ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 15 เรื่องเล่าขานตำนานหอนางโลม

ข้าถูกเลี้ยงในกรงมาร 15 เรื่องเล่าขานตำนานหอนางโลม

บนสะพานหินที่มีแม่น้ำไหลผ่านข้างใต้ คงหนิงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

มือของเขาค่อยๆ คลายออกจากขมับของหมาลิ่ว

ที่แขนขวามีรอยแผลที่มองเห็นได้ลึกลงไปถึงกระดูก เลือดไหลรินออกมาตลอดเวลา ไหล่ขวาแตกออกจนหมด เผยให้เห็นอวัยวะภายในที่บิดเบี้ยวและสีขาวของชั้นกระดูก

โชคดีที่พลังปีศาจภายในร่างนั้นไหลเวียนอยู่ตลอด บาดแผลน่ากลัวนั้นค่อยๆ ขยับไปมาแล้วค่อยๆ สมานตัวอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็ไม่เหลือร่องรอยบาดแผลอะไรไว้

จากนั้นคงหนิงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทรุดตัวลงบนสะพานหิน หอบหายใจเล็กน้อยใต้แสงจันทร์เย็นยะเยือก

การต่อสู้ภายในฝันร้ายนั้นอันตรายกว่าที่คิด

แม้ว่าเขาจะได้เปรียบ การโต้กลับของปีศาจจนตรอกก็ยังทำให้คงหนิงได้รับบาดเจ็บไม่เบา

โชคดี ตราบใดที่บาดแผลไม่ได้ร้ายแรงมาก พลังปีศาจก็สามารถซ่อมแซมรักษาได้ทัน เขาจับแก่นพลังของปีศาจเอาไว้และหลอมเข้ามาในร่าง ท้ายที่สุดปีศาจก็ถูกฟันจนดับดิ้นอยู่ในฝันของหมาลิ่ว

ตอนนี้หมาลิ่วเต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บ กำลังนอนตะแคงข้างใบหน้าซีดเซียว การหายใจค่อยๆ ช้าลง

และไหดำลึกลับภายในตันเถียนก็สั่นสะเทือน แสดงให้เห็นว่ากลั่นพลังเสร็จสมบูรณ์ จากนั้นกระแสพลังปีศาจก็ไหลออกอย่างต่อเนื่องไปยังแขนขาและกระดูกของคงหนิง

คงหนิงสังเกตเห็นว่าพลังปีศาจภายในร่างกายเริ่มทะยานสูงขึ้นอีกครั้ง

สุดท้ายพลังปีศาจในร่างของคงหนิงก็เพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัว จากพลังบ่มเพาะสี่สิบปีกลายเป็นพลังบ่มเพาะเจ็ดสิบปี

หือ? เจ็ดสิบปี?

หลังจากรับรู้เรื่องนี้ คงหนิงก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

พลังตบะเพิ่มขึ้นเพียงสามสิบปี......

การกลั่นพลังปีศาจจากตัวกินวิญญาณเมื่อตอนกลางวันยังเพิ่มพลังตบะให้เขาตั้งสี่สิบปี แต่ตอนนี้การกลั่นวิญญาณฝันร้ายซึ่งแข็งแกร่งกว่าตัวกินวิญญาณกลับเพิ่มพลังตบะมาได้เพียงสามสิบปี?

ดูเหมือนว่าพลังของภูตอสูรปีศาจนั้น ยิ่งฝึกฝนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งก้าวหน้าได้ยากขึ้นเท่านั้น

เนื่องจากคงหนิงมีพลังปีศาจถึงเจ็ดสิบปีแล้ว เขาจึงรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าพลังต่อสู้ของเขาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวเมื่อเทียบกับตอนที่พลังบ่มเพาะอยู่ที่สี่สิบปี

หนทางยังอีกยาวไกลกว่าที่เขาจะต่อสู้กับปีศาจที่อยู่ในบ้านได้ ท้ายที่สุดแล้ว ปีศาจสาวตนนั้นก็สามารถแปลงกายเป็นมนุษย์ได้......

นอกจากนั้น เมื่อกลั่นวิญญาณฝันร้ายในครานี้ เขาไม่ได้รับพลังพิเศษเหนือธรรมชาติมาเพิ่ม ได้มาเพียงพลังปีศาจ

เห็นได้ชัดว่าไหดำลึกลับที่ใช้กลั่นปีศาจใบนี้ นอกเหนือจากดึงพลังปีศาจมาได้อย่างแน่นอนแล้ว ก็มีโอกาสได้รับพลังพิเศษเหนือธรรมชาติด้วย เพียงแต่ไม่ใช่จะได้รับพลังพิเศษมาเสียทุกครั้ง

แต่ได้พลังพิเศษมาครั้งหนึ่งก็เพียงพอแล้ว!

