ตอนที่ 40 วันเกิดและภารกิจ

เมื่อบาโคริโอะเข้าไปในบ้านและเห็นว่าด้านในดีพอๆกับข้างนอกเขาคิดว่า 'ฉันต้องพานารูโตะมาอยู่ด้วยที่นี่'

ยังไงก็ตาม ทำไมต้องทิ้งเด็กนั่นไว้คนเดียวด้วย ในเมื่อเขาไม่ต้องกังวลเรื่องพาเขามาที่หมู่บ้านอุจิวะอีกต่อไป

เมื่อตรวจสอบเสร็จแล้ว เขาเริ่มคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่ออนาคตในตอนนี้ที่สถานการณ์ของอุจิวะดีขึ้นแล้ว ' อย่างแรก เขาต้องจัดการกับดันโซอีกครั้ง เขาสามารถย้อนเวลากลับไปและพยายามหยุดการลักพาตัวของเขาได้ แต่ตอนนี้ทำได้ยาก นอกจากนี้ ฉันต้องการดูว่าสถานการณ์นี้จะพัฒนาขึ้นเป็นอย่างไรได้ และรวบรวมข้อมูลให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับแสงอุษา ฉันจะต้องดูแลครอบครัวของมุไกตามที่สัญญาไว้อีก ไหนจะเรื่องของฟุงาคุอีก...'

เขาใช้เวลาที่เหลือในตอนเช้าในการฝึกฝนร่างกายและตรวจดูว่าฟื้นตัวได้ดีแค่ไหน และพบว่าเขากลับมาที่พลังเดิม 100% และรักษาได้อย่างเต็มที่ เขายังสังเกตเห็นว่าเมื่อกระดูกของเขาหัก เขาได้รับดีบัฟหลายอย่างเช่น การฟื้นตัวของเขาช้าลง ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รักษาตัวเองแบบที่ค่าสแตทของเขาบอก ซึ่งทำให้เขาผิดหวังเล็กน้อย

เขาคิดว่าหลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเขาจะหายจากอาการใดๆก็ตาม แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด แต่อย่างน้อยเขาก็รู้ว่าคนส่วนใหญ่น่าจะพิการจากอาการบาดเจ็บเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงสรุปได้ว่าเขาสามารถรักษาตัวเองได้เสมอจากเกือบทุกอย่าง ยกเว้นการฟื้นฟูร่างกายที่จะได้รับผลกระทบจากสภาพร่างกายของเขาและปัจจัยภายนอกที่เขาใช้เพื่อช่วยรักษา เช่น วิชานินจาแพทย์ ยารักษาจักระของคุรามะ ฯลฯ...

เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาอาหารกลางวันแล้ว เขาจึงส่งร่างแยกไปพานารูโตะมา เพื่อให้เขากินกับพวกเราแทนที่จะอยู่คนเดียวและรู้สึกหดหู่ ซึ่งมิโคโตะก็ตอบรับอย่างยินดีและยังคอยขอโทษเขาด้วย

มิโคโตะและคุชินะเป็นเพื่อนสนิทกัน เธอมักจะอยากดูแลนารูโตะเสมอ แต่สถานการณ์ในหมู่บ้านกลับไม่เอื้ออำนวย โชคไม่ดีเอาสะเลย...

เป็นเรื่องยากที่ฟุงาคุและอิทจิจะอยู่พร้อมกินอาหารกลางวันด้วยกัน แต่วันนี้ทั้งสองคนมาด้วย และที่น่าประหลาดใจคือชิซุย, ฮิอาชิและครอบครัวของเขาก็มาที่นี่ด้วย บาโคริโอะจึงถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นพวกเขามองมาแปลกๆ "เกิดอะไรขึ้น? "

นารูโตะและซาสึเกะตะโกนพร้อมกันด้วยความตื่นเต้น "สุขสันต์วันเกิดบาโคริโอะ" และคนอื่นๆ ก็เริ่มแสดงความยินดีกับเขาในขณะที่มองดูเด็กสองคนที่ชอบแข่งขันกันทุกอย่างอย่างช่วยไม่ได้

'วันนี้คือวันที่ 9 มิถุนายนเหรอ? ฉันลืมไปเสียสนิทว่านี่คือวันเกิดของร่างกายใหม่ของฉัน'

