บทที่ 14 - คนเล่นแผนซ้อนแผนช่างเลือดเย็น!

บทที่ 14 - คนเล่นแผนซ้อนแผนช่างเลือดเย็น!

ชั่วพริบตา!

บรรยากาศพลันแข็งค้าง ทุกสายตาจับจ้องไปที่เจียงอวิ๋นเป็นตาเดียว

โดยเฉพาะครูใหญ่ที่ตอนแรกยังยิ้มแย้มให้ความร่วมมือ ตอนนี้ตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง จ้องมองเจียงอวิ๋นที่ทำหน้าไร้เดียงสาเขม็ง พูดไม่ออกสักคำ

ไม่ใช่แค่คนที่อยู่ในเหตุการณ์จะงง!

แม้แต่ผู้ชมในไลฟ์สด ต่างก็งงเป็นไก่ตาแตก!

"เชี่ย?! สถานการณ์เป็นไงเนี่ย ปิดคดีแล้วเหรอ?"

"นี่มันหลุดโลกเกินไปแล้ว! กวนทีมรู้ได้ยังไงวะ ฉันยังมองตรรกะไม่ออกเลย?"

"ไม่สิ! ใครมองออกบ้างว่ากวนทีมรู้ได้ยังไง ช่วยอธิบายหน่อยได้ไหม? ฉันไม่เข้าใจจริงๆ! หรือไอคิวฉันกับกวนทีมมันห่างชั้นกันเกินไป?"

"ถึงฉันจะรู้ว่ายังไงก็ต้องความแตก แต่ว่า นี่มันมีตรงไหนผิดพลาดหรือเปล่า? หรือว่า ทีมงานทนดูต่อไปไม่ไหว แอบบอกกวนทีม?"

"เป็นไปไม่ได้! ทีมงานไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นแน่!"

"งั้นถ้าไม่ใช่แบบนั้น ก็แสดงว่า กวนทีมมีหลักฐานอยู่ในมือแล้ว?"

ความสงสัยนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในคอมเมนต์ ทุกคนไม่เข้าใจเลยว่ากวนทีมรู้ได้ยังไงว่าเจียงอวิ๋นคือฆาตกร!

"ง่ายๆ ดิบๆ แบบนี้เลยเหรอ? งั้นที่ฉันตามดูมาครึ่งเดือนเพื่อรอดูฉากเชือดเฉือนคมเนี่ย เพื่ออะไรวะ นี่มันเร็วเกินไปแล้ว!"

"ต้องยอมรับเลย ผู้สืบคดีโหดสลัด!"

คำพูดที่ฟันธงฉับของกวนหงซานทำให้เจียงอวิ๋นตกอยู่ในความเงียบ เธอมีความสงสัยเหมือนกับผู้ชมกลุ่มเมื่อกี้

ถึงขั้นไม่เข้าใจว่ากวนหงซานอาศัยแค่คำพูดประโยคเดียวของเธอ มายืนยันว่าเธอคือฆาตกรได้ยังไง

อยู่กับเจียงไป๋มาเกือบครึ่งเดือน ซึมซับมาเรื่อยๆ เจียงอวิ๋นก็เรียนรู้อะไรมาไม่น้อยโดยไม่รู้ตัว

เธอเม้มปาก สมองยังคงครุ่นคิด

แค่ประโยคเดียว จะพิสูจน์อะไรได้?

พยานบุคคลพยานวัตถุไม่มีสักอย่าง ต่อให้กวนหงซานมีตาทิพย์ ในสถานการณ์ที่ไม่มีหลักฐานใดๆ ก็ไม่มีทางชี้ตัวว่าเธอคือฆาตกรได้

ภาพคำพูดของเจียงไป๋ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นในหัวเจียงอวิ๋น เธอมองกวนหงซานอย่างนิ่งสงบ แล้วโต้กลับไปว่า "ฉันไม่ได้ฆ่าคน"

"คนคนนี้ฉันไม่รู้จักเลยด้วยซ้ำ!"

