บทที่ 90 - คัมภีร์คืนสัจจะคานหลี

บทที่ 90 - คัมภีร์คืนสัจจะคานหลี

ไม่นานนัก หลิงโหย่วเต้าก็ใช้วิชาแทรกปฐพีมาโผล่ยังจุดที่สังหารแมวน้ำลายครามระดับหนึ่งไปเป็นจำนวนมากเมื่อครู่นี้ เมื่อเห็นซากศพแมวน้ำเกลื่อนพื้น หัวใจธารดาราที่ข้อมือก็เริ่มกระสับกระส่ายขึ้นมาอีกครั้ง เขาจึงเกิดความคิดบางอย่างขึ้น

"ลองใช้หัวใจธารดาราดูอีกสักครั้ง"

ว่าแล้วเขาก็เรียกหัวใจธารดาราออกมา มันลอยขึ้นจากมือของเขา แขวนลอยอยู่กลางอากาศ ปราณวิญญาณจากซากศพแมวน้ำแต่ละตัวต่างไหลมารวมกันที่มัน ลำแสงวิญญาณนับสิบสายถักทอเป็นภาพที่งดงามแต่แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัว

เพียงชั่วครู่ ซากศพแมวน้ำลายครามทั้งหมดบนพื้นก็กลายเป็นกองผงธุลี สายลมพัดผ่านเพียงเบาๆ ผงเหล่านั้นก็ปลิวหายไปกับสายลม

หัวใจธารดาราลอยกลับมาที่มือของหลิงโหย่วเต้า เขาเก็บมันเข้าร่างทันที

แม้ในใจจะอยากรู้อยากเห็นเพียงใด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาสนองความสงสัย ต้องรีบหนีไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

ฤทธิ์ของยันต์แทรกปฐพียังไม่หมด เขาจึงดำดินมุ่งหน้าออกสู่ทะเลนอกเกาะทันที

ไม่นาน เขาก็มาโผล่ในทะเล

จากนั้นก็หยิบยันต์แทรกวารีระดับหนึ่งขั้นสูงออกมา ใช้วิชาดำน้ำหนีห่างจากเกาะนิรนามแห่งนี้ด้วยความเร็วสูง

ส่วนผู้ฝึกตนอีกสี่คน ต่างคนต่างได้สมบัติไปคนละชิ้น แล้วรีบแยกย้ายหนีออกจากเกาะนิรนามเช่นกัน

โจวเฉวียนเพิ่งได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิดของถุงสมบัติ พลังฝีมือลดลงไปไม่น้อย ทำให้สูสีกับแมวน้ำลายครามระดับสองขั้นต่ำ

หนึ่งคนหนึ่งสัตว์อสูรต่อสู้กันยาวนานถึงหนึ่งชั่วยาม (2 ชั่วโมง) ตีกันจากฝั่งตะวันออกไปฝั่งตะวันตก แล้วตีกลับมาฝั่งตะวันออกอีก วนไปวนมาหลายรอบ แต่ก็ไม่มีใครทำอะไรใครได้

ในที่สุด โจวเฉวียนก็ต้องล่าถอยกลับเกาะกุ้งแดงไปทั้งที่ยังบาดเจ็บ ส่วนแมวน้ำลายครามตัวเมียก็กลับไปเฝ้าราชาแมวน้ำลายคราม จนกระทั่งสามวันให้หลัง ราชาแมวน้ำถึงจะมีแรงคลานกลับลงไปในทะเลสาบได้

ณ ผืนทะเลห่างจากเกาะนิรนามสามสิบลี้ หลิงโหย่วเต้าเรียกเรือใบไม้ออกมา แล้วกระโดดขึ้นไป

ยันต์หลบหนีระดับหนึ่งขั้นสูงใช้เดินทางได้ระยะทางสามสิบลี้ ระดับกลางยี่สิบลี้ ส่วนระดับต่ำได้เพียงสิบลี้เท่านั้น

"ดำน้ำหนีมาสามสิบลี้แล้ว น่าจะปลอดภัยขึ้นบ้างแล้วกระมัง"

ปากว่าอย่างนั้น แต่เขาก็ยังเร่งพลังเรือใบไม้ บินหนีออกจากเกาะนิรนามด้วยความเร็วสูงสุด จนกระทั่งห่างออกมาได้ร้อยลี้ ถึงค่อยผ่อนความเร็วลง

"เรื่องเหล็กอุกกาบาตในอดีต บวกกับเรื่องในครั้งนี้ ถ้าโจวเฉวียนเจอหน้าข้า เขาต้องฆ่าข้าแน่ เกาะกุ้งแดงอันตรายเกินไป ก่อนจะสร้างรากฐานสำเร็จ ทางที่ดีข้าไม่ควรไปเหยียบที่นั่นอีก กลับไปกบดานที่ตระกูลสักสองสามปีดีกว่า"