เพราะไม่อยากทำตัวหยาบคาย เขาจึงขอบคุณทุกคนก่อนจะเริ่มเพลิดเพลินกับบรรยากาศแห่งความสุข "บาโคริโอะคุง มาเป่าเค้กแล้วขอพรเถอะ" บาโคริโอะถูกนารูโตะกับซาสึเกะลากไปที่เค้ก ซาสึเกะอยากให้เขาขอพรจริงๆ ในขณะที่นารูโตะอยากจะให้รีบจบเพราะอยากกินเค้ก

'ไอ้บ้าเอ้ย ฉันจะจัดการนายทีหลังแน่' บาโคริโอะคิดขณะยืนอยู่หน้าเค้กและคิดว่าเขาควรจะขออะไรก่อนที่จะนึกถึงคำอธิษฐานที่เขาเคยให้ไว้เสมอ ทำให้ความรู้สึกเศร้าหมองพลุ่งพล่านในอก และเขาก็เป่าเทียนหกเล่มบนเค้กนั้น 'ฉันหวังว่าชีวิตใหม่นี้จะปลดปล่อยหัวใจที่ถูกล่ามโซ่ออกจากพันธนาการได้...'

“นายขออะไรเหรอ บาโคริโอะ?” ซาสึเกะพูดอย่างตื่นเต้นทำให้ทุกคนแสดงความอยากรู้อยากเห็นรวมถึงฟุงาคุด้วย

เขาคิดจะพูดความจริงอยู่ครู่หนึ่ง แต่คิดว่าไม่คุ้มที่จะทำลายบรรยากาศนี้ เขาจึงยิ้มและพูดว่า "ฉันอยากให้ชีวิตมีความสุขยิ่งขึ้นไปพร้อมกับคนที่ฉันห่วงใย" ขณะที่เขามองดูทุกคนในห้อง

ทุกคนยิ้มให้กับคำอธิษฐานของเขา โดยเฉพาะมิโคโตะและฮิมาวาริที่ดวงตาเริ่มเปล่งประกายเพราะความสุข...

และเช่นเดียวกัน งานวันเกิดก็ดำเนินต่อไปด้วยผู้คนที่มอบของขวัญให้เขารวมถึงฮินาตะขี้อายด้วย และทุกคนก็สนุกไปกับเวลาก่อนที่จะแยกกันกลับบ้าน

ในตอนนี้ฟุงาคุเรียกเขาพร้อมกับชิซุยและอิาทจิเพื่อพูดคุยเป็นการส่วนตัว 'จนได้สินะ' บาโคริโอะคิด และเมื่อพวกเราอยู่กันตามลำพังในห้อง ฟุงาคุก็เริ่มพูดขึ้น

“ฉันแน่ใจว่าพวกนายสามคนเคยได้ยินเรื่องตระกูลที่ละทิ้งหมู่บ้านไปใช่ไหม”?

ทั้งสามคนพยักหน้าและฟุงาคุก็เริ่มพูดต่อ

“ฉันสงสัยว่าเหตุผลที่พวกเขาออกไปไม่ใช่แค่เพราะไม่พอใจที่ฉันเป็นโฮคาเงะหรือสมาชิกสภาคนก่อนถูกไล่ออก ไม่สิ ฉันเชื่อว่าชายสวมหน้ากากที่ลักพาตัวดันโซไปต้องรู้เห็นเรื่องนี้แน่นอน”

ฟุงาคุหยุดและดูปฏิกิริยาของพวกเราและเขาเห็นว่ามีเพียงชิซุยแค่ขมวดคิ้วในขณะที่ อิทาจิดูกลัวด้วยเหตุผลบางอย่าง สำหรับบาโคริโอะ เขาไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆออกมา เพราะเขาพอจะคาดเดาได้ ดังนั้นทั้งปฏิกิริยาของเขาและชิซุยจึงไม่ทำให้ฟุงาคุประหลาดใจ

สิ่งที่ทำให้ประหลาดใจคือปฏิกิริยาของอิทาจิ ฟุงาคุจึงถามเขาว่า "อิทาจิเป็นอะไรไป"?