คงหนิงที่นอนอยู่บนสะพานหินเย็นเยียบ ถอนหายใจยาว กำหมัดของตนแน่น

ในช่วงการเริ่มต้นของทุกๆ สิ่งนั้นยากเสมอ และการเริ่มต้นจากการที่ไม่มีอะไรเลยนับเป็นสิ่งที่ยากที่สุด ตอนนี้เขาได้ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดมาได้แล้ว ในที่สุดเขาก็มีพลังตบะถึงเจ็บสิบปี

จะมากจะน้อยก็ถือเป็นจุดตั้งต้นเล็กๆ เมื่อพิจารณาจากเศษเสี้ยวความทรงจำของตัวกินวิญญาณ แม้ว่าปีศาจที่มีพลังตบะถึงระดับเจ็ดสิบปีจะไม่ได้แข็งแกร่งนัก แทบจะไม่ได้ทรงพลังยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่ตัวตนเล็กๆ อีกต่อไป

และสำหรับคงหนิง นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น

ต่อจากนี้ เพียงแค่ต้องซ่อนตัวอย่างระมัดระวัง ต่อสู้อย่างมั่นคง และใช้ไหดำลึกลับเพื่อกลืนกินปีศาจตัวอื่นๆ ภายในเมือง ไม่ช้าก็เร็ว จะสามารถเหยียบย่ำปีศาจภายในบ้านได้

แข็งแกร่งให้มากขึ้น จนสามารถโบยบินไปบนท้องฟ้า แผดเผาภูเขาและท้องทะเลจนเดือดพล่าน......ขอบเขตที่พูดถึงนั้น ก็ใช่ว่าจะไปถึงไม่ได้

เพียงแต่ว่าหมอกขาวภายในไหสีดำจำเป็นต้องสะสม คงหนิงไม่สามารถมองหาเป้าหมายตัวต่อไปได้ในทันที

แต่มีเวลาอีกหกเดือน ตอนนี้เป็นเพียงช่วงเริ่มต้น ยังมีเวลาเหลือให้รั้งรอได้

คงหนิงสูดลมหายใจเข้ายาวๆ ค่อยๆ ลุกขึ้น อุ้มหมาลิ่วที่เต็มไปด้วยเลือดเดินทางกลับไปศาลาว่าการ

ในเวลานี้หมาลิ่วได้หลบหนีออกจากภาพลวงตาของวิญญาณฝันร้ายได้นานแล้ว สาเหตุที่ยังไม่ตื่นขึ้นมาเพราะอาการบาดเจ็บนั้นรุนแรงเกินไป และอยู่ในอาการไร้สติ จึงต้องรีบส่งตัวเขากลับศาลาว่าการโดยเร็วที่สุดเพื่อรักษาบาดแผล

และภายในมือของคงหนิง ยังถือศพผีทารกตัวขาวซีดไปด้วย

นี่คือวิญญาณฝันร้ายในดินแดนแห่งความฝันของหมาลิ่ว ปีศาจที่เปลี่ยนร่างไปเพราะความกลัวของหมาลิ่ว ไม่ใช่ใบหน้าที่แท้จริงของวิญญาณฝันร้ายแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม คงหนิงได้ฟันมันจนตายในสภาพนี้ วิญญาณฝันร้ายจึงปรากฏสภาพให้เห็นเป็นร่างศพดังที่เห็น

คงหนิงอุ้มศพผีทารกที่มีแขนขาอ้วนพีและมีหัวที่โตอย่างน่าประหลาด ทั้งยังอุ้มหมาลิ่วที่เต็มไปด้วยเลือด รีบกลับไปยังที่ว่าการเขตชานหลาน

ในเวลานี้ ที่ศาลาว่าการกำลังวุ่นวายทีเดียว เมื่อเหล่ามือปราบตื่นขึ้นมาทีละคนและพบว่าคงหนิงกับหมาลิ่วได้หายตัวไป พวกเขาต่างตกใจเพราะคิดว่าคงหนิงและหมาลิ่วถูกปีศาจลักพาตัวไป

หัวหน้ามือปราบจางหรงกำลังจะส่งคนไปค้นหาร่างของหมาลิ่วและคงหนิง แต่ก็พลันพบคงหนิงซึ่งเต็มไปด้วยเลือดกลับมาพร้อมหมาลิ่วที่โชกเลือดยิ่งกว่า

ดวงตาของทุกคนเบิกกว้าง

“หวา! คงหนิง เกิดอะไรขึ้นกับเจ้าและหมาลิ่ว? ทำไมถึงมีเลือดเต็มไปหมด?”

“เดี๋ยวนะ! สิ่งที่อยู่ในมือของเจ้า......คือผีร้ายหรือ?!”

“เกิดอะไรขึ้น? เจ้าไปไหนมา?”