คิดได้ดังนั้น เขาก็บังคับเรือใบไม้มุ่งหน้ากลับเกาะชางหลี

เนื่องจากต้องเดินทางข้ามคืน กว่าจะถึงเกาะชางหลีก็เกือบเที่ยงของวันรุ่งขึ้น เขาตรงดิ่งกลับไปยังเรือนสายเจ็ด เข้าไปในห้องพักส่วนตัวทันที

หลิงโหย่วเต้านั่งขัดสมาธิบนเบาะ นำสมบัติที่เสี่ยงชีวิตไปแย่งชิงมาได้ออกมาดู

มือขวาปาดผ่านถุงสมบัติที่เอว ทันใดนั้นในมือก็ปรากฏแผ่นหยกชิ้นหนึ่ง

พอนึกถึงการเดินทางไปเกาะนิรนามครั้งนี้ ที่ต้องเสียยันต์ฝนอัคคีไปหนึ่งแผ่น ยันต์หลบหนีอีกสองแผ่น แถมยังต้องเสี่ยงตายหลายครั้ง เขาก็อดบ่นไม่ได้ "หวังว่าของที่บันทึกอยู่ในแผ่นหยกนี้จะมีประโยชน์นะ ไม่งั้นขาดทุนยับเยินแน่"

แผ่นหยกบันทึกวิชา หรือ 'อวี้เจี่ยน' คือสิ่งที่นักสร้างอาวุธนำหยกมาหลอมสร้างขึ้น ผู้ฝึกตนสามารถใช้จิตสัมผัสบันทึกตัวอักษรลงไปได้

เนื่องจากวิธีสร้างไม่ยุ่งยาก จึงเป็นที่นิยมแพร่หลายในโลกผู้ฝึกตน ใช้เป็นสื่อในการสืบทอดวิชาความรู้

"มีค่ายกลป้องกัน!"

สิ่งที่บันทึกในแผ่นหยกมักเป็นของสำคัญ เพื่อป้องกันคนนอกแอบดู จึงมักมีการวางค่ายกลหรือผนึกป้องกันไว้

ความแข็งแกร่งของผนึกขึ้นอยู่กับระดับตบะของผู้ลงผนึก บางชนิดหากฝืนทำลายจะทำให้ข้อมูลภายในเสียหายไปด้วย

แน่นอนว่าเมื่อเวลาผ่านไป พลังของผนึกจะเสื่อมถอยลง จนกระทั่งหมดฤทธิ์ไปในที่สุด

ผนึกบนแผ่นหยกในมือหลิงโหย่วเต้านี้ลงไว้โดยผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐาน ตามหลักแล้ว ด้วยตบะระดับกลั่นลมปราณขั้นแปดของเขา แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำลายมัน

แต่ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานท่านนั้นเสียชีวิตไปนานหลายปีแล้ว พลังของผนึกจึงเสื่อมถอยลงมาก จนเปราะบางถึงขนาดที่ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณช่วงปลายก็สามารถทำลายได้

เขาประสานอิน แล้วใช้นิ้วจี้ลงไปที่แผ่นหยก

แสงสีเขียววาบขึ้น คล้ายกับมีเยื่อบางๆ ถูกเจาะทะลุ

หลิงโหย่วเต้ายิ้มออกมา แล้วนำแผ่นหยกมาแนบที่หน้าผาก ส่งจิตสัมผัสเข้าไปภายในอย่างช้าๆ

โดยทั่วไป การอ่านเนื้อหาในแผ่นหยกมีสองวิธี วิธีแรกคือแนบกับหน้าผากแล้วส่งจิตสัมผัสเข้าไปอ่าน วิธีที่สองคือฉายเนื้อหาออกมาเป็นภาพ แต่การทำเช่นนั้นต้องใช้ตบะและพลังจิตที่สูงมาก ปกติจะมีแต่ผู้ฝึกตนระดับแก่นทองคำขึ้นไปเท่านั้นที่ใช้วิธีนี้

"นี่มัน... ตำราวิชาบำเพ็ญเพียร!"

