ตอนที่ 24 การเจรจา

ในที่สุดอิทาจิก็สงบสติอารมณ์ลง แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร มุไกก็เริ่มพูดด้วยความรำคาญว่า "เด็กคนนี้มาทำอะไรที่นี่"?

ก่อนที่บาโคริโอะจะได้ตอบ เขาไปหาชิซุยและนำร่างของอิทาจิลงข้างๆเขาพร้อมกับพูดว่า "อย่าพึ่งใช้คาถานั้นในตอนนี้" ทำให้ดวงตาของชิซุยหดลงแต่อิทาจินั้นสังเกตุได้ถึงสิ่งนั้น

หลังจากที่บาโคริโอะพูดจบ เขามองไปที่มุไกและเข้าไปหาเขาด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีคุณมุไก ผมได้ยินเรื่องของคุณมาเยอะนะ"

มุไกมองไปที่เด็กคนนี้ซึ่งดูเหมือนจะไม่เกรงกลัวเขา และมันทำให้เขานึกถึงลูกคนเล็กของเขา ที่ตัวของมุไกเองรู้ว่าไม่สามารถพบกันได้อีกต่อไป ทำให้เขาถอนหายใจและพูดว่า "เจ้าหนู เจ้ากำลังพยายามซื้อเวลาให้อิทาจิฟื้นตัวอยู่หรือเปล่า"?

'ช่างเป็นผู้ชายที่รอบคอบจริงๆ' บาโคริโอะคิดในขณะที่มองไปที่ชิซุยที่พยายามช่วยให้อิทาจิฟื้นตัวอย่างรวดเร็วจากหลังจากที่โดนปิดกั้นการไหลเวียนจักระภายในร่างกาย บาโคริโอะส่ายหัว "เปล่าครับ แต่วันนี้คุณถูกกำหนดให้ตาย และคุณควรทำความเข้าใจเรื่องครอบครัวของคุณที่โคโนฮะ พวกเขาจะโดนแบบที่คุณกำลังจะโดนเช่นกัน แม้ว่าคุณจะรอดชีวิตจากการลอบสังหารของอิทาจิและชิซุย"

มุไกหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปากแล้วจุดมัน ขณะที่เขาสูดควัน เขาก็ถอนหายใจในขณะที่คิดถึงสถานการณ์ตอนนี้ของเขา 'เด็กคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้โกหก ดังนั้นหากเขาไม่ได้พยายามซื้อเวลา นั่นหมายความว่าสิ่งที่เด็กคนนี้บอกชิซุยว่าอย่าใช้ 'มัน' น่าจะเป็นความจริงที่ชีวิตของฉันกำลังตกอยู่ในอันตราย และจากความประหลาดใจที่ทั้งคู่แสดงให้เห็น ดูเหมือนว่าเขามาที่นี่เพื่อฉันโดยเฉพาะ และดูเหมือนว่าจะไม่เกี่ยวกับสองคนนี้ ' มุไกคิดในขณะที่ถอนหายใจไปพลาง

มุไกพยายามสลัดความคิดของเขาออกก่อนที่จะถอนหายใจอีกครั้งและพูดว่า "เจ้าหนู แกต้องการอะไรจากฉันกันแน่"?

“ใจเย็นก่อน ผมมาที่นี่เพื่อช่วยคุณ” บาโคริโอะพูดและก็มีคนแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

"บาโคริโอะนายเข้าใจดีใช่ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่? การช่วยคนทรยศก็เหมือนทรยศหมู่บ้าน" อิทาจิพูด

บาโคริโอะมองเขาแบบเดียวกับที่เวลามองคนงี่เง่าอยู่ตรงหน้า มันเป็นสายตาที่ไม่คุ้นเคยสำหรับอิทาจิเพราะเขาถูกมองว่าเป็นอัจฉริยะเสมอ "ผมได้ยินมาจากพ่อของคุณมากมาย แต่การได้เห็นของจริงนั้นน่าตลกจริงๆ"

ชิซุยยังคงมองมาที่บาโคริโอะอย่างระมัดระวังหลังจากที่ได้เปิดเผยความลับของเขา และอิทาจิก็พูดว่า "พ่อฉันส่งนายมาที่นี่เหรอ"?

“หยุดถามได้แล้ว และสำหรับพวกคุณ พวกคุณบอกว่ามุไกเป็นคนทรยศและจำเป็นต้องถูกฆ่าใช่ไหม”?

