บทที่ 16: ฉันไม่เชื่อ! ไม่มีหวังฉู่แล้วจะเคลียร์ดันเจี้ยนไม่ได้เชียวเหรอ?

"ห๊ะ?"

จูปาตั้นทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกกับคำถามนั้น

"เมื่อกี้ผมเพิ่งให้น้ำยาฟื้นฟูมานาฉับพลันระดับรวบรวมลมปราณ ไปนะครับ... สำหรับอาชีพระดับหลอมกระดูก มันน่าจะฟื้นฟูมานาได้มหาศาลเลยไม่ใช่เหรอ?"

"นายล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"

"มหาศาลบ้าบออะไร? แล้วทำไมมันฟื้นขึ้นมาไม่ถึงหนึ่งในสี่เลยด้วยซ้ำ?"

"นายคิดว่าฉันไม่เคยใช้น้ำยาฟื้นฟูฉับพลันมาก่อนหรือไง?"

หลี่เสวี่ยชิงตวาดกลับอย่างหงุดหงิด

จูปาตั้นพยายามอธิบาย

"มันคือน้ำยาฟื้นฟูฉับพลันระดับรวบรวมลมปราณจริงๆ นะครับ..."

"ถึงแต่ละคนจะรับผลได้ไม่เท่ากัน แต่ฟื้นทีเดียวหนึ่งในสี่นี่ก็ถือว่าเยอะมากแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

น้ำยาฟื้นฟูฉับพลันกับน้ำยาฟื้นฟูแบบค่อยเป็นค่อยไปนั้นต่างกัน

แบบแรกฟื้นฟูได้น้อยกว่า แต่ข้อดีคือเห็นผลทันที ซึ่งมักจะพลิกสถานการณ์การต่อสู้ได้

ส่วนแบบหลังจะค่อยๆ ฟื้นฟูมานาได้มากกว่าในระยะเวลาหนึ่ง

หลี่เสวี่ยชิงจี้ถามต่อ

"นายงกอีกแล้วใช่ไหม? น้ำยาฟื้นฟูฉับพลันที่หวังฉู่เคยให้ฉัน กินทีเดียวมานาเต็มหลอดตลอด!"

"เต็มหลอด? เป็นไปได้ยังไงครับ?!"

เสียงจูปาตั้นสูงปรี๊ด

น้ำยาฟื้นฟูเลือดและมานาพวกนี้ต่างจากน้ำยาเพิ่มความต้านทานธาตุนะครับ ต่อให้เป็นระดับเบิกเนตร (Origin Initiation Realm) ก็ยังใช้น้ำยาระดับรวบรวมลมปราณหรือสูงกว่าได้

ตราบใดที่มีเงิน

"ด้วยสเตตัสระดับหลอมกระดูกอย่างพวกเรา ถ้าจะให้ฟื้นเต็มหลอดในพริบตา ต้องใช้น้ำยาระดับเชื่อมจิต (Tong Shen Realm) ขึ้นไปเท่านั้นแหละครับ!"

"เอาของระดับเชื่อมจิตมาลงดันเจี้ยน... คนปกติใครเขาทำกันครับ? มันแพงมหาโหดเลยนะ!"

จริงๆ แล้วเขาก็พกน้ำยาระดับเชื่อมจิตติดตัวมาขวดหนึ่ง!

แต่นั่นเอาไว้ช่วยชีวิตตัวเองยามคับขัน!

จะให้เอาของช่วยชีวิตระดับนั้นมาใช้ลงดันเจี้ยนระดับหลอมกระดูกธรรมดาๆ เนี่ยนะ...

"นายยังจะแก้ตัวอีกเหรอ?"

"จูปาตั้น ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเป็นคนแบบนี้!"

หลี่เสวี่ยชิงแค่นเสียงเย็นชา

"เรื่องนี้ฉันจะยังไม่เอาความนายตอนนี้"

"มานาฉันฟื้นมาแค่นิดเดียว ไม่พอใช้ [ศูนย์องศาสัมบูรณ์] หรอกนะ! แล้วทีนี้ใครจะจัดการบอสมังกรปฐพี?"

"เอ่อ..."

จูปาตั้นไปไม่เป็นชั่วขณะ

น้ำยาฟื้นฟูฉับพลันมีคูลดาวน์จำกัด

ไม่ใช่จะกระดกสี่ขวดรวดให้เต็มหลอดได้ง่ายๆ

ที่สำคัญคือ... เขายังไม่อยากจะเชื่อ!

หลี่เสวี่ยชิงเคยได้รับการปฏิบัติแบบนั้นจริงๆ เหรอ?

