหน้านาง......ไม่สามารถเอาไปเทียบได้เลย!

หญิงสาวทุกข์ตรมเล็กน้อย

“หัวหน้ามือปราบหนิง......”

หญิงสาวเปิดปากพูด อยากจะเอ่ยถามชายตรงหน้า

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่นางพูดไป ก็ค้นพบความผิดปกติกับชายที่อยู่ตรงหน้า

หลังจากที่หัวหน้ามือปราบหนิงดูดซับพลังวิญญาณจากแผ่นหยกเข้าไป เขาก็ยังขบคิดเรื่องวิชาต่อหรือ?

ปกติแล้วหลังจากที่ถูกยัดเยียดข้อมูลจำนวนมากโดยแผ่นหยก ไม่ใช่ว่าต้องวิงเวียนศีรษะ ต้องนั่งลงพักผ่อนสักหน่อยหรือ? หัวหน้ามือปราบหนิงดูดซับข้อมูลทั้งหมดในแผ่นหยกเข้าไป แต่เขายังคงทำความเข้าใจมันต่อไปงั้นหรือ?

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

ดวงตาของหญิงสาวเบิกกว้าง

ในเวลานี้ ภายในร่างกายของคงหนิง หลังจากที่ไหดำลึกลับดูดซับพลังวิญญาณทั้งหมดในแผ่นหยกเข้าไป ฝาของไหก็ปิดลงอย่างรวดเร็ว ไหดำลึกลับที่ล่องลอยอยู่ในตันเถียนเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ปรับแต่งพลังวิญญาณจากแผ่นหยกอย่างจริงจัง

หลังจากผ่านไปนับสิบลมหายใจ ฝาปิดของไหดำลึกลับก็ลอยออก ไอพลังร้อนสลับเย็นก็ไหลออกมาจากภายในไห

ในขณะนั้นคงหนิงรู้สึกได้เพียงว่า จิตสำนึกของเขาสั่นไหว และดูเหมือนจะเห็นดวงดาว และแสงดาวพร่างพราวไร้ที่สิ้นสุดอยู่เบื้องหน้า

ประกายแสงจากคมกระบี่ฉายชัดออกมาทีละดวง เคลื่อนที่อย่างรวดเร็วอยู่ในลานสายตาราวกับดาวตก พร่างพรายกระจายไปทั่ว

ปราณกระบี่เยือกแข็งอันน่าครั่นคร้าม พวยพุ่งรุนแรงอยู่ภายในร่างของเขา

แก่นแท้ของ <คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร> ไหลบ่าเข้ามาในจิตใจของคงหนิง

กระบวนท่ากระบี่หลั่งไหลมาทีละนิดๆ......แก่นแท้ของวิชากระบี่ พุ่งทะลวงเข้าไปในจิตใจของคงหนิง จัดระเบียบใหม่ทั้งหมด เชี่ยวชาญได้อย่างรวดเร็ว จดจำไว้ขึ้นใจ ฝึกฝนฝีมือตามปรารถนา

เมื่อคงหนิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สติของเขาก็กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง สิ่งที่เขาเห็นคือหญิงสาวที่จ้องมองมาด้วยความประหม่าและสงสัยใคร่รู้

และภายในร่างของเขา เจตจำนงดาบอันแสนเยือกเย็นก็เดือดพล่านจนสุดขั้ว ไหลไปทั่วเส้นลมปราณทั้งหมด

เขาเชี่ยวชาญ <คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร> ได้อย่างสมบูรณ์ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง?

คงหนิงที่รู้เรื่องนี้ก็ตกใจอย่างมาก ความสามารถในการปรับแต่งพลังต่างๆ ของไหดำลึกลับมันเหนือจินตนาการจนเกินไป!

