บทที่ 6 : ซื้ออุปกรณ์และออกไปตกปลา

บทที่ 6 : ซื้ออุปกรณ์และออกไปตกปลา

ดื่มไปสามรอบ อาหารเสิร์ฟห้าคอร์ส!

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้น จากนั้นประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออก

ชายวัยกลางคนสี่สิบกว่าๆ ศีรษะล้านเล็กน้อย เดินเข้ามาพร้อมกับขวดเหล้าในมือ ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มกว้าง

"พี่น้อง! มาทานข้าวที่นี่ทำไมไม่บอกผมเลย?"

ขณะที่พูด เขาก็รินเหล้าใส่แก้วของผู้ชายทั้งห้าคน!

"โอ้ ไม่ๆๆ! ประธานอวี๋ ตอนนี้เป็นเวลามื้ออาหาร เป็นช่วงที่ยุ่งที่สุด พวกเรากลัวว่าท่านจะยุ่งน่ะครับ!" ทุกคนลุกขึ้นทักทายเขา

เห็นได้ชัดว่าคนกลุ่มนี้ต้องคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี!

"เขาอาจจะเป็นนักตกปลาด้วยหรือเปล่านะ?" หยางฉีอดสงสัยไม่ได้

"อาฉี! นี่คืออวี๋ต้าฟู่ ประธานอวี๋ เจ้าของร้านอาหารทะเลไห่น่าไป่ชวนแห่งนี้ เขาคือ 'ปลาไม่ขยับฉันไม่ขยับ' ในกลุ่มนั่นแหละ!"

เป็นเขานี่เอง เป็นนักตกปลาอีกคนจริงๆ!

"สวัสดีครับประธานอวี๋ ผมชื่อหยางฉีครับ! ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!"

"ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา เพื่อนของอาจวินก็คือเพื่อนของฉัน" ประธานอวี๋ตอบอย่างสุภาพ

ทุกคนยกแก้วขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศครึกครื้น!

อาฉีชนแก้วกับอวี๋ต้าฟู่เป็นการส่วนตัว จากนั้นก็ชนแก้วกับคนอื่นๆ

อวี๋ต้าฟู่สังเกตเห็นว่าทุกคนมองอาฉีด้วยความชื่นชม ซึ่งเขาก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

เมื่อถามดู เขาก็ได้รู้ว่าหยางฉีดื่มไปแล้วประมาณหนึ่งจินกับอีกสองสามเหลี่ยง เมื่อเห็นว่าหน้าของเขาไม่แดงและเขาไม่หอบ เขาก็น่าจะดื่มได้อีกมาก

เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า "อาฉี คอแข็งแค่ไหนกันเนี่ย?"

"เอ่อ! พูดลำบากครับ เอาเป็นว่า ความสามารถในการดื่มของผมสืบทอดมาจากพ่อของผม ครั้งหนึ่งเขาดื่มเก้าถ้วยรวดโดยไม่เมา และตั้งแต่นั้นมาเขาก็เป็นที่รู้จักในนาม 'จิ่วเหมินถีตู'"

"ที่บ้านเกิดของผม นั่นเทียบเท่ากับเหล้าเถื่อน 52 ดีกรี ถ้วยละสามเหลี่ยง"

"คุณพ่อของนายสุดยอดจริงๆ!" อวี๋ต้าฟู่ร้องอุทาน พลางยกนิ้วให้!

เขาล้มเลิกความคิดที่จะลองดื่มแข่งกับหยางฉีในทันที

"ว่าแต่ อาฉี นายไม่ได้วางแผนจะมาตกปลาที่นี่เหรอ? ในอนาคตถ้านายจับปลาหายากหรือมีค่าได้ หรือปลาตัวใหญ่ๆ นายก็สามารถร่วมมือกับประธานอวี๋ได้นะ" จางจวินกล่าว

"ใช่! อาฉี ถ้าในอนาคตนายมีของดีๆ ก็ขายให้พี่ชายคนนี้ได้เลยนะ พี่รับประกันว่านายจะพอใจกับราคาแน่นอน!"

อวี๋ต้าฟู่รีบพูดเสริมขึ้นมาทันที แม้ว่าร้านอาหารของเขาจะไม่ขาดแคลนอาหารทะเลธรรมดาๆ เพราะพวกเขามีช่องทางจัดหาโดยเฉพาะ แต่พวกเขาก็ขาดแคลนอาหารทะเลที่หายากและมีค่า! ไม่ใช่แค่พวกเขาที่ขาดแคลน แต่ร้านอาหารอื่นๆ ก็เช่นกัน!

อาหารทะเลประเภทนี้จะถูกซื้อไปทันทีที่ขึ้นจากเรือ

เมื่อร้านอาหารมีอาหารทะเลที่หายากและมีค่า มันจะช่วยส่งเสริมธุรกิจของพวกเขาได้อย่างมาก!