สิ้นเสียง ภายในห้องก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง

กวนหงซานไม่ได้อธิบาย สายตาเย็นยะเยือกจ้องมองเจียงอวิ๋น

ถูกจ้องด้วยสายตาเย็นชาแบบนี้ เจียงอวิ๋นหนังหัวชาหนึบ แต่ไม่รู้ทำไม ประโยคนั้นของเจียงไป๋กลับผุดขึ้นมาชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"พวกเราไม่รู้จักหลิวเจิ้น ลูกไม่ได้ฆ่าคน"

"เชื่อพ่อ..."

คำพูดประโยคแล้วประโยคเล่าเข้ายึดครองสมองของเจียงอวิ๋น

เจียงอวิ๋นสูดหายใจเข้าลึก หลับตาลง แล้วลืมตาขึ้นอีกครั้ง พูดอย่างหนักแน่น "ฉันไม่ได้ฆ่าคน ฉันไม่รู้จักเขา"

แม้เจียงไป๋จะไม่อยู่ที่นี่ แต่ดูเหมือนเขากำลังยืนดูฉากนี้อยู่ที่นี่ด้วย!

การเดิมพันทางจิตวิทยาคือจุดที่น่าดูที่สุดของรายการนี้

และในขณะนี้ การเดิมพันทางจิตวิทยาอันทรงพลังกำลังดำเนินอยู่ บรรยากาศตึงเครียดตามไปด้วย!

ดนตรีเร่งจังหวะ เสียงเคาะจังหวะกระแทกใจผู้ชมทีละครั้งๆ

พวกเขาต่างถือมุมมองพระเจ้า ย่อมรู้ดีว่าเจียงอวิ๋นคือฆาตกรตัวจริง

แต่ในมุมของผู้สืบคดี พวกเขาไม่รู้อะไรเลย ทำได้เพียงอนุมานจากเบาะแสบางอย่างเท่านั้น!

เมื่อเผชิญกับการปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่าของเจียงอวิ๋น กวนหงซานเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ ก็ลุกขึ้นยืน สายตาหนักแน่นกวาดผ่านร่างเจียงอวิ๋น

"ตกลง ฉันเข้าใจแล้ว"

สิ้นเสียง เขาเดินไปที่ประตู พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "รบกวนเวลาแล้ว พวกเราขอตัวก่อน"

เมื่อเห็นพวกเขาจากไป ห้องทำงานครูใหญ่ก็เงียบกริบทันที

บรรยากาศกดดันหายวับไป ห้องทำงานที่เดิมทีแออัด ตอนนี้ดูกว้างขวางขึ้นถนัดตา

ทั้งสองคนมองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ครูใหญ่ถึงหันกลับมาพูดว่า "เอาล่ะเจียงอวิ๋น กลับไปเรียนเถอะ"

เจียงอวิ๋นเองก็งงเป็นไก่ตาแตก คาดไม่ถึงว่าผู้สืบคดีจะจากไปดื้อๆ แบบนี้

ได้ยินครูใหญ่พูด เจียงอวิ๋นก็วางใจที่แขวนอยู่ลงได้ โค้งคำนับเล็กน้อย แล้วออกจากห้องไป

จุดหักมุมของเรื่องเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป!

ผู้กำกับหลินที่หลังเวทีถึงกับคิดว่ากวนหงซานมีหลักฐานแน่ชัดแล้ว และกำลังจะจับกุมเจียงอวิ๋น

แต่ตอนนี้ เรื่องราวกลับพลิกผัน

ผู้กำกับหลินเอ๋อรับประทาน "เกิดอะไรขึ้น? ผู้สืบคดีทำไมไม่ลงมือ? รู้ตัวฆาตกรแล้วแท้ๆ ทำไมยังเดินหนีอีกล่ะ?"

หรือว่าต้องการจะยืดเวลาตอนที่หนึ่งออกไป?!

ปริศนามากมายวนเวียนอยู่ในใจของทุกคน!

และห้องไลฟ์สดตอนนี้ก็ตกอยู่ในความเงียบงัน ต่างก็ไม่เข้าใจการกระทำของผู้สืบคดี

"ไม่สิ! นี่มันเรื่องอะไรกัน? ผู้สืบคดีทำไมถึงเดินหนีไปดื้อๆ ล่ะ? นี่มันแปลกเกินไปแล้ว!"