เขาเริ่มอ่านอย่างละเอียด ถึงได้รู้ว่าสิ่งที่บันทึกอยู่ในแผ่นหยกคือตำราวิชา 'คัมภีร์คืนสัจจะคานหลี' ยิ่งอ่านเขาก็ยิ่งตื่นเต้นและประหลาดใจ

คัมภีร์คืนสัจจะคานหลีแบ่งออกเป็นสามส่วน ได้แก่ เคล็ดวิชาคืนสัจจะคานหลี, ปราณกังซาสถิตกาย, และ สี่มหาเวท

"คาน-หลี มาจากโปยขวัย (ยันต์แปดทิศ) คานคือน้ำ หลีคือไฟ เคล็ดวิชาคืนสัจจะคานหลีคือการฝึกฝนทั้งธาตุน้ำและไฟควบคู่กัน เสริมด้วยการฝึกกายา"

แต่น่าเสียดายที่สิ่งที่อยู่ในมือหลิงโหย่วเต้าเป็นเพียงฉบับไม่สมบูรณ์ โดยในส่วน 'เคล็ดวิชาคืนสัจจะคานหลี' สามารถฝึกได้ถึงแค่ขั้นทะลวงจากแก่นทองคำสู่ก่อกำเนิด (Yuanying) เท่านั้น ส่วน 'ปราณกังซาสถิตกาย' ก็มีแค่ส่วน 'หยางกังสถิตกาย' ขาดส่วน 'ยินซาสถิตกาย' ไป และ 'สี่มหาเวท' ก็มีบันทึกไว้แค่สี่อย่าง คือ เพลิงสัจจะคานหลี, แสงเสวียนคานหลี, โล่แสงเสวียนคานหลี, และ ปราณกังซาคุ้มกาย ส่วนวิชาอื่นๆ ที่เหลือขาดหายไป

"เสียดายที่เป็นแค่ฉบับไม่สมบูรณ์"

แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า ยิ้มเยาะตัวเอง "ข้านี่โลภมากจริง ตำราล้ำค่าขนาดนี้ ต่อให้เป็นสำนักใหญ่อย่างเจินเสวียนจงในทะเลเหนือก็ยังต้องอยากได้ แล้วข้ายังจะไม่พอใจอีกหรือ"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

"แค่ฉบับไม่สมบูรณ์ยังฝึกได้ถึงระดับก่อกำเนิด ถ้าเป็นฉบับสมบูรณ์ มิฝึกได้ถึงระดับเปลี่ยนเทพ (Hua Shen) หรือสูงกว่านั้นเลยหรือ?"

เท่าที่หลิงโหย่วเต้ารู้ ทั่วทั้งตระกูลหลิงแห่งชางหลี มีวิชาที่ฝึกได้ถึงระดับแก่นทองคำช่วงปลายเพียงวิชาเดียวเท่านั้น แถมวิชานั้นยังอยู่ในมือของหลิงชูอวิ๋น จินตานเจินเหรินเพียงหนึ่งเดียวของตระกูล และมีคนเพียงหยิบมือเท่านั้นที่มีสิทธิ์ฝึก แค่นี้ก็แสดงให้เห็นแล้วว่าวิชาบำเพ็ญเพียรระดับสูงนั้นล้ำค่าเพียงใด

แต่คัมภีร์คืนสัจจะคานหลีเล่มนี้ ไม่เพียงมีวิชาฝึกจิตวิญญาณ (Yuan Shen) อย่างเคล็ดวิชาคืนสัจจะคานหลี แต่ยังมีวิชาฝึกกายาอย่างปราณกังซาสถิตกาย และยังมีเวทมนตร์คาถาที่สอดคล้องกันอีก นับเป็นตำราวิชาที่ครบวงจร แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่ก็ดีพอที่จะเป็นสมบัติคู่สำนักได้เลย

วิชาฝึกจิตวิญญาณนั้นไม่เพียงฝึกจิต แต่ยังฝึกพลังปราณ เส้นทางสู่ความเป็นเซียนคือ กลั่นลมปราณ, สร้างรากฐาน, แก่นทองคำ...

ส่วนวิชาฝึกกายานั้นแตกต่างจากวิชาฝึกจิตวิญญาณ เน้นการฝึกฝนร่างกาย มุ่งเน้นการบรรลุเซียนด้วยกายเนื้อ หรือกระทั่งบรรลุอริยะด้วยกายเนื้อ

คัมภีร์คืนสัจจะคานหลีเน้นฝึกจิตวิญญาณและพลังปราณเป็นหลัก เสริมด้วยการฝึกกายา ซึ่งจะทำให้ได้เปรียบกว่าผู้ฝึกตนคนอื่นยามต้องเผชิญทัณฑ์สวรรค์

หลิงโหย่วเต้าตื่นเต้นจนมือไม้สั่น แต่เมื่ออ่านมาถึงย่อหน้าสุดท้าย สีหน้ายินดีก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดราวกับคนตาย

[จบแล้ว]