บทที่ 19 การปันส่วนวัตถุดิบเหนือมนุษย์

บทที่ 19 การปันส่วนวัตถุดิบเหนือมนุษย์

เสียงหมูร้อง เสียงหมูร้องโหยหวน!

หอกหยกขาวของอันซีโจมตีใส่หมูป่าผิดปกติไปหลายครั้ง แต่สำหรับหมูป่าผิดปกติแล้ว การโจมตีเหล่านี้มันไม่เจ็บไม่คันเลย

ถึงมันจะบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ถ้าคิดจะฆ่ามัน ถ้าไม่โจมตีสักร้อยสองร้อยครั้ง ไม่มีทางทำได้แน่

แต่ตอนนี้มันต่างออกไปแล้ว

นับตั้งแต่ที่มันสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัวอันไร้ที่มานั่น แม้จะเป็นแค่การโจมตีเพียงครั้งเดียว แต่มันกลับทำให้หมูป่าผิดปกติหวนนึกถึงอดีต

ราวกับว่ามันไม่ใช่สิ่งผิดปกติ แต่เป็นแค่หมูบ้านธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง

“ฮึ!! ซี้ดฮึด!! ฮึดฮึด!!”

เสียงร้องแหลมแสบแก้วหูทำให้ผู้รอดชีวิตหลายคนที่หลบอยู่ข้างหลังพากันชะโงกหัวออกมามอง

มันช่างเหมือนกับเสียงหมูที่ถูกเชือดตอนวันตรุษจีนไม่มีผิด

“ไม่ต้องร้อง ความเจ็บปวดเป็นเรื่องปกติ!”

ฉู่เซิงชักมีดปังตอออกมา ไม่พูดพร่ำทำเพลง โจมตีเข้าที่บาดแผลของหมูป่าผิดปกติซ้ำอีกครั้ง

หมูป่าผิดปกติเมื่ออยู่ต่อหน้ามีดปังตอ ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกแกะที่รอวันถูกเชือด ไม่มีความสามารถในการต่อต้านเลยแม้แต่น้อย

ขอเพียงแค่มีดปังตอโจมตี หมูป่าผิดปกติก็จะดิ้นรนอย่างสุดกำลัง แรงดิ้นของมันรุนแรงกว่าเมื่อครู่มาก จนขนาดจูชิงที่กำลังกดมันไว้อยู่ยังสั่นคลอน

ส่วนจูชิงพอเห็นว่าการโจมตีของฉู่เซิงสร้างความเสียหายได้รุนแรงขนาดนี้ จากที่เริ่มจะหมดแรงอยู่แล้ว ดวงตาก็พลันเป็นประกาย ร่างกายที่อ่อนล้าไม่รู้ไปเอาแรงมาจากไหน กดหมูป่าผิดปกติที่กำลังดิ้นรนสุดชีวิตไว้ใต้ร่างอย่างแน่นหนา

เขากัดฟันกรามแน่น เค้นเสียงพูดออกมาจากไรฟัน

“เร็ว!! ข้า! จะ! กด! มัน! ไม่! อยู่! แล้ว!”

ฉู่เซิงได้ยินดังนั้น มีดปังตอในมือก็ยิ่งเคลื่อนไหวเร็วขึ้น

เพราะเขากำลังเห็นหอกหยกขาวของอันซีกระหน่ำแทงอย่างบ้าคลั่ง วินาทีหนึ่งอย่างน้อยก็ต้องโจมตีสองสามครั้ง แม้ว่าความเสียหายในแต่ละครั้งจะค่อนข้างน้อย แต่ก็เรียกควันดำออกมาได้บ้าง

ฉู่เซิงเข้าใจเรื่องควันดำพวกนี้มานานแล้ว นี่คือพื้นฐานการดำรงอยู่ของสิ่งผิดปกติ มันก็คือพลังชีวิตของสิ่งผิดปกตินั่นเอง

ถ้าควันดำหมดไป ต่อให้ไม่ได้รับบาดเจ็บ สิ่งผิดปกติก็จะตายเช่นกัน

หมูป่าผิดปกติในตอนนี้เหมือนกับมีก๊อกน้ำสองอันที่กำลังปล่อยน้ำไม่หยุด อันหนึ่งใหญ่ อันหนึ่งเล็ก แต่ไอ้อันเล็กนั่นกลับไหลเร็วกว่า

“เร็วอีก! เร็วอีก! เร็วอีกสิ!” ฉู่เซิงพึมพำในปากไม่หยุด มือก็ยิ่งเร่งความเร็วขึ้น

ส่วนจูชิงที่กำลังกดหมูป่าผิดปกติอยู่ ในฐานะคลาสเหนือมนุษย์ที่ได้รับการเสริมแกร่ง ต่อให้เสียงของฉู่เซิงจะเบาแค่ไหน แต่อยู่ในระยะใกล้ขนาดนี้ เขาก็ได้ยินอยู่ดี

พอคิดว่าฉู่เซิงอุตส่าห์เร่งความเร็วขนาดนี้เพื่อเขา ในใจก็รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา

คนดีจริงๆ!

