บทที่ 50 : ผมพาคนที่ฟันอิทาจิมาด้วยนะ!

บทที่ 50 : ผมพาคนที่ฟันอิทาจิมาด้วยนะ!

ทันทีที่เสียงของโทบิเงียบลง ทั่วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันไปชั่วขณะ!

ยกเว้นเพียงคุโซะเท่านั้น สมาชิกคนอื่นๆ ต่างก็เบิกตาคว้่างด้วยความตกตะลึง พวกเขาจ้องมองไปยังเนตรวงแหวนสีแดงฉานทั้งสองข้างในดวงตาของอิทาจิเพื่อยืนยันตัวตน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความฉงนสงสัยทันที

หือ…

อุจิวะ อิทาจิ ดูยังไงเขาก็อายุแค่ประมาณ 13-14 ปีไม่ใช่หรือไง?

แต่เด็กคนนี้เนี่ยนะ... ลงมือกวาดล้างตระกูลอุจิวะทั้งตระกูลด้วยตัวคนเดียว?

นี่มันโหดเหี้ยมเกินไปแล้ว... อะไรคือสาเหตุที่ทำให้เขาทำแบบนั้นกันแน่?

แน่นอนว่าในสถานการณ์แบบนี้ คำถามดังกล่าวย่อมไม่ใช่เรื่องที่จะโพล่งถามออกมาได้ง่ายๆ

หลังจากความเงียบผ่านไปครู่หนึ่ง โอโรจิมารุ นักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องก็เป็นคนแรกที่เอ่ยปาก

รอยยิ้มแสยะที่ดูน่าสยดสยองปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่เขาพูดว่า

"โย่... อุจิวะ อิทาจิ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น อิทาจิหันไปมองเขาทันที วินาทีที่เห็นใบหน้าของโอโรจิมารุ เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณ

"โอโรจิมารุ?"

สิ้นคำพูดนั้น โทบิ ชายสวมหน้ากากที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ทำเป็นนึกขึ้นได้แล้วพูดว่า

"อ๊ะ ใช่เลย!"

"จะว่าไป อิทาจิซังกับรุ่นพี่โอโรจิมารุก็มาจากหมู่บ้านเดียวกันนี่นา เหมือนการรวมญาติเลยนะครับเนี่ย~"

"..."

ทว่า โอโรจิมารุไม่ได้ใส่ใจท่าทางนั้น เขายังคงจ้องมองอิทาจิพลางหัวเราะหึๆ

"เป็นไปอย่างที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิด"

"คุณอิทาจิ... ท้ายที่สุดคุณก็เกิดมาเพื่ออยู่ที่นี่"

อิทาจิปรายตาขึ้นมองเล็กน้อย พลางทวนคำด้วยความสงสัย "ที่นี่?"

"ใช่แล้ว"

โอโรจิมารุยิ้มพลางยกมือขึ้นอธิบาย

"การที่สามารถทอดทิ้งได้ทั้งหมู่บ้าน พวกพ้อง และครอบครัว ทิ้งทุกอย่างที่ฉุดรั้งตัวคุณในฐานะนินจาไว้เบื้องหลัง... ที่นี่แหละคือสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับคุณ"

"ยินดีต้อนรับสู่แสงอุษา... อุจิวะ อิทาจิ"

"..."

เมื่อสิ้นเสียงของโอโรจิมารุ

ห้องทั้งห้องก็กลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง

แต่แล้ว 'เพน' หัวหน้าของแสงอุษา ก็ก้าวลงมาจากแท่นสูงและเดินตรงไปหาอิทาจิอย่างช้าๆ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่เป็นเอกลักษณ์

"เป้าหมายของแสงอุษาคือการนำ 'สันติภาพที่แท้จริง' มาสู่โลกนินจา เราจะเข้าแทนที่ห้ามหาอำนาจและครอบครองโลกใบนี้"

"เพื่อการนั้น เราจะรวบรวมนินจาที่ยอดเยี่ยมที่สุด โดยไม่เกี่ยงว่าจะมีที่มาหรืออดีตอย่างไร"

"ด้วยพลังที่เรารวบรวมมา เราจะเปลี่ยนโลกนินจาใบนี้!"

