ตอนที่ 30 ความจริงถูกเปิดเผย

นี่จะเป็นการกลับมาพบกันที่มีความสุขมากถ้าฮิรุเซ็นไม่ผิดสัญญา และจากสีหน้าผิดหวังของมินาโตะกับคุชินะ เขาเข้าใจว่าพวกเขามีความคิดที่ดีเกี่ยวกับสถานการณ์ในตอนนี้

"มินาโตะ คุชินะ" ฮิรุเซ็นพูดพร้อมกับถอนหายใจด้วยความเสียใจและพูดต่อ

“พวกเธอยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง แล้วทำไมถึงไม่ติดต่อฉันบ้างเลย”?

"อะไรนะ! ไอ้แก่บ้านี่ อยากตายมากนักรึไง แค่ฉันกับมินาโตะตายยังไม่พออีกเหรอ? และแกยังอยากให้เราติดต่อแกหลังจากที่แกกับหมู่บ้านแบบนี้กับนารูโตะอีกเนี่ยนะ!" คุชินะตอบด้วยความโกรธที่พุ่งสุดขีด ขณะที่มินาโตะยังคงแสดงสีหน้าผิดหวังเช่นเดิม

ฮิรุเซ็นถอนหายใจด้วยความรู้สึกผิดในใจที่เพิ่มขึ้น แต่เขาก็ระงับมันไว้และพูดว่า "ฉันเข้าใจความผิดหวังของเธอที่มีต่อฉัน แต่ก่อนอื่น ฉันอยากรู้เรื่องในตอนนี้ก่อน"

คุชินะกำลังจะด่าอีกครั้ง แต่มินาโตะหยุดเธอไว้และพูดว่า "ฉันผนึกจักระส่วนเล็กๆจากคุชินะกับฉันไว้ในตัวนารูโตะเพื่อช่วยจัดการกับคุรามะ และเพื่อดูว่านารูโตะเติบโตขึ้นมาเป็นอย่างไรในอนาคตแม้ว่าจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆก็ตาม

ถึงอย่างนั้น บาโคริโอะคุงก็ช่วยเราฟื้นฟูจักระและวิญญาณของเราได้ ในตอนนี้พวกเราก็สามารถไปหานารูโตะได้ตลอดเวลา ดังนั้นข้อกล่าวหาต่ออุจิวะจึงไม่มีประโยชน์ คุณควรจะขอบคุณบาโคริโอะคุงด้วยซ้ำ ถ้าท่านยังถือว่าฉันเป็นโฮคาเงะรุ่นที่สี่!”

ฮิรุเซ็นทั้งตกใจและดีใจมากกว่า เพราะแม้ร่างกายของมินาโตะจะต่อสู้อีกไม่ได้ แต่ด้วยความคิดของเขา เขายังคงสามารถช่วยหมู่บ้านและคุชินะได้เป็นอย่างดีด้วยความสามารถอันยอดเยี่ยมในการผนึกของเธอ

แต่แล้วเขารู้สึกผิดหวังในตัวเองอย่างมากที่ตัดสินใจให้ทั้งคู่ทำแบบนั้น และเขาจำได้ว่าที่เขาทำแบบนี้เพราะคำแนะนำของดันโซและผู้อาวุโสของหมู่บ้าน ทำให้เขารู้สึกละอายมากไปกว่าเดิม

หลังจากสถานการณ์ทุกอย่างชัดเจน ฮิรุเซ็นเข้าใจอย่างชัดเจนว่า บาโคริโอะเป็นผู้ที่มอบผู้พิทักษ์และครูฝึกที่สมบูรณ์แบบให้กับนารูโตะ และไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้ตราบใดที่ยังมี2คนนี้อยู่

ฮิรุเซ็นถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะได้ยินมินาโตะพูดต่อไปว่า "ตระกูลอุจิวะไม่ได้มีส่วนต่อเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อนเช่นกัน มันเป็นชายสวมหน้ากาก เห็นว่ามีคนสามารถทำลายม่านป้องกันหมู่บ้านได้ นั่นแสดงว่ามีคนระดับสูงของหมู่บ้านช่วยชายคนนั้นไว้ ท่านคิดว่าเป็นใครกัน ฮิรุเซ็น?”

