บทที่ 34 - เจอคนจริงเข้าให้แล้ว

บทที่ 34 - เจอคนจริงเข้าให้แล้ว

ไม่นาน การประลองรอบที่สี่ก็เริ่มขึ้น

หลิงโหย่วเต้าไปดูการประลองของ 'หลิงโหย่วจวิน' ก่อน เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับสามในรุ่นโหย่ว เป็นคนของสายที่หนึ่ง มีรากวิญญาณคู่ธาตุน้ำและดิน โดยธาตุดินบริสุทธิ์หกนิ้ว ธาตุน้ำห้านิ้ว

ระหว่างทาง เขาแวะดูการประลองของ 'หลิงเวย' นางได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะอันดับสี่ในรุ่นโหย่ว มีรากวิญญาณคู่ธาตุน้ำและไม้ โดยธาตุน้ำห้านิ้ว ธาตุไม้สามนิ้ว

เนื่องจากนางเป็นลูกหลานสายรอง ต้องรอจนกว่าจะสร้างรากฐานสำเร็จ ถึงจะมีสิทธิ์ใช้ชื่อว่า 'หลิงโหย่วเวย'

แต่ในฐานะลูกหลานสายรอง ต่อให้มีรากวิญญาณคู่ การจะไขว่คว้ายาเม็ดสร้างรากฐานมาครองนั้นยากแสนเข็น

ทั้งสองคนมีระดับพลังขั้นแปด และห่างจากขั้นเก้าเพียงเส้นบางๆ หากไม่มีอะไรผิดพลาด ทั้งคู่ต่างก็เอาชนะคู่ต่อสู้และผ่านเข้ารอบต่อไปได้สำเร็จ

"ผู้เข้าแข่งขันรอบที่ห้า จงรีบไปยังสนามประลองของตน อีกครึ่งจิบชา การประลองรอบที่ห้าจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ"

บนท้องฟ้า หลิงหยวนชิงยืนเหยียบกระบี่ ประกาศก้องแก่ทุกคนเบื้องล่าง

หลิงโหย่วเต้าก้าวขึ้นสู่เวทีที่สามสิบเอ็ด บนเวทีมีชายวัยกลางคนรูปร่างผอมเกร็ง ไว้เคราแพะ ผมเผ้ายุ่งเหยิงยืนรออยู่แล้ว

กรรมการเป็นชายชราแขนขวาขาด ส่วนระดับพลังนั้นเขาดูไม่ออก แต่อย่างน้อยก็น่าจะขั้นแปด

ผู้ฝึกตนที่พิการจากการรับใช้ตระกูลแบบนี้มีไม่น้อยในตระกูลหลิง ตระกูลมักจะเลี้ยงดูปูเสื่อพวกเขาเป็นพิเศษ

โดยย้ายพวกเขาออกจากหน้าที่ที่ต้องเสี่ยงภัย มาทำงานเบาๆ เช่น สอนลูกหลาน หรือดูแลสวนสมุนไพรแทน

ไกลออกไป หลิงเหรินอี้กระตุกเสื้อหลิงติ้งสยง "ท่านปู่ ถึงคิวท่านอาสามแล้ว พวกเรารีบไปดูท่านอาสามแข่งกันเถอะขอรับ"

เขาชี้ไปที่เวทีไกลๆ บนนั้นคือหลิงโหย่วเต้า

หลิงเหรินซิ่นก็เร่ง "ท่านปู่ รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวก็แข่งจบพอดี"

หลิงติ้งสยงหัวเราะ "ได้ๆ พวกเราไปดูอาสามของพวกเจ้าแข่งกันเดี๋ยวนี้แหละ"

ทั้งสามมาถึงใต้เวทีที่สามสิบเอ็ดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้การประลองยังไม่เริ่ม ทั้งสองคนบนเวทีกำลังดูเชิงกันอยู่

หลิงเหรินซิ่นตะโกน "ท่านอาสามสู้ๆ!"

