ตอนที่ 28 คนขี้ขลาด

"ดีมาก!" ฟุงาคุตอบทำให้ทุกคนสงบลง “วันนี้เราจะเริ่มเตรียมการปฎิวัติมีใครไม่เห็นด้วยบ้าง?”

"ไม่!" เสียงโห่ร้องที่พร้อมเพรียงกันดังก้องก่อนที่สองเสียงจะพูดพร้อมกันว่า "มีครับ  คุณฟุงาคุ/พ่อ" เป็นของ อิทาจิและชิซุย ทำให้ทุกคนมองพวกเขาด้วยความโกรธ

ชิซุยก้าวไปข้างๆอิทาจิอย่างรวดเร็ว และรีบพูดว่า "พ่อ ลองคิดให้ดีๆก่อน หากเราเริ่มการปฏิวัติ ชีวิตผู้บริสุทธิ์จำนวนมากจะต้องสูญเสียไป" และชิซุยก็พยักหน้าเห็นด้วยเพื่อแสดงการสนับสนุนของเขา

แต่ฟุงาคุส่ายหัวอย่างนิ่ง "ฉันไม่ได้วางแผนที่จะทำร้ายชาวบ้านทั่วไป แต่สถานการณ์ตอนนี้เกินกว่าจะแก้ไขได้ ถึงพวกเราจะไม่ทำสุดท้ายพวกอาวุโสพวกนั้นจะต้องมาจัดการเราในสักวันอยู่ดี"

"แต่-" อิทาจิพยายามจะพูดแต่ฟุงาคุตัดบทเขา "พอแล้ว อิทาจิแค่ทำหน้าที่ของนายและบอกข้อมูลที่นายได้รับจากผู้อาวุโสพวกนั้นก็พอ" ทำให้อิทาจิกำหมัดแน่นและพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ

ซาสึเกะมองดูพ่อและพี่ชายของเขาทะเลาะกันและรู้สึกกลัวว่าสถานการณ์จะบานปลายไปกว่านี้ เขาเลยมองมาที่บาโคริโอะโดยไม่รู้จะทำอย่างไร

บาโคริโอะจับหัวเขาแล้วพูดว่า "ไม่ต้องห่วง" ก่อนจะสบตากับฟุงาคุแล้วพูดว่า "คุณฟุงาคุ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกถ้านั่นเป็นความคิดของคุณ 100% แต่โชคไม่ดีที่บางอย่างบอกผมว่ามีคนที่ทำให้คุณตัดสินใจแบบนี้อยู่”

ฟุงาคุงุนงง แต่บาโคริโอะรีบหันไปหาชายที่ชอบการตะโกนอย่างมาก "ยาชิโระ อยากอธิบายไหมว่าทำไมคุณถึงแนะนำให้ปฎิวัติทุกครั้งและไม่เคยหาทางออกแบบไร้การต่อสูญเสียเลย"

ชายคนนั้นมองมาที่บาโคริโอะด้วยความตกใจ เพราะนี่เป็นเรื่องที่ฟุงาคุและเจ้าหน้าที่ระดับสูงคนอื่นๆเท่านั้นที่รู้

'มาดูกันว่านายสนิทกับเพื่อนที่สวมหน้ากากหลอกนายมากแค่ไหน' บาโคริโอะคิดขณะมองยาชิโระอย่างเย็นชา

ยาชิโระตกตะลึงเมื่อมีคนรู้ว่าเขาเป็นคนเสนอเรื่องการก่อการปฎิวัติของตระกูล ซึ่งเป็นเรื่องจริง เพราะเขาพยายามกล่อมให้ฟุงาคุให้ทำการปฎิวัติอยู่เสมอ

ในเมื่อฟุงาคุอยู่ เขาจึงไม่สามารถโกหกได้ เขาจึงรีบพูดด้วยความกล้าหาญและความภาคภูมิใจว่า "หัวใจของฉันกำลังลุกไหม้จากความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่ตระกูลของเรากำลังประสบอยู่ นั่นคือเหตุผลที่ฉันยอมตายดีกว่าอยู่อย่างอัปยศอดสูแบบนี้ ฉันจึงแนะนำให้พวกเราทำการก่อปฎิวัติ "

หลายคนในกลุ่มคนพยักหน้าให้กับคำพูดของยาชิโระเพราะพวกเขารู้สึกแบบเดียวกัน แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้ก็คือ ยาชิโระอาจเป็นคนขี้ขลาดที่สุดในตระกูลอุจิวะและอาจเป็นที่จะแปรพักต์ไปอยู่กับพวกโคโนฮะแทน