“ใช่ เขากำลังทำให้โลกนินจาตกอยู่ในอันตราย และข้อมูลที่เขานำออกไปจากหมู่บ้านอาจทำให้เกิดสงครามครั้งใหม่” อิทาจิตอบอย่างจริงจัง

"ผมเข้าใจแล้ว... นี่คือสิ่งที่ดันโซบอกคุณใช่ไหม"? บาโคริโอะพูด

อิทาจิหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า

“งั้นให้ผมอธิบายให้สมองทื่อๆของคุณฟังว่าความจริงของหมู่บ้านที่เสื่อมโทรมนี้เป็นอย่างไร คุณอยากฟังหรือคุณเลือกที่จะเชื่อตามแบบของคุณกันล่ะ?” บาโคริโอะพูดกับอิทาจิด้วยสายตาเย็นชา สายตาที่ทำให้อิทาจินึกถึงดวงตาของพ่อที่ทำให้อิทาจิหงุดหงิด แต่คราวนี้ชิซุยเป็นคนตอบกลับ

“ถ้าสิ่งที่นายจะพูดไม่ใช่เรื่องจริง พวกเราจะต้องรายงานเรื่องของนายที่หมู่บ้าน” เขาพูดอย่างใจเย็นในขณะที่พร้อมที่จะใช้วิชาเนตรวงแหวนเทพต่างสวรรค์ของเขาได้ทุกเมื่อ

"นี่เป็นคำถามสำหรับพวกคุณทั้งคู่ และผมหวังว่าคุณจะไม่ตอบแบบขอไปที ในฐานะสมาชิกของหน่วยลับและรู้ว่าสมาชิกบางคนแข็งแกร่งขนาดไหนเช่นมุไก ทำไมพวกคุณถึงคิดว่าโอโรจิมารุถึงสามารถหนีออกจากหมู่บ้านได้หลังจากที่เขาถูกจับได้ว่าทำการทดลองกับมนุษย์โดยใช้คนที่ลักพาตัวมาจากหมู่บ้านล่ะ"? บาโคริโอะพูดด้วยรอยยิ้ม

ทั้งคู่ครุ่นคิดกันเล็กน้อย อิทาจิจำสายตาเจ้าเล่ห์ของโอโรจิมารุได้และพูดว่า "โอโรจิมารุคงเตรียมพร้อมสำหรับการหลบหนีไว้ล่วงหน้าแล้ว" และชิซุยก็พยักหน้าเห็นด้วย นั่นทำให้บาโคริโอะก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดังๆ

บาโคริโอะหันไปหามุไกที่กำลังมองพวกเราอยู่และพูดว่า "ฮ่ะฮ่ะฮ่ะ มุไกนายรู้ใช่ไหมล่ะ"?

เขามองมาที่บาโคริโอะพร้อมกับขวดเหล้าในมือแล้วพูดว่า "แกต้องการอะไร"?

"พวกคุณดูเชื่อใจฮิรุเซ็นมาก ดังนั้นพวกคุณควรรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ช่วยบอกไอ้งี่เง่าสองคนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นในวันที่โอโรจิมารุหลบหนีที" บาโคริโอะพูดด้วยรอยยิ้ม และเราทุกคนก็รอคำตอบของเขา

"มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่โอโรจิมารุสู้กับโฮคาเงะแล้วจะแพ้ แต่เพราะเขาเป็นลูกศิษย์ของท่านรุ่นที่3 เขาจึงใจไม่แข็งพอที่จะจัดการกับโอโรจิมารุและปล่อยให้หนีไปในที่สุด แม้ว่าโอโรจิมารุจะมีอาการบาดเจ็บอยู่บ้างก็ตาม" มุไกพูดอย่างเรียบๆและดื่มเหล้าของเขา

ทั้งอิทาจิและชิซุยไม่สามารถปักใจเชื่อในสิ่งนี้ได้ เพราะการทดลองในมนุษย์กับมนุษย์ที่ถูกลักพาตัวมาและยังมีชีวิตอยู่เป็นอาชญากรรมที่เลวร้ายเกินกว่าคนปกติทั่วไปจะทำได้