“เป็นไปไม่ได้ อย่าบอกนะว่า ไม่ เขาคงไม่กล้าห-”

"เขากล้า เพราะสุดท้าย ทั้งเขากับหน่วยรากของเขาและหน่วยลับก็ไม่ได้ช่วยอะไรเมื่อเกิดการโจมตี แต่กลับไปกันพวกคนจากอุจิวะไม่ให้ช่วยสะอีก นั่นทำให้ฉันต้องลงมือปกป้องหมู่บ้านด้วยตัวเอง

สำหรับจุดอ่อนของม่านป้องกันหมู่บ้านนั้น ท่านควรรู้ว่ามันถูกเลือกอย่างเจาะจงและไม่สามารถทำให้แตกได้ง่ายๆ ดังนั้นฉันค่อนข้างแน่ใจว่ามันจะต้องมีคนไปบอกจุดอ่อนของม่านพลังนั้นแน่นอน

ทำไมเขาจึงทำแบบนั้น ท่านเองก็น่าจะรู้เจตนาของเขาชัดเจนแล้ว เขาส่งทีมไปลอบฆ่าท่านในภารกิจเชื่อมสัมพันธ์ทางหมู่บ้านกับสึนะงาคุเระ"

ฮิรุเซ็นหน้าซีดเพราะความโง่เขลาของตัวเองที่ปล่อยสิ่งเกิดขึ้นโดยไม่มีใครได้รับโทษเลย

“ท่านออกไปได้แล้ว บาโคริโอะคุงยังมีอีกหลายอย่างที่จะบอกท่านและจำไว้ นี่เป็นโอกาสสุดท้ายที่ท่านจะได้แก้ไขข้อผิดพลาดของท่าน”

"ยังมีอีกเหรอ???" ฮิรุเซ็นตกใจมากก่อนที่จะโกรธและออกจากผนึกทันที

ในขณะเดียวกันที่ด้านนอกผนึก ทุกคนต่างมองดูสีหน้าที่เปลี่ยนไปของฮิรุเซ็น ทั้ง ดีใจ เสียใจ ผิดหวัง และในที่สุดก็โกรธ ขณะที่เขาลืมตาขึ้นและพูดว่า "ตระกูลอุจิวะไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง และพวกเขาได้ช่วยเหลือหมู่บ้านครั้งใหญ่ในตอนนี้ ... " ก่อนที่เขาจะเริ่มพูดถึงการเจอกับมินาโตะและสิ่งที่พวกเขาคุยกันรวมถึงเหตุการณ์เมื่อ 5 ปีก่อนที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง

"เป็นไปไม่ได้ นี่ต้องเป็นคำโกหกของพวกอุจิวะ!" ดันโซพูดปฏิเสธ

"หุบปาก ดันโซ ตอนนี้นายถูกควบคุมตัวแล้ว" ทันทีที่ฮิรุเซ็นพูดจบ พวกหน่วยลับก็ล้อมดันโซไว้

"บาโคริโอะคุง มินาโตะบอกว่านายมีอะไรจะพูดอีก เชิญเลย" ฮิรุเซ็นพูดด้วยความกลัวในสิ่งที่กำลังจะตามมา...

"ใช่ ผมแน่ใจว่าทุกคนที่นี่สงสัยว่าทำไมดันโซถึงยืนกรานที่จะจัดการกับตระกูลของผม เพราะสิ่งที่เขาทำมันจะช่วยทำให้ได้เข้าใกล้เป้าหมายที่จะทำให้เขาได้กลายเป็นโฮคาเงะ" บาโคริโอะพูดและทุกคนก็พยักหน้าเพราะมันเป็นอย่างนั้น

"เหตุผลก็คือ" บาโคริโอะพูดพร้อมกับชี้ไปที่ดวงตาของเขาที่ตอนนี้กลายเป็นเนตรวงแหวนที่มีลูกน้ำ3ลูกอยู่ข้างใน

ทุกคนตกใจก่อนที่นารา ชิกาคุ ผู้บัญชาการโจนินของโคโนฮะจะพูดว่า "แต่ทำไมเขาถึงทำอะไรแบบนั้นเพื่อเนตรวงแหวนของตระกูลนายล่ะ" ดันโซเริ่มรู้สึกว่าจะมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับตัวเขาในไม่ช้า