นี่เป็นเรื่องขี้ขลาดมาก ในเนื้อหาเดิมของเรื่องนี้ ในภารกิจสังหารหมู่ของอิทาจิ เขาฆ่าภรรยาและลูกของยาชิโระต่อหน้าเขา แต่ยาชิโระกลับหนีและทิ้งให้ลูกกับภรรยาของเขาถูกฆ่าตายโดยไม่คิดจะช่วยเลย

และเมื่ออิทาจิตามทันยาชิโระก็เปิดเผยว่าเพื่อนที่สวมหน้ากากของเขานั้นจะแก้แค้นให้ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่ออิทาจิบอกเขาว่าเพื่อนที่สวมหน้ากากคนนั้นกำลังช่วยเขาในภารกิจการสังหารหมู่ครั้งนี้

ชายสวมหน้ากากคนนั้นคือ อุจิวะ โอบิโตะ เขาควบคุมยาชิโระรวมถึงฟุงาคุและคนอื่นๆ ในตระกูลเพื่อเริ่มการปฎิวัติด้วย

เมื่อยาชิโระรู้ว่าเขาถูกหลอก เขาก็เริ่มอ้อนวอนให้อิทาจิปล่อยเขาไปโดยสัญญาว่าเขาจะยุติแผนการก่อปฎิวัติ แต่เขากลับถูกอิทาจิตัดคอเป็นคำตอบแทน...

ตอนนี้ชายขี้ขลาดคนนี้กำลังพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความกล้าหาญ

ดังนั้นบาโคริโอะจึงรีบพูดว่า "เข้าใจแล้ว คุณนั้นช่างสูงส่งจริงๆ แล้วช่วยอธิบายให้เราฟังเกี่ยวกับชายสวมหน้ากากที่สัญญาว่าจะช่วยเหลือคุณได้ไหม"?

ครั้งนี้ยาชิโระไม่ตกใจเรื่องแผนของเขาแต่ตกใจเรื่องที่ได้ยินเด็กเปิดเผยว่าตนเกี่ยวข้องกับ 'ชายสวมหน้ากาก' แทน

'เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับชายสวมหน้ากากได้อย่างไร ฉันแน่ใจว่าเราไม่ทิ้งร่องรอยของการพบกันของเราด้วยความสามารถในการวาปแปลกๆของชายคนนั้น' ยาชิโระคิดในขณะที่ความกลัวของเขาเพิ่มขึ้นเมื่อเห็นทุกคนมองมาที่เขาโดยเฉพาะอิทาจิ

อิทาจิชินกับข้อมูลแปลกๆของบาโคริโอะ เมื่อจนมุมเขาจึงถามกลับไป "บาโคริโอะ นายหมายถึงอะไร ที่บอกว่าชายสวมหน้ากากอะไรนั่นน่ะ"?

บาโคริโอะแกล้งทำเป็นแปลกใจกับคำถามของเขาและพูดว่า "โอ้ ฉันลืมไปแล้วว่าคุณเคยเจอเขาที่ไหน" ก่อนที่จะเริ่มพูดอย่างเงียบๆและเย็นชาว่า "แต่ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาเป็นคนที่ทำให้นายปลุกเนตรวงแหวนให้ตื่นแน่ๆ"

อิทาจิเมื่อได้ยินสิ่งนี้ก็เริ่มมองไปที่ยาชิโระเหมือนเหยี่ยวที่สะกดรอยตามเหยื่อของมัน

ยาชิโระที่ประหม่าก็รีบคืนสติอย่างรวดเร็ว แต่ปฏิกิริยาแปลกๆของเขาก็ไม่ได้มีใครสังเกตเห็น รวมถึงฟุงาคุ ชิซุย อินาบิ และเทกกะ

เทกกะมีผมยาวประบ่า ผมดำขลับและดวงตาสีเข้ม และยังมีจุดตรงกลางหน้าผากของเขาด้วย เขาถือว่าเป็นอุจิวะที่แข็งแกร่งที่สุดรองจากฟุงาคุ (เมื่อเทียบจากตอนที่ชิซุยไม่ได้ใช้เนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาของเขา)

ขณะที่ยาชิโระสงบลง เขาพูดด้วยความโกรธว่า "ฉันไม่รู้ว่านายกำลังพูดถึงอะไร"

"จริงอ่ะ"?  บาโคริโอะอดไม่ได้ที่จะยิ้มก่อนที่จะเรียกใครบางคน "ชิซุย!"