เขาเข้าใจแก่นแท้อันลึกซึ้งของคัมภีร์กระบี่เล่มนี้ได้อย่างสมบูรณ์ และรู้ดีว่ามันยากเย็นเพียงใดในการฝึกฝน <คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร>

ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะกล่าวว่ามันเป็นเคล็ดกระบี่ชั้นยอด คนที่มีพรสวรรค์ปานกลางหลายต่อหลายคนต้องดิ้นรนเรียนรู้มันอย่างมาก บางทีอาจจะไม่สามารถฝึกฝนสำเร็จได้เลยในช่วงชีวิตหนึ่ง

แต่ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขากลับบรรลุถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่เหล่าอัจฉริยะวิถีกระบี่ทั้งหลายทุ่มเทบากบั่นมาทั้งชีวิต......

คงหนิงลืมตาขึ้น สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ประกายกระบี่สองดวงพุ่งออกมาจากดวงตาของเขา ปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่ที่ไหลเวียนอยู่ในร่างออกมา

กองหินด้านหน้าคงหนิงถูกพลังกระบี่พัดหายไปทันที ช่องว่างเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นหินแข็ง ช่องว่างเล็กๆ นี่บางมากจนแทบจะเท่าเส้นขน แต่มันแบ่งหินทั้งหมดออกเป็นสองส่วน

และการตัดนั้นก็ราบเรียบดุจพื้นผิวกระจก

เมื่อเห็นฉากดังกล่าว คงหนิงก็ค่อยๆ ถอนหายใจออกมา

ปราณกระบี่แสงวิจิตรช่างเฉียบคมจริงๆ เขายังไม่ทันได้รวบรวมพลังปีศาจเลยด้วยซ้ำ เพียงแค่ใช้เคล็ดกระบี่ ก็เกิดพลังทำลายอันรุนแรงเช่นนี้ ถ้าใช้พลังปีศาจเข้าไปด้วยล่ะก็ ไม่รู้จริงๆ ว่าพลังมันจะน่ากลัวขนาดไหน

ข้อบกพร่องที่ใหญ่ที่สุดของเขาก่อนหน้าคือไม่มีสิ่งใดที่จะใช้ป้องกันตนเองจากศัตรู แต่บัดนี้มันได้รับการเติมเต็มเรียบร้อยแล้ว

คงหนิงหันไปมองหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง รีบกล่าวขอบคุณด้วยความจริงจัง

“ขอบคุณแม่นางหว่านเอ๋อมาก คง......เอ่อ......”

คงหนิงยังไม่ทันจะพูดจบก็ต้องตกใจกับท่าทีของหญิงสาวตรงหน้า

ในเวลานี้ หญิงสาวชุดขาวเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง จ้องมองมาที่เขาด้วยอาการตกตะลึง ใบหน้าดูสะพรึงกลัวราวกับเห็นผี

คงหนิงผงะถอยหลัง

“แม่นางหว่านเอ๋อ?” คงหนิงก้าวถอยหลังด้วยความประหม่า แล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นอะไรไป?”

มีอะไรผิดปกติกับหญิงสาวคนนี้หรือไม่? ทำไมจู่ๆ ก็กลายเป็นเช่นนี้.......

และเสียงของคงหนิงก็ปลุกหญิงสาวที่ตกตะลึงให้ตื่นขึ้น

หญิงสาวกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง มองไปที่คงหนิงซึ่งอยู่ตรงหน้านาง และมองไปยังหินที่ถูกปราณกระบี่ซัดเข้าใส่

นางเห็นลำแสงกระบี่สองลำพุ่งออกไปเมื่อครู่ ในฐานะผู้สืบทอดเพียงคนเดียวของนิกายกระบี่สวรรค์ลี้ลับ ความชำนาญในเชิงกระบี่ของนางมิใช่ต่ำต้อย สามารถเห็นความน่ากลัวของเจตจำนงกระบี่เมื่อครู่ได้อย่างรวดเร็ว

แม้ว่าการดูดซับแผ่นหยกจะทำได้รวดเร็ว แต่มันก็ควรเป็นขั้นเริ่มต้นเท่านั้นมิใช่หรือ?

ทำไมหัวหน้ามือปราบหนิงถึงใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็บรรลุ <คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร> ได้อย่างสมบูรณ์!