หลิงเหรินอี้ชูกำปั้นเล็กๆ อารมณ์พุ่งพล่าน "ท่านอาสาม อัดเขาเลย"

หลิงโหย่วเต้าส่งสายตาบอกให้เจ้าตัวเล็กทั้งสองวางใจ

ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็นคู่ต่อสู้ในสายตา แต่ชายวัยกลางคนฝั่งตรงข้ามมีพลังแค่ขั้นห้าเท่านั้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง กรรมการก็ประกาศ "เริ่มประลอง"

หลิงโหย่วเต้าชักกระบี่อัคคีออกมาทันที สายตาจับจ้องอีกฝ่ายเขม็ง แม้อีกฝ่ายจะอยู่แค่ขั้นห้า แต่พอสู้จริง เขาจะไม่ประมาทแม้แต่นิดเดียว

ภายใต้การจ้องมองของหลิงโหย่วเต้า ชายวัยกลางคนค่อยๆ หยิบตรีศูลเล่มเล็กออกมาจากถุงสมบัติด้วยท่าทีเคร่งขรึม แววตาฉายความกระหายในการต่อสู้และการเข่นฆ่า ราวกับนักรบเดนตาย

หลิงโหย่วเต้าสะท้านใจขึ้นมาดื้อๆ "คนผู้นี้แม้จะมีพลังแค่ขั้นห้า แต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายอย่างบอกไม่ถูก ประมาทไม่ได้เด็ดขาด"

บนเวทีเงียบสงัด ราวกับความเงียบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ

ผู้ชมเจ็ดแปดคนใต้เวทีจ้องมองทั้งสองตาไม่กระพริบ แม้ทั้งคู่ระดับพลังจะไม่สูง แต่กลิ่นอายกินขาด

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนก็ตะโกนลั่น "ฆ่า!"

พูดจบเขาก็ถือตรีศูลพุ่งเข้าใส่หลิงโหย่วเต้า หลิงโหย่วเต้ากำลังจะขยับตัวรับมือ แต่จู่ๆ ชายคนนั้นก็ถอยกลับไปยืนที่เดิม จ้องมองเขาเขม็งเหมือนเมื่อกี้เปี๊ยบ

หลิงโหย่วเต้ายังงงกับเจตนาของอีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องตนไม่วางตา เพื่อป้องกันไม่ให้ถูกหาจุดอ่อน เขาจึงรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่าน เพ่งสมาธิจ้องกลับไปบ้าง

ใต้เวที มีคนถามอย่างงุนงง "เขาทำอะไรน่ะ?"

อีกคนตอบ "เจ้าดูไม่ออกรึ? เขากำลังหยั่งเชิงหลิงโหย่วเต้าอยู่!"

"อ้อ อย่างนี้นี่เอง"

บนเวที ทั้งสองจ้องตากันไปมาร่วมสิบกว่าลมหายใจ ชายวัยกลางคนก็ตะโกนลั่นอีกครั้ง "ฆ่า!"

เขาถือตรีศูล ทำท่าจะพุ่งเข้ามาแลกชีวิตกับหลิงโหย่วเต้า

แต่พอหลิงโหย่วเต้ากำลังจะตอบโต้ เขาก็ถอยกลับไปอีกครั้ง ดวงตาคมกริบยังคงจ้องเขม็ง

หลิงโหย่วเต้าไม่กล้าประมาท ได้แต่จ้องกลับไปอย่างระแวดระวัง ทั้งสองตกอยู่ในภาวะชะงักงันอีกครั้ง

"นี่มันเล่นลูกไม้ไหนอีก?"

คนเดิมถามขึ้นอีกครั้งด้วยความสงสัย คนข้างๆ ตอบอย่างไม่แน่ใจ "น่าจะเป็นเพราะการหยั่งเชิงเมื่อกี้ยังหาจุดอ่อนของหลิงโหย่วเต้าไม่เจอ ก็เลยต้องหยั่งเชิงรอบสองกระมัง"

"แล้วรอบนี้หาเจอหรือยัง?"

"น่า... น่า... น่าจะเจอแล้วมั้ง"

ประจวบเหมาะกับเวลานั้น ชายวัยกลางคนตะโกนก้องอีกครั้ง "ฆ่า!"