"ดูออกชัดๆ ว่าเจียงอวิ๋นมีปัญหาแน่ๆ แถมยังชี้ตัวฆาตกรไปแล้ว ทำไมยังไปอีกล่ะ?"

"กวนทีม! คุณทำอะไรของคุณเนี่ย!"

"คุณเชื่อคำพูดเจียงอวิ๋นได้ยังไง เธอบอกไม่ได้ฆ่าก็คือไม่ได้ฆ่างั้นเหรอ?"

"เชี่ย! หรือว่าซีซั่นนี้ตั้งใจจะดันเจียงไป๋จริงๆ? เดิมทีเจียงไป๋ก็ไม่มีโอกาสได้ออกรายการ ตอนนี้ได้ออกไม่พอ ผู้สืบคดียังมีปฏิกิริยาแบบนี้อีก นี่มันไม่ใช่แค่ปล่อยน้ำแล้ว นี่มันปล่อยทะเลเลยมั้ง!"

ทั้งหน้าจอเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม!

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมกวนหงซานถึงทำแบบนี้!

รวมกันสี่คน แต่ละคนคือหัวกะทิ คดีที่ปิดมานับไม่ถ้วน แถมยังถูกยกให้เป็นปาฏิหาริย์แห่งวงการตำรวจ!

แต่ตอนนี้ ปาฏิหาริย์เหล่านี้กลับถูกเด็กสาวตัวเล็กๆ หลอกเอาได้? นี่มันตลกคาเฟ่หรือไง!

ผู้กำกับหลินมองดูฉากนี้ สำลักอยู่นาน ในที่สุดก็ทนไม่ไหวพูดว่า "อย่าค้างมุมกล้องที่เจียงอวิ๋น ย้ายมุมกล้องไปที่ผู้สืบคดี!"

วินาทีถัดมา!

ภาพไลฟ์สดตัดมาที่ในรถคันหนึ่ง

สี่คนนั่งอยู่ในรถ บรรยากาศเคร่งเครียดเป็นพิเศษ

เงียบกันไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ อู๋จุ้ยก็ทำลายความเงียบ "กวนทีม ผมไม่เข้าใจ ทำไมถึงเดินออกมาดื้อๆ? เจียงอวิ๋นคนนั้น ดูยังไงก็มีพิรุธ เธอกำลังโกหก"

"เธอบอกว่าไม่ได้ฆ่าก็คือไม่ได้ฆ่าเหรอ?"

"ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราปิดคดีตามคำพูดคนร้าย?"

"อีกอย่าง กวนทีม ต่อให้คนไม่ใช่เธอฆ่า แต่หลิวเจิ้นสะกดรอยตามเธอมาตลอด สองคนนี้ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแน่ ตอนนี้หลิวเจิ้นตายแล้ว เราทำได้แค่หาเบาะแสจากตัวเจียงอวิ๋นเท่านั้น"

ฉินเฮ่าที่อยู่ข้างๆ เสริมว่า "ใช่ครับ แบบนี้ เบาะแสไม่ขาดอีกแล้วเหรอ?"

"จากประสบการณ์ทำคดีหลายปีของผม หลิวเจิ้นคนนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเจียงอวิ๋นแน่"

"เมื่อกี้ท่าทางเธอก็ดูร้อนตัวไม่ใช่เหรอ?"

"กวนทีม! คุณทำแบบนี้ทำไมครับเนี่ย?"

ไม่ใช่แค่คนในรถที่สงสัยและอึดอัดใจ คอมเมนต์เองก็อยากรู้ใจจะขาด!

"กวนทีม! คุณรับเงินใต้โต๊ะมาหรือเปล่าเนี่ย! ทำไมถึงหันหลังกลับมาได้อย่างเท่ขนาดนั้น? ฆาตกรอยู่ตรงหน้าแล้วนะเว้ย!"

"แม่งเอ๊ย ถ้าผู้สืบคดีล้มมวยจริงๆ ฉันจะเลิกดูรายการนี้ทันที!"

หารู้ไม่!

รายละเอียดที่เชื่อมโยงกันทีละก้าว กำลังเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ

(จบแล้ว)