"แน่นอนครับ! ถ้าผมได้ของหายากมา ผมจะส่งให้พี่ก่อนแน่นอน!" หยางฉีตกลงอย่างง่ายดาย

ทั้งสองคนชนแก้วกันอีกครั้ง เป็นการแสดงความเข้าใจซึ่งกันและกัน!

มื้ออาหารดำเนินไปเป็นเวลาสองชั่วโมง เต็มไปด้วยเครื่องดื่มและการสนทนาที่ร่าเริง บรรยากาศกลมเกลียวอย่างแท้จริง

ในท้ายที่สุด ทุกคนทั้งเจ้าภาพและแขกต่างก็มีความสุข เรียกคนขับรถให้ และแยกย้ายกันไป!

หยางฉีขี่จักรยานไฟฟ้าของเขากลับอย่างช้าๆ

เขามาถึง "บ้านนักตกปลา" ร้านขายอุปกรณ์ตกปลาใกล้กับโรงแรมฮอลิเดย์บนถนนเลียบชายฝั่งที่จางจวินได้บอกไว้

เมื่อผลักประตูของ "บ้านนักตกปลา" เข้าไป สิ่งแรกที่เขาเห็นคือสินค้ามากมายละลานตาอยู่ข้างใน

ชั้นวางของจัดแสดงคันเบ็ด เหยื่อ อุปกรณ์เสริม กระเป๋าตกปลา กล่องอุปกรณ์ และอื่นๆ อีกมากมาย บริเวณใกล้ๆ ด้านขวายังเต็มไปด้วยอวนจับปลาทุกขนาดและกับดักปลา

"เถ้าแก่! จางจวิน พี่จางแนะนำให้ผมมาซื้อคันเบ็ดครับ"

เถ้าแก่หัวล้านที่กำลังเล่นเกมอยู่ที่คอมพิวเตอร์เงยหน้าขึ้นมาทันทีและพูดด้วยรอยยิ้มสดใส "ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ! อาจวินแนะนำมา งั้นเดี๋ยวผมลดให้ 10%!"

"พ่อหนุ่มมีคันที่ชอบในใจรึยัง? หรือจะให้ผมแนะนำให้?"

จริงๆ แล้วหยางฉีไม่รู้อะไรเกี่ยวกับคันเบ็ดเลย แต่เขาไม่ต้องการถูกเอาเปรียบ เขาแสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจและพูดว่า "เถ้าแก่ เล่าเรื่องคันตีเหยื่อปลอมให้ผมฟังสักหน่อยสิครับ!"

สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ หลังจากพูดไปได้ไม่กี่ประโยค เถ้าแก่ผู้หลักแหลมก็เข้าใจได้ว่า: "ลูกค้ารายใหญ่มาแล้ว! เด็กคนนี้เป็นมือใหม่"

แต่เขาก็ไม่ได้ชี้ให้เห็น

"มือใหม่น่ะดีแล้ว! มือใหม่ต้องการของเยอะแยะ!"

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาก็เริ่มแนะนำคันตีเหยื่อปลอมอย่างกระตือรือร้น

ตั้งแต่ระดับเริ่มต้นไปจนถึงระดับปรมาจารย์ ราคามีตั้งแต่สองสามร้อยไปจนถึงหนึ่งหรือสองพัน ตั้งแต่คันเบ็ดไปจนถึงรอก การจับคู่สาย และอื่นๆ

เดิมทีหยางฉีต้องการซื้อคันเบ็ดระดับเริ่มต้น แต่แล้วเขาก็คิดว่าคันระดับเริ่มต้นดูเหมือนจะไม่คู่ควรกับสถานะ 'แฮกเกอร์' ของเขาสักเท่าไหร่

ดังนั้นเขาจึงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามเถ้าแก่ว่า "เถ้าแก่! ชุดตีเหยื่อปลอม 'รอกแดงตัวเล็ก' ของพี่จางจวินราคาเท่าไหร่ครับ?"

เถ้าแก่คิดในใจ: "ชุด 'รอกแดงตัวเล็ก' ของอาจวินเหรอ? เขาซื้อไปเมื่อนานมาแล้ว ชุดนั้นเป็นรุ่นคลาสสิกจากซีรีส์ไดว่า คุณภาพดีและคุ้มค่า!"

"ทั้งชุดก็ห้าร้อยกว่าๆ เดี๋ยวผมแถมเหยื่อปลอมให้สองสามตัว รับรองว่าคุ้มแน่นอน!"

หยางฉีคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "ชุดนี้จับปลาใหญ่ได้ขนาดไหนครับ? รับน้ำหนักได้หลายสิบจินไหวไหม?"

เถ้าแก่ชะงักไปครู่หนึ่งและอธิบายว่า "สายหลักของชุดนี้เป็นสาย PE 2.0 พร้อมสายหน้าเบอร์ 3 ตามทฤษฎีแล้ว รับน้ำหนักได้ 30 จิน ต่อให้ลดทอนลงมา 20 จินก็ไม่น่ามีปัญหา!"