เขาถือตรีศูลพุ่งเข้าใส่หลิงโหย่วเต้า หลิงโหย่วเต้าถือกระบี่อัคคีกำลังจะพุ่งเข้าไปปะทะ แต่ชายวัยกลางคนดันถอยกลับไปอีกแล้ว

เจอแบบนี้เข้าไป หลิงโหย่วเต้าถึงกับไปไม่เป็น "พี่ท่าน ท่านเล่นอะไรของท่านเนี่ย? สรุปจะสู้หรือไม่สู้?"

ชายวัยกลางคนกล่าวหน้าตาย "ใครเป็นพี่ท่าน? ข้าเป็นรุ่น 'ติ้ง' เจ้าต้องเรียกข้าว่าอา"

"แล้วสรุปท่านจะสู้หรือไม่สู้?"

ขณะที่หลิงโหย่วเต้ากำลังสงสัย ชายวัยกลางคนก็พุ่งประชิดตัวเขาพร้อมตรีศูลในมือ จ้วงแทงเข้ามาทันที

การโจมตีทีเผลอทำเอาหลิงโหย่วเต้าตกใจ เขาใช้ปลายเท้าดีดพื้น ถอยฉากออกมาทันควัน

ทว่าชายวัยกลางคนกลับไม่ยอมปล่อย กัดไม่ปล่อยหมายจะฉวยโอกาสนี้เผด็จศึก

เพียงชั่วลมหายใจ หลิงโหย่วเต้าต้องดีดตัวถอยหลังติดต่อกันหลายครั้ง จนถอยจากกลางเวทีไปจนชิดขอบเวที ถึงจะตั้งหลักได้ในที่สุด

"ท่านปู่ ท่านอาสามจะแพ้ไหมขอรับ?" หลิงเหรินอี้ถามหลิงติ้งสยง

"อาสามของเจ้ายังหนุ่ม ประสบการณ์ต่อสู้สู้คู่แข่งไม่ได้ ถึงได้โดนชิงจังหวะ แต่ระดับพลังของอาสามเจ้าสูงกว่า ตอนนี้ตั้งหลักได้แล้ว คนที่ต้องกังวลคือฝ่ายนั้นต่างหาก"

สองพี่น้องพยักหน้าหงึกหงักแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แล้วหันกลับไปจ้องเวทีต่อ

หลิงโหย่วเต้าจ้องมองอีกฝ่าย "รุกครั้งแรกฮึกเหิม ครั้งที่สองเริ่มโรยรา ครั้งที่สามหมดแรง... เป็นกลยุทธ์ที่ดีจริงๆ"

"คำอธิบายของเจ้าเข้าท่าดีนี่"

"แต่น่าเสียดาย แผนของท่านไม่สำเร็จ ตอนนี้ถึงตาข้าบ้างแล้ว"

หลิงโหย่วเต้ายิ้มเจ้าเล่ห์ สองเท้าถีบขอบเวที ร่างลอยสูงขึ้น กระบี่อัคคีถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิง กดดันเข้าใส่ชายวัยกลางคนพร้อมคลื่นความร้อนระอุ

ชายวัยกลางคนรีบยกตรีศูลขึ้นรับ กระบี่อัคคีฟันลงบนตรีศูล เขาเซถอยหลังไปหลายก้าว

"ไอ้หนู ข้าเป็นรุ่นติ้งนะ เป็นอาของเจ้านะเว้ย"

หลิงโหย่วเต้ามือไม่หยุด แต่ปากตอบกลับ "สถานการณ์แบบนี้ อย่าว่าแต่เป็นอาเลย ต่อให้เป็นปู่รุ่นหยวน ข้าหลิงโหย่วเต้าก็ตีนับญาติไม่ถูกเหมือนกัน"

ได้ยินดังนั้น ชายวัยกลางคนหน้าถอดสี "ปีนี้เจอคนจริงเข้าให้แล้ว สู้ไม่ได้ สู้ไม่ได้..."

พูดจบ เขาก็สาวเท้าไวๆ แล้วกระโดดลงจากเวทีไปดื้อๆ

หลิงโหย่วเต้ายืนงงเป็นไก่ตาแตก!

"......"

"เย้ ท่านอาสามชนะแล้ว"

เจ้าตัวเล็กสองคนชูกำปั้นร้องด้วยความดีใจ

[จบแล้ว]