ข้าดันไปเข้าใจเขาผิด คิดว่าเขาเป็นพวกบ้าคลั่งที่ทำทุกอย่างเพื่อเอาชีวิตรอด

ไม่นึกเลยว่าฉู่เซิงจะตั้งใจและพยายามขนาดนี้เพื่อเขา ข้านี่มันน่าตายนัก! ดันไปเข้าใจเขาผิดแบบนี้!

เขาไม่รู้ว่าฉู่เซิงต้องการแต้มเอาตัวรอดจากสิ่งผิดปกติ เขาคิดเอาเองว่าทั้งหมดนั่นเป็นเพราะตัวเอง

ในชั่วพริบตา ในร่างกายก็มีพลังอีกระลอกผุดขึ้นมา กดหมูป่าผิดปกติที่กำลังใกล้จะคลุ้มคลั่งเพราะเสียควันดำไปมากไว้ใต้ร่างได้อย่างสมบูรณ์

สิ่งผิดปกติไม่เหมือนกับสิ่งมีชีวิตทั่วไป บางทีสิ่งผิดปกติอาจจะมีรูปร่างหน้าตาเหมือนหรือคล้ายกับสัตว์ทั่วไป แต่สิ่งผิดปกติไม่มีแนวคิดเรื่องการหมดแรง’

ตราบใดที่ยังไม่ตาย พละกำลังและความเร็วของสิ่งผิดปกติก็จะคงที่อยู่แบบนั้นตลอด แถมยังจะค่อยๆ คลุ้มคลั่งขึ้นเมื่อได้รับบาดเจ็บและสูญเสียควันดำในร่างไป

“ฆ่ายากจริงโว้ย!” ฉู่เซิงกัดฟันกรอด มองหมูป่าผิดปกติที่ตอนนี้บนตัวเต็มไปด้วยรูพรุน

แมวปีศาจที่เขาฆ่าได้ก่อนหน้านี้มันฟลุคชัดๆ อีกอย่างแมวปีศาจมันก็อ่อนแอกว่าหมูป่าผิดปกติตัวนี้มาก

จนถึงตอนนี้ ฉู่เซิงถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า สิ่งผิดปกติที่แท้จริงน่ะ มันรับมือยากขนาดไหน!

นี่ขนาดยังมีจูชิงร่างยักษ์คอยกดมันไว้แล้วนะ!

“ซี้ดฮึดๆ~!! ฮึดๆ!!”

หมูป่าผิดปกติยังคงดิ้นรน ส่วนฉู่เซิงก็เอาแต่ใช้มีดปังตอเจาะรูบนตัวมันอย่างบ้าคลั่ง

แม้ว่าหมูป่าผิดปกติจะรับมือยาก แต่ก็ถูกจูชิงกดไว้ แถมยังมีเครื่องสังเวยอย่างมีดปังตอที่เป็นตัวแก้ทางสุดๆ เพียงแค่ 5 นาที หมูป่าผิดปกติก็สลายหายไปจากตรงนั้น

เหมือนกับแมวปีศาจก่อนหน้านี้ กลายเป็นควันดำสลายหายไป

ที่ต่างออกไปก็คือ หลังจากหมูป่าผิดปกติสลายไป มันยังทิ้งกีบหมู 4 ข้าง กับกระดูกสันหลังยาว 3 เมตรไว้ด้วย

แต่ตอนที่แมวปีศาจสลายไป มันไม่เหลืออะไรไว้เลย

ไม่สิ นอกจากลูกตากับกรงเล็บที่ฉู่เซิงถอดออกมา มันก็ไม่เหลืออะไรเลย

หลังจากหมูป่าผิดปกติสลายไป จูชิงถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากลับคืนสู่ร่างปกติ เปลือยท่อนบน สวมกางเกงขาสั้นแค่เข่า นอนหอบแฮ่กอยู่บนพื้น

อันซีเองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกเช่นกัน ถึงจะไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ถึงกับเหนื่อยจนต้องลงไปนอนกองกับพื้นแบบจูชิง

ในบรรดาสามคน คนที่สบายที่สุดก็คือฉู่เซิง

กลิ่นอายจากมีดปังตอที่ทำให้สิ่งผิดปกติประเภทหมูหวาดกลัว ทำให้หมูป่าผิดปกติไม่เคยหันเป้าหมายมาที่ฉู่เซิงเลยตลอดการต่อสู้ มันเอาแต่พยายามดิ้นให้หลุดจากมือของจูชิง หรือไม่ก็พยายามพุ่งขวิดอันซีที่โจมตีอยู่อีกด้าน