อิทาจิที่สงบลงอย่างรวดเร็วพูดว่า "ผมเชื่อว่าชายสวมหน้ากากคนนี้คือคนที่ฆ่าเพื่อนร่วมทีมของผม เทนมะ อิซูโมะ ตอนที่เราถูกส่งไปทำภารกิจเพื่อปกป้องไดเมียว เขามีความสามารถแปลกๆ ที่ทำให้เขาทะลุผ่านสิ่งต่างๆได้ และผมคิดว่าเขาใช้ความสามารถนี้ เพื่อแทรกซึมเข้าไปในหมู่บ้านและลักพาตัวดันโซ"

ฟุงาคุจำเหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นเมื่อประมาณ 3 ปีก่อนได้และขมวดคิ้วเล็กน้อย 'ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนี้จะกำหนดเป้าหมายเป็นหมู่บ้านของเรามานานแล้ว' ฟุงาคุคิดก่อนที่เขาจะเห็นอิทาจิลังเลที่จะพูดอะไรบางอย่าง เขาจึงถามว่า "ไม่ต้องกังวล พูดออกมาว่าเกิดอะไรขึ้น "

"ในตอนนั้น หน่วยลับที่ปกป้องไดเมียวและองครักษ์อีก 12 คนของเขาถูกชายผู้นี้จับเข้าไปในคาถาลวงตา เขาจึงเชี่ยวชาญในเรื่องนี้มาก แต่สิ่งที่ทำให้ผมงงคือ เขารู้จักชื่อของผมและที่น่าแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือเมื่อ เขากำลังจะฆ่าผม เมื่อเขารู้สึกว่าคาคาชิกำลังใกล้เข้ามา  ซึ่งผมเห็นว่ามันแปลกๆในตอนนั้น ดังนั้นคาคาชิจึงอาจรู้ได้ว่าเขาเป็นใคร หรือเคยเผชิญหน้ากับเขามาก่อน” อิทาจิพูดด้วยท่าทางครุ่นคิด

ฟุงาคุก็ครุ่นคิดก่อนจะพูดว่า "ฉันจะต้องถามคาคาชิโดยตรง อย่างน้อนตอนนี้เราก็รู้ว่าเขาเก่งในด้านความสามารถอะไร ส่วนทำไมฉันถึงเรียกพวกนายมาที่นี่ ฉันอยากให้พวกนายทั้งสามไปทำภารกิจ และช่วยชิซุยใช้ความสามารถของเขากับโคฮารุหรือโฮมูระเพื่อควบคุมพวกเขาให้ทำหน้าที่เป็นสายลับให้เรา"

อิทาจิรู้สึกประหลาดใจ "ความสามารถของชิซุย? พ่อ มันเหมือนกับสิ่งที่พ่อทำในการต่อสู้กับดันโซหรือเปล่า"?

แม้ว่าอิทาจิจะไม่อยู่ แต่เขาได้ยินเกี่ยวกับดวงตาของพ่อเขาที่เปลี่ยนไป เป็นสิ่งที่แตกต่างจากเนตรธรรมดา

ฟุงาคุถอนหายใจกับคำถามนี้ก่อนที่จะหันไปหาชิซุย ที่พยักหน้าให้ฟุงาคุก่อนที่จะมองไปที่อิทาจิ "อิทาจิ พลังเนตรของตระกูลเราสามารถพัฒนาเป็นอย่างอื่นได้มากกว่าแค่เนตรวงแหวน เมื่อคนจากตระกูลของเราประสบกับอารมณ์ที่รุนแรง พวกเขาจะปลดล็อคเนตรของพวกเขาได้อีกขั้น แต่เมื่อพวกเขาสัมผัสกับอารมณ์ที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น พวกเขาจะปลดล็อกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผา ความสามารถของเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผานั้นแตกต่างกันไปแล้วแต่บุคคล และความสามารถของฉันคือเทพต่างสวรรค์"

อิทาจิถามด้วยความประหลาดใจกับเรื่องนี้ "เทพต่างสวรรค์?"

“ใช่ ความสามารถนี้ช่วยให้ฉันควบคุมประสาทสัมผัสของคนๆหนึ่งได้ และโดยพื้นฐานแล้วสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่านี่คือ... สุดยอดวิชาลวงตา” ชิซุยพูดอย่างจริงจังขณะที่เนตรวงแหวนสามลูกปกติของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นกังหันสี่แฉก ทำให้อิทาจิตกใจกับเนตรของเพื่อนรักของเขา

จู่ๆ ความหลังบางอย่างที่เคยจางหายไปกลับมาปรากฎในหัวของอิทาจิอีกครั้ง...

-----------------