"นายจะใช้สายหลัก 3.0 กับสายหน้าเบอร์ 5 ก็ได้ แต่ความไวอาจจะไม่ดีเท่า!"

"เอ่อ..."

"ถ้าไม่พูดถึงเรื่องความไวอะไรนั่น การตกปลาจริงๆ แล้วส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับทักษะส่วนตัว เอางี้ไหม นายเอาสายหลักไปอย่างละม้วนเลยทั้ง 2.0 และ 3.0!"

หยางฉีรู้ว่าเขาไม่สามารถเชื่อใจ 'เถ้าแก่' คนนี้ได้อีกต่อไป!

หยางฉีตัดสินใจทันทีว่าจะใช้สายหลัก 3.0 ในฐานะ 'แฮกเกอร์' เขาจะไปสนใจเรื่องความไวทำไม? ลุยไปเลย!

"นักตกปลาคนไหนที่ไม่อยากจับปลาใหญ่ ก็ไม่ใช่นักตกปลาที่ดี!"

หลังจากการพูดคุยกัน เถ้าแก่ก็หยิบอุปกรณ์ชุดหนึ่งออกมาและยังแถมเหยื่อปลอมและอุปกรณ์เสริมให้เขาฟรี รวมเป็นเงิน 560 หยวน

จากนั้นเถ้าแก่ก็เริ่มแนะนำคันเบ็ดตกปลาโขดหิน คันเบ็ดตกปลาบนเรือ ถังใส่เหยื่อเป็น หมวก เสื้อผ้ากันแดด และอื่นๆ

หยางฉีคิดดูแล้วก็ยังคงซื้อถังใส่เหยื่อเป็นขนาด 38 ลิตรพร้อมเครื่องทำออกซิเจนในตัวและล้อเลื่อน หมวก และเสื้อผ้ากันแดดหนึ่งชุด รวมเป็นเงิน 850 หยวน!

คันเบ็ดอื่นๆ ค่อยว่ากันทีหลัง!

ราคารวมสำหรับสินค้าทั้งหมดคือ 1410 หยวน เมื่อหยางฉยืนกราน เถ้าแก่ก็ใจกว้างปัดเศษลงเหลือ 1400 หยวน

หลังจากรับเงินแล้ว เถ้าแก่ก็เริ่มสอนวิธีขึ้นสายเข้ารอก วิธีผูกสายหลักและสายหน้า และอื่นๆ

ก่อนที่เขาจะจากไป เถ้าแก่ยังย้ำเตือนให้เขากลับมาหาถ้าต้องการอุปกรณ์อะไรในอนาคต รับประกันคุณภาพดีและราคาสมเหตุสมผล

หยางฉีวางอุปกรณ์ตกปลาบนจักรยานไฟฟ้าของเขาและขี่อย่างช้าๆ ไปยังบริเวณโขดหินที่เขาเคยตกปลากับจางจวินเมื่อเช้า

เมื่อเขาไปถึงบริเวณโขดหิน เขาก็เห็นว่ามีนักตกปลาอยู่แล้วค่อนข้างเยอะ

หยางฉีปล่อยพลังจิตของเขา ปลดปล่อยความสามารถของเขา และเริ่มสังเกตโลกใต้น้ำ

เขาเห็นว่าสถานการณ์การตกปลาค่อนข้างดีในสองสามจุดใกล้กับโขดหิน

เมื่อคิดว่าเขามีเพียงคันตีเหยื่อปลอมคันเดียว เขาก็ตั้งเป้าหมายไปไกลอีกหน่อย

เขาเห็นฝูงปลากะพงเล็กๆ หกหรือเจ็ดตัวอยู่ห่างออกไปประมาณสี่สิบเมตรจริงๆ พวกมันกำลังไล่ล่าปลาเล็กๆ แต่ละตัวหนักประมาณสองจิน

ไม่ไกลออกไป ยังมีฝูงปลากะพงและปลาจานอีกหลายฝูง

หยางฉีรีบวางถังใส่เหยื่อเป็นของเขาลง หยิบคันเบ็ดออกมา และเริ่มประกอบมัน

สำหรับเหยื่อ เขาใช้เหยื่อมินนาว ซึ่งเขาค่อนข้างคุ้นเคยมากกว่า

เขายืนตะแคงข้าง ถือคันเบ็ดยาว 2.4 เมตร จ้องมองไปที่ฝูงปลาข้างหน้า เขากดปุ่มตีเหยื่อและเหวี่ยงสุดแรง

"ฟึ่บ~"

เหยื่อมินนาวกระทบผิวน้ำพร้อมกับเสียงดังจ๋อม ห่างออกไปเพียงประมาณสิบหกหรือสิบเจ็ดเมตร เขามองลงไปและตระหนักว่าสายพันกัน!

"อึ่ก~"

เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องแก้สายที่พันกัน

เขาใช้เวลาประมาณสิบนาทีในการแก้ปมที่ยุ่งเหยิงในที่สุด

เขาค่อยๆ กรอเหยื่อมินนาวกลับเข้ามา