เอาจริงดิ? ใช้น้ำยาระดับเชื่อมจิตในดันเจี้ยน?

ขวดนึงปาเข้าไปตั้งสามแสนเหรียญต้าเซี่ย!

ขนาดตระกูลจูของเขาที่รวยล้นฟ้า ยังไม่กล้าผลาญเงินเล่นขนาดนั้นเลย!

ขณะที่ทั้งสองกำลังเถียงกันหน้าดำหน้าแดง

เสียงร้อนรนของเจิ้งเซี่ยอวี่ก็ดังมาจากสนามรบ

"เพื่อนร่วมทีมหายหัวไปไหนกันหมด? เพื่อนร่วมทีมอยู่ไหน?"

"จูปาตั้น ทำดาเมจหน่อยสิ! ยืนบื้ออยู่ทำไม?"

"เสวี่ยชิง เตรียมตัวไปถึงไหนแล้ว? อีกนานไหม?"

แองเจล่าตะโกนมาจากอีกด้าน

"รีบมาช่วยกัปตันเร็วเข้า! ขืนไม่รีบฆ่ามังกรปฐพี กัปตันโดนยำเละจนจำสภาพเดิมไม่ได้แล้ว!"

หลี่เสวี่ยชิงและจูปาตั้นหันขวับไปมอง

กลางสนามรบ

เจิ้งเซี่ยอวี่ที่สะบักสะบอมอยู่แล้ว หลบไม่ทัน!

ตู้ม!

แขนล่ำสันของมังกรปฐพีตบเจิ้งเซี่ยอวี่อัดก็อปปี้เข้ากับผนังถ้ำเต็มแรง

ร่างฝังจมลงไปในกำแพง ชนิดที่แงะออกมาแทบไม่ได้

พรวด พรวด พรวด

เลือดพุ่งกระฉูดราวกับท่อน้ำแตก

"ช่วยด้วย... ฉันรู้สึกเหมือนจะไม่รอดแล้ว..."

เจิ้งเซี่ยอวี่เอ่ยเสียงแผ่ว

"สายลมเอ๋ย จงฟังคำบัญชาข้า"

ไอลีนพึมพำเบาๆ

ง้างธนูยาวเอลฟ์ ลูกศรมนตราพุ่งแหวกอากาศในพริบตา!

ตูม—!!

มังกรปฐพีคำรามลั่นด้วยความเจ็บปวด

แต่อนิจจา ลูกธนูดอกนั้นทำได้แค่เจาะรูทะลุสีข้างด้านซ้ายของมันเท่านั้น!

ตึง!

ตึง!

ตึง!

เมื่อสัมผัสถึงภัยคุกคาม มังกรปฐพีก็พุ่งตรงเข้าใส่ไอลีนทันที!

เห็นดังนั้น ไอลีนก็หน้าถอดสี เริ่มลนลาน

"เจิ้งเซี่ยอวี่ ทำบ้าอะไรอยู่? รีบดึงความสนใจบอสเร็วเข้าสิ!!"

เจิ้งเซี่ยอวี่: ???

ห๊ะ?

สภาพฉันดูเหมือนจะดึงความสนใจใครไหวไหมเนี่ย?

"[ระเบิดเพลิง]!"

ทันใดนั้น

ลูกไฟร้อนแรงพุ่งเข้าใส่มังกรปฐพี!

ปะทะเข้าจังๆ เปลวเพลิงลุกท่วมร่างมันทันที!

"โฮก—"

มังกรปฐพีกรีดร้องด้วยความทรมาน

"ได้ผล!"

จูปาตั้นถอนหายใจอย่างโล่งอก

ระยะห่างแค่นั้น มังกรปฐพีคงถึงตัวไอลีนในไม่กี่วินาที

เมื่อบอสชะงัก ไอลีนก็เริ่มโจมตีกดดันอีกครั้ง

"หลี่เสวี่ยชิง อีกนานแค่ไหนกว่าจะพร้อม?!"

"มานาฉันหมด ใช้ [ศูนย์องศาสัมบูรณ์] ไม่ได้"

"หมดก็กินน้ำยาฟื้นฟูฉับพลันสิ!"

"ต้องให้บอกอีกกี่รอบ? กินไปแล้ว แต่มันฟื้นมาไม่ถึงหนึ่งในสี่!"

สิ้นเสียงนั้น

ไอลีน เจิ้งเซี่ยอวี่ และแองเจล่า ต่างพากันชะงักกึก

"เป็นไปได้ยังไง?"