"เป็นคำถามที่ดี คำตอบคือความสามารถที่ดวงตาของเรามีซึ่งไม่เป็นที่รู้จักแม้แต่กับสมาชิกตระกูลของเรา ความสามารถนี้เรียกว่าอิซานางิ มันทำให้ผู้ใช้สามารถบิดเบือนความจริงได้โดยแลกเปลี่ยนกับการมองเห็นของดวงตาหนึ่งข้าง เช่น พวกคุณสามารถสละดวงตาข้างหนึ่งเพื่อบิดเบือนความตายหรือการบาดเจ็บสาหัสให้ไม่เคยเกิดขึ้นได้ นั่นคือเหตุผลที่ดันโซต้องการดวงตาของคนในตระกูลอุจิวะ เพื่อช่วยชีวิตอันไร้ค่าของเขาเมื่อตกอยู่ในอันตราย" บาโคริโอะพูดในขณะที่ดูความตกใจในสายตาของทุกคนที่เพิ่มขึ้น

แต่ก็ไม่น่าแปลกใจเพราะความสามารถนี้มันดีมากเกินไปจริงๆ ส่วนดันโซในตอนนี้เขาเริ่มทนไม่ไหวและพูดว่า "ไร้สาระ ฉันทำทั้งหมดก็เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของโคโนฮะและพวก-"

บาโคริโอะจี้ใจดำเขาตรงๆ " จริงด้วย นั่นคือเหตุผลที่คุณช่วยโอโรจิมารุในการทดลองของมนุษย์ในขณะที่วิจัยเซลล์ของฮาชิรามะโดยใช้คนจากหมู่บ้านเป็นหนูทดลองนี่เนอะ"

มันเหมือนกับการทิ้งระเบิดในห้องประชุม ขณะที่ทุกคนยืนขึ้นและมองไปที่ดันโซด้วยท่าทางที่อันตราย รวมถึงฮิรุเซ็นที่พูดว่า “นายทำจริงๆเหรอดันโซ?”

ดันโซรู้ว่าเขากำลังถูกต้อนจนจนมุม เขาจึงพูดว่า "เฮอะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังสิ่งที่เด็พูดหหรอกนะ" ขณะที่เขาพยายามจะเดินออกไป แต่ฟุงาคุกลับก้าวมาทางเขาและพูดว่า "ฉันคงให้นายออกไปไม่ได้หรอกนะ"

"ฟุงาคุ นายทำแบบนี้หมายความว่าอะไร? นายกำลังก่อกบฏต่อหมู่บ้านหรือเปล่า"? ดันโซพูดด้วยความโกรธแต่ฟุงาคุกลับเพิกเฉย และบาโคริโอะก็พูดด้วยรอยยิ้ม" ทุกคน ผมมีหลักฐานในสิ่งที่ผมพูด ดันโซนายแค่เปิดตาขวาและมือของนายให้ทุกคนเห็น ฉันแน่ใจว่านายคงทำได้ง่ายๆเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ได้ใช่ไหม"?

บาโคริโอะผายมือให้ฮิอาชิอย่างลับๆ "เร็วสิ ดันโซ ได้โปรดพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของท่านเพื่อเราจะได้สงบสติอารมณ์" ฮิอาชิพูด

ผู้คนที่อยู่ที่นั่นรู้สึกประหลาดใจที่ฮิวงะช่วยเหลืออุจิวะ แต่พวกเขาคิดว่าเป็นเพราะพวกเขามีสายตาที่หลายคนต่างปรารถนาเช่นกัน

หลายคนเริ่มเห็นด้วยพร้อมกับฮิรุเซ็นที่โกรธและพูดว่า "ดันโซ! เปิดตาขวาและมือของนายเดี๋ยวนี้!"

ดันโซเงียบไม่สนใจเ เหมือนความสงบที่จะมาก่อนเกิดพายุ ... เพราะจู่ๆ เขาก็พูดว่า "โจมตี!" สมาชิกหน่วยรากหลายคนโจมตีทุกคนที่อยู่ตรงนั้นในขณะที่ตัวเขาเองหายใจเข้าและปล่อยดาวกระจายอากาศมาที่บาโคริโอะก่อนที่เขาจะหลบหนีไป

ดันโซปล่อยดาวกระจายอากาศนี้เพื่อเบนความสนใจของฟุงาคุและบังคับให้เขาปกป้องบาโคริโอะ แต่ฟุงาคุตัดสินใจเมินเฉยต่อการโจมตีที่พุ่งเข้าหาเด็กคนนั้นและทำให้เขาโจมตีดันโซโดยตรง

เขาเห็นเด็กคนนั้นหลบดาวกระจายอากาศของเขาอย่างง่ายดาย และ ดันโซเข้าใจว่าสถานการณ์ของเขาในตอนนี้นั้นแย่มาก