"และตอนนี้"

"อิทาจิแห่งโคโนฮะ ยินดีต้อนรับสู่แสงอุษา"

พูดจบ เพนก็ยื่นคุไนให้อิทาจิด้วยท่าทางนิ่งเฉย

อิทาจิชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบสนองทันควัน

เขาหยิบคุไนมาจากมือของเพนเงียบๆ จากนั้นก็ค่อยๆ ถอดผ้าคาดหน้าผากสัญลักษณ์โคโนฮะที่สวมมานานหลายปีออกมา อิทาจิจ้องมองมันด้วยแววตาที่สั่นไหววูบหนึ่งด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน แต่เขาก็รีบเก็บซ่อนอารมณ์นั้นไว้อย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น เขาก็เงื้อคุไนขึ้นแล้วออกแรงกรีดลงบนผ้าคาดหน้าผากอย่างรุนแรง

สัญลักษณ์ของโคโนฮะถูกทำลายลงด้วยรอยแผลในแนวขวาง

นี่คือ สัญลักษณ์แห่งการเป็นนินจาถอนตัว

อิทาจิหลุบตาลงต่ำ ระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบาโดยไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมาอีก เขาพึงสังวรดีว่าตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาไม่ใช่หนึ่งในนินจาของโคโนฮะอีกแล้ว แต่เป็นผู้ที่มีตัวตนใหม่

ในตอนนั้นเอง

เพนก็ได้มอบแหวนสีแดงที่มีอักษรคำว่า 'ซูซาคุ' ให้อิทาจิพร้อมกล่าวว่า

"ตั้งแต่วันนี้ไป นายจะถูกเรียกว่า 'อิทาจิแห่งแสงอุษา'"

"จงร่วมมือกับเรา และเราจะตอบโต้โคโนฮะให้รุนแรงยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา!"

…

มันเป็นพิธีกรรมการเข้ากลุ่มที่ดูเป็นงานเป็นการชะมัด

คุโซะยิ้มกว้างขณะเฝ้าดูขั้นตอนทั้งหมด เขารู้สึกได้ถึงบรรยากาศแบบ 'ธุรกิจขายตรง' จากตัวเพนมากขึ้นเรื่อยๆ น่าเสียดายที่มุกนี้ดันเอามาใช้ผิดคนไปหน่อย (เพราะอิทาจิเป็นสปาย)

แต่ทว่า ในจังหวะนั้นเอง เสียงที่ไม่เข้ากับบรรยากาศก็ดังขัดขึ้น

"ขอประทานโทษนะ"

"คือฉันอยากจะถามตั้งนานแล้ว"

"อุจิวะ อิทาจิแห่งโคโนฮะ... ดูเหมือนร่างกายของนายจะมีแผลฉกรรจ์อยู่นะ จริงไหม?"

"เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

คนที่พูดคือ คาคุซึ ผู้ซึ่งเงียบขรึมมาตลอด

คำพูดนั้นทำให้ทุกสายตาพุ่งเป้าไปที่อิทาจิอีกครั้ง

มันยากที่จะละสายตาจริงๆ เพราะท่าทางที่ดูอ่อนแรงของเขาบ่งบอกชัดเจนว่าเพิ่งผ่านศึกหนักและได้รับบาดเจ็บสาหัสมา…

เมื่อเห็นดังนั้น โอโรจิมารุก็หรี่ตาลงพลางยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

"โฮ่... นี่มันแปลกจริงๆ นะเนี่ย..."

"ตามข้อมูลของฉัน อัจฉริยะอย่างอุจิวะ อิทาจิ ไม่ควรจะได้รับบาดเจ็บหนักขนาดนี้สิ..."

"ฉันเริ่มจะสงสัยแล้วล่ะ ว่าใครกันที่ทำเรื่องแบบนี้ได้?"

"หรือว่าจะเป็น... นายล่ะ เจ้าเด็กฝึกงาน?"

พูดจบ โอโรจิมารุก็หันไปจ้องชายสวมหน้ากากทันที

ในวินาทีนั้น

ชายสวมหน้ากากรีบทำท่าทางลนลานและตื่นเต้น โบกไม้โบกมืออธิบายเป็นพัลวัน

"อะไรนะครับ?! ไม่มีทางหรอก!"

"อย่าเข้าใจผิดนะครับรุ่นพี่โอโรจิมารุ!"

"ผมมันก็แค่เด็กฝึกงานต่ำต้อยขององค์กร ผมจะไปทำให้อิทาจิซังบาดเจ็บได้ยังไงล่ะครับ?!"

"ความจริงแล้ว ผมรู้นะครับ"

"เพราะคนที่ทำให้อิทาจิซังบาดเจ็บ... ผมก็พาเขามาที่นี่ด้วยเหมือนกัน!"

"???"

สิ้นคำพูดของชายสวมหน้ากาก

ไม่ใช่แค่โอโรจิมารุ แต่สมาชิกทุกคนในห้องต่างก็ยืนอึ้งไปตามๆ กัน

ฮะ?

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เดี๋ยวนะ... นี่แกพาคนที่ซัดอิทาเอาจนปางตายมาที่นี่ด้วยจริงๆ เหรอ?

แล้วหมอนั่นมันอยู่ที่ไหนล่ะ?!