ทันใดนั้น ทุกสายตาก็พุ่งเป้าไปที่จูปาตั้นพร้อมกัน

ไอลีนขมวดคิ้วแล้วพูดว่า

"นายเอาของเกรดต่ำให้เสวี่ยชิงกินอีกแล้วเหรอ?"

จูปาตั้น: "..."

พวกมึงเป็นบ้าอะไรกันวะเนี่ย?

"โฮก—"

เสียงคำรามของมังกรปฐพีทำเอาถ้ำสั่นสะเทือนไปทั้งแถบ

สาวๆ ที่ตั้งท่าจะรุมสวดจูปาตั้น หน้าถอดสีทันที

"เอาไงดี? กัปตันสู้ไม่ไหวแล้ว... เสวี่ยชิงก็มานาหมด... เราจะสู้ต่อไหม?"

ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มของแองเจล่า

มังกรปฐพีกำลังวิ่งตรงมาทางพวกเธอ

มังกรตัวเบ้อเริ่ม... กับโลลิตัวเล็กๆ อย่างเธอ... เรื่องพรรค์นั้น... ไม่เอานะ!!

"ถอยกันก่อนเถอะ..."

ในที่สุด จูปาตั้นก็เป็นฝ่ายเอ่ยปาก

"วันนี้เป็นวันแรกที่เราร่วมทีมกัน มันก็ต้องมีปัญหาติดขัดบ้างเป็นธรรมดา"

เขายังพยายามหาทางลงให้พวกผู้หญิง

ไอลีนแค่นเสียง "รู้ตัวแล้วสินะว่าเป็นความผิดนาย?"

จูปาตั้น: "..."

ไอ้เชี่ยเอ๊ย—!!

ช่างแม่ง ช่างแม่ง... วันแรก ทนไว้ ทนไว้!

เจิ้งเซี่ยอวี่ส่งเสียงแหบพร่ายานคางมาจากอีกด้าน

"ใครก็ได้... หิ้วฉันไปที..."

ตายในดันเจี้ยน... คือตายจริงนะเว้ย!

แองเจล่ายังไม่มีสกิลชุบชีวิต

ได้ยินมาว่าต้องเป็นยอดฝีมือระดับตำนานเท่านั้นถึงจะทำได้

สักพักใหญ่

กลุ่มปาร์ตี้ก็หนีตายออกมาจากรังมังกรปฐพีได้สำเร็จ

"แฮ่ก... แฮ่ก... แฮ่ก..."

จูปาตั้นหอบตัวโยน

หน้าที่แบกเจิ้งเซี่ยอวี่ออกมา ย่อมตกเป็นภาระของชายหนุ่มเพียงคนเดียวในกลุ่ม

แต่ในฐานะเมจ ร่างกายเขาก็อ่อนแออยู่แล้ว แบกคนวิ่งมาไกลขนาดนี้เล่นเอาแทบขาดใจ

"ในที่สุด... ก็ออกมาได้..."

เมื่อสัมผัสแสงแดดรำไรผ่านใบไม้ เจิ้งเซี่ยอวี่รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าการมีชีวิตอยู่นี่มันดีจริงๆ

แองเจล่านั่งยองๆ ข้างเธอ ร่ายเวทรักษาไม่หยุด

ไอลีนก้มดูเวลาในโทรศัพท์ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

"เวลาเกินไปเยอะมาก ขืนออกไปตอนนี้มีหวังโดนพวกนั้นหัวเราะเยาะตายแน่"

"ช่างเรื่องเวลาเถอะ จะเคลียร์ดันเจี้ยนได้หรือเปล่ายังไม่รู้เลยตอนนี้"

"งั้นพักสักหน่อย ฟื้นฟูสภาพ แล้วลองใหม่อีกทีไหม?"

"ฉันไม่เชื่อหรอก! ไม่มีหวังฉู่แล้วจะเคลียร์ดันเจี้ยนไม่ได้เชียวเหรอ?"

"เออ ก็คงต้องทำแบบนั้นแหละ ถ้าเคลียร์ไม่ได้เลย มันจะน่าขายหน้าเกินไป"

ขณะที่กำลังปรึกษากัน

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดันเจี้ยนก็ดังขึ้น

"ตรวจพบว่าท่านออกห่างจากพื้นที่บอสเกินกำหนด ภารกิจดันเจี้ยนล้มเหลว"

"บังคับออกจากดันเจี้ยนใน 10 วินาที"

บังคับออก??

เจิ้งเซี่ยอวี่กรีดร้องลั่นทันที

"ม่ายยย!"

"แผลฉันยังไม่หายเลยนะ!!"