นี่มันไม่มีเหตุผลเกินไปแล้ว!

แม้จะเป็นอัจฉริยะวิถีกระบี่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยล้านคน ก็ไม่สามารถบรรยายพรสวรรค์ของชายผู้นี้ได้

มันไม่เคยมีคนเช่นนี้มาก่อน แม้จะเป็นหลังจากนี้ก็คงหาไม่ได้อีก!

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หัวหน้ามือปราบหนิงผู้นี้ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านกระบี่ หรือผู้อาวุโสซ่อนเร้น ไม่มีพื้นฐานในการใช้กระบี่ ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้จักโลกของผู้ฝึกตนเสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อได้สัมผัสกับวิถีกระบี่ครั้งแรก ถึงกับทำความเข้าใจและฝึกฝน <คัมภีร์กระบี่แสงวิจิตร> บรรลุถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่.......

ต่อหน้าคงหนิงที่กำลังตะลึงงัน หญิงสาวก็กระโดดเข้ามาด้วยความตื่นเต้น คว้ามือของคงหนิงไว้แล้วกล่าวว่า “หัวหน้ามือปราบหนิง! ข้าต้องช่วยเจ้าให้หลุดพ้นจากเงื้อมมือของปีศาจตัวเมียนั่นให้ได้! ข้าขอสาบาน!”

“อัจฉริยะที่ไม่มีใครมาเทียบเทียมได้แบบเจ้า จะต้องไม่ตกตายด้วยน้ำมือของปีศาจตนนั้น”

“ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตของหว่านเอ๋อ หว่านเอ๋อก็ต้องช่วยเจ้าให้ออกจากทะเลแห่งทุกข์นั้นให้ได้!”

“บนโลกอันเลวร้ายในทุกวันนี้ จำเป็นต้องมีอัจฉริยะไร้เปรียบเช่นหัวหน้ามือปราบหนิง เพื่อชำระวิญญาณชั่วและปราบปีศาจร้ายทั้งหมด!”

เด็กสาวรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก และดูเหมือนว่านางจะได้เห็นนิมิตจากอนาคตว่ามีกระบี่อันหยิ่งทระนงไร้เทียบเทียมกวาดผ่านปีศาจทั้งมวล สร้างวิถีทางขึ้นมาใหม่ให้แก่โลกใบนี้

คงหนิงรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย

มือแทบระบม

“นี่......แม่นางหว่านเอ๋อ เจ้าปล่อยมือ......เจ้าปล่อยมือข้าก่อน!” คงหนิงดิ้นรนอย่างหนัก และในที่สุดก็ต้องใช้พลังปีศาจภายในร่างเพื่อทำให้ตนเองหลุดพ้นจากแรงของหญิงสาวที่มหาศาลยิ่ง

ถ้าปล่อยไว้นานกว่านั้น เขารู้สึกว่ากระดูกมือของเขาจะต้องถูกเด็กสาวผู้หยาบคายคนนี้บดขยี้

คงหนิงมองไปยังเด็กสาวที่ยังตื่นเต้นตรงหน้าเขาด้วยความหวาดกลัว คงหนิงกล่าวว่า “มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ข้าไม่ใช่อัจฉริยะกระบี่หรอก ใจเย็นๆ ก่อนเรามีเรื่องต้องปรึกษาหารือกัน”

เด็กสาวที่ดูเงียบๆ และไม่ค่อยฉลาด ทำไมถึงมีแรงเยอะขนาดนี้

ด้วยพลังปีศาจเจ็ดสิบปีของเขา เกือบจะไม่สามารถทนแรงบีบมือของเด็กสาวตัวเล็กๆ คนนี้ได้ กระดูกมือของเขาเกือบจะแตกอยู่แล้ว

ดูเหมือนในอนาคตเขาจะต้องรักษาระยะห่างจากผู้หญิงคนนี้เอาไว้หน่อย ไม่เช่นนั้นทุกครั้งที่นางตื่นเต้น นางจะต้องทิ้งรอยแผลไว้บนร่างของคงหนิงเป็นแน่