จนกระทั่งหมูป่าผิดปกติสลายไป หัวหน้าฮุยกับตาเฒ่าหลี่ถึงได้เดินเข้ามา

“ลำบากพวกเจ้าแล้ว” หัวหน้าฮุยพูดพลางมองวัตถุดิบเหนือมนุษย์ 5 ชิ้นที่อยู่บนพื้น สีหน้าดูเคร่งเครียดอยู่บ้าง

“ดูท่าเรื่องจะไม่ค่อยดีแล้ว”

“การคาดเดาของข้าถูกเผง ในขณะที่คลาสของพวกเรากำลังอัปเลเวล พวกสิ่งผิดปกติมันก็กำลังวิวัฒนาการเหมือนกัน”

พูดจบ เขาก็ก้มลงหยิบกีบหมูขึ้นมาข้างหนึ่ง แล้วก็โยนมันลงพื้น หลับตาแล้วใช้นิ้วหักคำนวณอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ: “หมูป่าผิดปกติตัวนี้มีพลังเทียบเท่าคลาส 8 แล้ว”

พอได้ยินเขาพูดว่าหมูป่าผิดปกติมีพลังเทียบเท่าคลาส 8 ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นก็เงียบกริบ

จูชิงลุกขึ้นจากพื้น เสยผมสีแดงที่ยุ่งเหยิงจากการต่อสู้อันดุเดือดไปด้านหลัง ขยับร่างกายเล็กน้อย แล้วพ่นลมหายใจหนักๆ ออกมา: “ข้าก็ว่าอยู่ว่าทำไมไอ้ผีนี่มันกดไว้โคตรยาก”

“สิ่งผิดปกติที่เจอเมื่อก่อน ข้าแบกรับไว้ได้สบายๆ เลย ครั้งนี้คลาสก้าวหน้าขึ้นแล้ว แต่ก็ยังเกือบจะกดมันไม่อยู่ ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เซิง พวกเราคงแย่ไปแล้ว”

อันซีพยักหน้า “หมูป่าผิดปกติตัวนี้มันอึดเกินไปจริงๆ”

ฉู่เซิงไม่ได้พูดอะไร สายตาของเขาทั้งหมดจับจ้องอยู่ที่วัตถุดิบเหนือมนุษย์ไม่กี่ชิ้นที่หมูป่าผิดปกติทิ้งไว้

“ทั้งซากศพเกราะเหล็กก่อนหน้านี้ ทั้งหมูป่าผิดปกติในตอนนี้ สิ่งผิดปกติพวกนี้มันอันตรายขึ้นเรื่อยๆ เมื่อก่อนตอนกลางวัน ถึงสิ่งผิดปกติจะออกมาได้บ้าง แต่ก็น้อยมาก ครั้งที่แล้วเจอซากศพเกราะเหล็ก ข้าก็นึกว่าเป็นกรณียกเว้นซะอีก ท้ายที่สุดมันก็เป็นซากศพเกราะ” ตาเฒ่าหลี่ถอนหายใจอยู่ข้างๆ

หัวหน้าฮุยเห็นท่าทีของทุกคน ก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดปลอบใจ: “ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม อาชิงก็เลื่อนเป็นคลาส 8 แล้ว แถมในทีมยังได้คลาสสายสนับสนุนเฉพาะทางอย่างฉู่เซิงมาเพิ่มอีก ถึงสิ่งผิดปกติมันจะวิวัฒนาการ แต่โอกาสรอดของพวกเรามันก็ยังมากขึ้นอยู่ดี”

“ช่างเรื่องนี้ไปก่อน แบ่งของกันเถอะ”

หัวหน้าฮุยมองวัตถุดิบเหนือมนุษย์ 5 ชิ้นบนพื้น คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยปาก: “วิกฤตครั้งนี้ข้าเป็นคนเตือนภัย อาชิงรับแรงกดดัน ฉู่เซิงเป็นตัวหลักในการโจมตี อันซีคอยเสริม ส่วนเจ้า...”

เขาหันไปมองตาเฒ่าหลี่ ยังไม่ทันจะพูดจบ ตาเฒ่าหลี่ก็ส่ายหน้า “พวกเจ้าสี่คนแบ่งกันเถอะ ข้าไม่ได้ออกแรงอะไรเลยครั้งนี้ แม้แต่ผลไม้รักษาก็ยังไม่ได้ให้พวกเจ้า”

ผลไม้รักษา ก็คือมะเขือเทศเชอร์รี่ลูกเล็กที่เขาเคยให้พวกฉู่เซิงไปก่อนหน้านี้นั่นเอง

(จบตอน)