กลุ่มมือปราบจำนวนมากพากันวุ่นวายสับสน เขารีบนำตัวหมาลิ่วที่บาดเจ็บอยู่ไปทำแผล

คงหนิงที่ไม่ได้รับบาดเจ็บโบกมือแล้วโยนร่างวิญญาณฝันร้ายไปให้กับหัวหน้ามือปราบจางหรงแล้วกล่าวว่า “ลืมมันไปเถอะ ปีศาจตนนี้สามารถทำให้ผู้คนมึนงงได้ด้วยเวทมนตร์ กับดักทั้งหมดที่เราตั้งไว้ล่วงหน้าใช้ไม่ได้ผล มันซ่อนตัวอยู่ด้านนอกแล้วทำให้พวกเราทุกคนสลบไป”

“โชคดีที่เจ้านี่แผ่จิตสังหารออกมา หมาลิ่วที่อยู่ด้านข้างข้าก็ปลุกข้าให้ตื่นขึ้น เมื่อข้าเห็นมันลากหมาลิ่วออกไป ข้าก็ไล่ตามมันทันทีและในที่สุดก็ช่วยหมาลิ่วกลับมาได้”

“แต่เจ้านี่ดูเหมือนจะสนใจหมาลิ่วเป็นพิเศษ ข้าไล่มันไปจนสุดทาง ฟาดฟันเข้าที่ร่างของมัน แต่มันก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรมาก มัวแต่ปกป้องร่างของหมาลิ่วไว้เพื่อสวาปาม”

คงหนิงกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าหมาลิ่วไปทำอะไรให้มันโกรธเคืองหรือไม่”

ต่อหน้าฝูงชน คงหนิงพูดเรื่องโป้ปดออกมาตรงๆ พูดโกหกออกมาโดยไม่กระดากอาย เพราะเขารู้ว่าหลังจากที่เขาพูดโกหกออกไป มือปราบกลุ่มนี้จะนำมันไปปะติดปะต่อได้เอง

แน่นอนว่าหลังจากที่เหล่ามือปราบวนรอบร่างของผีทารกแล้ว พวกเขาทั้งหมดก็แสดงรอยยิ้มแปลกๆ

จางหรงตบไหล่คงหนิงแล้วขยิบตา พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่รู้สาเหตุก็เพราะเจ้าไม่ได้ไปหอสายลมใบไม้ผลิบ่อยนัก......ทุกครั้งที่เจ้าไปจิบสุราดอกไม้^[1] ใครใช้ให้เจ้าไม่เข้าไปในห้องกันเล่า? หากเจ้าได้เข้าไปในห้องสักสองสามครั้ง เจ้าจะรู้เองว่าผีเด็กตัวนี้คือสิ่งใด”

มือปราบคนอื่นๆ พากันหัวเราะ

ตำนานผีเด็กที่แพร่กระจายอยู่ในซ่องโสเภณีเขตชานหลาน มือปราบเหล่านี้ล้วนเคยได้ยินกันทั้งนั้น ไม่มีใครไม่รู้จัก

คำพูดของคงหนิงประกอบกับการปรากฏตัวของผีเด็กตนนี้ ทำให้เหล่ามือปราบนึกถึงผีเด็กในซ่องโสเภณีขึ้นมา และมีบางเรื่องเล่าบอกว่าวิญญาณร้ายเกิดจากความแค้นเคืองของทารกในครรภ์ เป็นปกติที่จะให้ความสนใจกับหมาลิ่วที่เยี่ยมเยียนซ่องบ่อยๆ

ท้ายที่สุด ในช่วงหลายต่อหลายปีมานี้ หมาลิ่วก็ทำแท้งทายาทของตนไปไม่น้อย เท่าที่รู้กันก็ประมาณเก้า......

ในไม่ช้า หมาลิ่วซึ่งเต็มไปด้วยผ้าพันแผล และได้รับยาไปก็ตื่นขึ้น ชายผู้นี้ได้ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกมา ทันทีที่เขาเห็นร่างผีทารก เขาก็ตกใจมากจนแข้งขาอ่อน ล้มลงไปกับพื้น

หลังจากนั้นไม่นาน หมาลิ่วก็คว้าขากางเกงหัวหน้ามือปราบแล้วพูดว่า “หัวหน้า ข้า......ข้าขอฝังสิ่งนี้ได้หรือไม่? ข้าอยากให้มันได้ไปสู่สุคติ จะกลับบ้านไปมอบใบต่ออายุให้......”

แม้ว่าเขาจะจำไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นในฝัน แต่หมาลิ่วก็พอจะเดาที่มาของผีทารกตัวนี้ได้

แต่หัวหน้ามือปราบส่ายศีรษะแล้วกล่าวว่า “ไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะพูดเรื่องนี้กับข้า เจ้าต้องให้ใต้เท้าเห็นด้วยกับเจ้า......ข้าได้ส่งคนไปแจ้งใต้เท้าแล้ว เจ้าสามารถบอกท่านเองได้ในภายหลัง”

งานของมือปราบในคืนนี้ ได้ล่วงเลยมาถึงจุดสิ้นสุด

มีเพียงหมาลิ่วเท่านั้นที่มองดูศพร่างซีดด้วยหน้าตาซีดเซียว

---------------------------------

[1] จิบสุราดอกไม้ - นอกเหนือจากหมายถึงสุราที่ใช้ดอกไม้ผสมเป็นส่วนประกอบแล้ว ยังหมายถึงการมีเพศสัมพันธ์กับโสเภณี