"หือ?" ชิซุยตอบในขณะที่มองมาที่บาโคริโอะอย่างสงสัย

"ไปกับยาชิโระและคุณฟุงาคุเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่ผมพูดนั้นจริงหรือไม่ ผมขอร้อง มันสำคัญมาก" บาโคริโอะพูด

"ได้" เมื่อเห็นว่าเป้าหมายของบาโคริโอะคือหยุดการก่อปฎิวัติ ชิซุยก็ตกลงอย่างยินดีและไม่สงสัยอีกว่าบาโคริโอะรู้ความลับของเขาเรื่องอะไร

ฟุงาคุก็ไม่ได้สงสัยในการตัดสินใจนี้หลังจากที่เขาเห็นปฏิกิริยาของยาชิโระและเข้าใจว่าความสามารถของชิซุยคืออะไร หลังจากที่พวกเขาคุยกันก่อนหน้านี้ เขาจึงสั่งด้วยสายตาเย็นชาว่า “ยาชิโระ, ชิซุยตามฉันไปที่ห้องข้างๆนี้”

ไม่มีใครชอบให้ใครมาสั่งหรือควบคุมอะไรในชีวิตอยู่แล้ว ดังนั้นฟุงาคุจึงโกรธมากและมองยาชิโระ ก่อนที่จะย้ายไปในห้องข้างๆแล้วให้ชิซุยใช้วิชาเทพต่างสวรรค์ของเขา

ในขณะเดียวกัน กลุ่มคนที่เหลือก็แตกตื่นกับลำดับเหตุการณ์นี้โดยรู้ว่าสถานการณ์นั้นแปลกไป แต่เทกกะก็ก้าวขึ้นมาและพูดว่า "ฉันแน่ใจว่าหัวหน้ารู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ เชื่อเขาเถอะ" ในขณะที่มองมาที่บาโคริโอะแบบแปลกๆ ส่วนคนกลุ่มนั้นก็เงียบลงเพราะให้ความเคารพในตัวเทกกะ

บาโคริโอะรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาทางด้านหลังของเขา และพบว่าเป็นของอิทาจิที่มองเขาอย่างขอบคุณที่ช่วยแก้ปัญหานี้ บาโคริโอะก็พยักหน้าให้เขาด้วยรอยยิ้ม ขณะที่คิดว่า 'ฉันจะแก้ปัญหาความวุ่นวายนี้อย่างไร'?

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ฟุงาคุและชิซุยก็กลับมาด้วยสีหน้าที่มืดมนและยาชิโระที่ไม่ได้สติ ซึ่งอาจจะยังอยู่ภายใต้อิทธิพลของวิชาเทพต่างสวรรค์

ฟุงาคุรีบกลับไปยืนที่ตำแหน่งของเขาอย่างรวดเร็วและโค้งคำนับให้ทุกคนที่ทำให้ตกใจ "ทุกคน ฉันขอโทษในฐานะผู้นำของตระกูล ที่ฉันถูกควบคุมโดยคนที่ฉันไว้ใจมาตลอด"

แต่คนกลุ่มนั้นก็พยายามปฏิเสธอย่างรวดเร็วและบอกว่าฟุงาคุเป็นผู้นำที่น่าทึ่งไม่จำเป็นต้องขอโทษ จากนั้นฟุงาคุก็ลุกขึ้นแล้วมองตรงมาที่บาโคริโอะ

"บาโคริโอะ ขอบคุณที่รู้ว่ายาชิโระมีส่วนเกี่ยวข้องกับชายสวมหน้ากากคนนั้น แต่ถึงแม้เขาจะไม่รู้อะไรมากนักเกี่ยวกับมันและแรงจูงใจของมัน ถ้านายรู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ โปรดอธิบายให้เราฟังด้วย" ฟุงาคุกล่าว

"เขาเป็นคนที่อันตรายมาก" บาโคริโอะพูดกับฟุงาคุ "เพราะเมื่อเขาเป็นคนสร้างเหตุการณ์เรื่องเก้าหางและการตายของโฮคาเงะรุ่นที่สี่กับภรรยาของเขา" ทุกคนตกใจกับข้อมูลนี้ก่อนที่บาโคริโอะจะพูดต่อด้วยรอยยิ้มที่ไร้หัวใจ ทำเอาทุกคนถึงกับเสียวสันหลัง

“แล้วคุณคิดว่าเขาสนใจที่จะช่วยเหลือกตระกูลของเราหรือไม่”?...