พวกเขาไม่อาจเชื่อได้ว่าโฮคาเงะจะทำแบบนี้ และปล่อยให้คนแบบนี้หนีไปได้เพียงเพราะเขาเคยเป็นลูกศิษย์ แต่บาโคริโอะกลับยักไหล่พูดว่า "มันคือความจริง เขาทำแบบนี้กับลูกศิษย์และเพื่อนๆทุกคน แบบที่ไม่มีใครถูกจัดการเลย ที่ซึนาเดะไม่มาช่วยหมู่บ้านในช่วงเหตุการณ์เก้าหาง หรือเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่ดันโซทำ เพราะคนพวกนี้ต่างก็สนิทกับรุ่นที่3 จึงไม่มีใครกล้าที่จะจัดการพวกเขา  นี่คือความจริง"

"คำตอบของนายคืออะไร พวกนายสองคนต่างรักสันติภาพและพวกนายต้องการนำความสงบสุขมาให้หมู่บ้าน ถึงแม้จะแลกกับความอัปยศอดสูและการต่อสู้ที่ตระกูลของพวกคุณกำลังเผชิญอยู่ก็ตาม" บาโคริโอะพูดอย่างเย็นชาใส่ทั้งสองคน

“นี่เป็นเพียงคำพูดของคนทรยศและเด็กที่พวกเราไม่รู้เจตนาที่แท้จริง พวกเราไม่มีเหตุผลที่จะเชื่อสิ่งที่พวกนายพูด” ชิซุยพูดพยายามโน้มน้าวตัวเองในขณะที่อิทาจิกำลังพยายามแก้ไขความรู้สึกที่อึดอัดในใจ

'สันติสุขของฉันมันเป็นแบบนั้นจริงๆเหรอ'?  อิทาจิคิดและความคิดนี้ยังคงทิ่มแทงอยู่ในใจของเขา

“พอเถอะชิซุย โลกนี้ไม่ได้มีแค่สายรุ้งและแสงแดดกับอิทาจิ ผมเห็นว่าคุณเองก็กำลังสงสัยว่าสิ่งที่คุณต้องการมันไม่ได้เป็นอย่างสิ่งที่คุณได้ฟังเลย” อิทาจิมองบาโคริโอะอย่างตกใจที่เขาสามารถมองทะลุถึงจิตใจของอิทาจิได้

"ใช่ ผมอ่านจิตใจของคุณไดัอย่างง่ายดาย ความฝันของคุณเพื่อสันติภาพนั้นไม่ผิดจริงๆ นั่นเป็นสิ่งที่ผมชอบนะ แต่สิ่งที่ผมไม่ชอบคือวิธีที่คุณกำลังพยายามทำ"

อิทาจิพูดด้วยความสงสัย "นายหมายความว่าอะไร"?

บาโคริโอะถอนหายใจและเข้าไปหามุไก แล้วยื่นมือไปจับขวดเหล้าของเขา ซึ่งเขาก็ดึงออกไปและพูดอย่างจริงจังว่า "เด็กน่ะดื่มไม่ได้หรอก"

อิทาจิและชิซุยมองดูปฏิสัมพันธ์ของบาโคริโอะกับมุไกโดยไม่พูดอะไร

"ช่างเถอะ อิทาจิคุณควรเข้าใจว่าทุกอย่างมาพร้อมกับการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม และสิ่งที่ต้องแลกมาเพื่อสันติภาพนั้นมันประเมิณไม่ได้ คุณเมินเฉยต่อการกระทำอันโหดร้ายอย่างที่ตระกูลเรากำลังโดนอยู่  เพราะคุณต้องการความสงบสุข และคุณก็เริ่มเกลียดพ่อของคุณเพราะเขาเริ่มเอือมระอากับสถานการณ์ในตอนนี้และอาจจะตอบโต้กลับบ้างไม่ช้า โชคไม่ดีที่คุณไม่เข้าใจอยู่หนึ่งเรื่อง ก็คือแม้ว่าตระกูลอุจิวะจะไม่เคยได้ตอบโต้เลยก็ตาม ผู้อาวุโสที่ปกครองหมู่บ้านจะไม่ปล่อยให้เรื่องมันง่ายแบบนั้นและไม่ช้าก็เร็ว เขาก็จะทำให้ตระกูลของเรากลายเป็นปรปักษ์กับหมู่บ้าน" บาโคริโอะอธิบายให้อิทาจิฟังอย่างชัดเจนที่สุด

"แต่ถ้าสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป ความสงบสุขจะพังทลายและหลายชีวิตจะต้องสูญเสีย" อิทาจิพูดด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด เขานึกถึงเหตุการณ์ในวัยเด็กที่พ่อของเขาพาเขาไปที่สนามรบพร้อมกับศพกองโตทุกหนทุกแห่งในช่วงมหาสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3 ...