ตอนที่ 22 ความเจ็บปวดและพลังที่ถูกปลุกขึ้น

หลังจากเตรียมการแล้ว เขาหันไปหาฮิอาชิและถามว่า "ผมคิดได้แค่สองวิธีที่จะช่วยเธอ ท่านอยากรู้ไหม?"

ฮิอาชิและฮินาตะต่างก็ดูตื่นเต้นที่มีหนทางที่จะช่วยฮิมาวาริได้ แต่เขารีบทำลายความหวังของพวกเขาและพูดว่า "ฟังสิ่งที่ผมจะพูดก่อน ก่อนที่ท่านจะมีความหวัง"

“นายพูดถูก โปรดบอกเราว่านายจะช่วยภรรยาฉันได้ยังไง?” ฮิอาชิพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว

"วิธีแรกคือมอบพลังชีวิตของใครซักคนให้แก่เธอโดยตรง แต่การจะทำอย่างนั้นได้ จะต้องมีคาถาพิเศษซึ่งผมไม่มี และผมคิดว่าทั้งหมู่บ้านของเราก็คงไม่มีเช่นกัน" เมื่อได้ยินที่บาโคริโอะพูด ฮิอาชิขมวดคิ้วลึกแต่เขาก็รอให้เขาอธิบายวิธีที่สอง

“วิธีที่ 2 ผมแน่ใจว่ามีนินจาแพทย์คนอื่นบอกท่านแล้ว นั่นคือการเพิ่มจักระที่มีคุณสมบัติเพิ่มพลังชีวิตและช่วยฟื้นฟูความสมดุลระหว่างพลังงานทางร่างกายและจิตวิญญาณ แน่นอนว่าปัญหาคือ จักระดังกล่าวนั่นหาได้ยากและต้องมีความเชี่ยวชาญอย่างมากในการควบคุมจักระ เพราะถ้าหากมันผิดพลาดเพียงนิดเดียวจะทำให้ผู้ป่วยตายได้”

เมื่อได้รู้วิธีแก้ปัญหาอย่างที่สอง เขาก็ทำอะไรไม่ถูกและพูดว่า "มีนินจาแพทย์คนหนึ่งเคยเสนอและอธิบายถึงอันตรายของมัน แต่พวกเราไม่สามารถำได้เพราะพวกเราไม่พบคนที่มีจักระที่สามารถฟื้นฟูพลังแบบนี้ได้"

ฮินาตะดูเศร้าเมื่อได้ยินบทสนทนาของพวกเขาและน้ำตาของเธอก็เริ่มไหลอีกครั้งจนกระทั่งเธอได้ยินคำพูดต่อไปของบาโคริโอะ "ก็ผมมีจักระแบบนี้แหละ แต่ปัญหาคือผมยังควบคุมและมีประสบการณ์ทางการแพทย์ที่มากพอ ดังนั้นผมจึงไม่สามารถสัญญาอะไรกับท่านได้"

ฮิอาชิมองบาโคริโอะด้วยความสงสัย แต่ภายในแววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง "นายมีจักระแบบนั้นจริงๆ เหรอ?"

แตกต่างฮินาตะดูตื่นเต้นอย่างมากและดูเหมือนจะเชื่อในตัวของบาโคริโอะ ดังนั้นเขาจึงทำให้ฮิอาชิดูอย่างรวดเร็ว "ยื่นมือมาสิ" บาโคริโอะพูดพร้อมกับหยิบคุไนออกมา

ฮิอาชิเข้าใจในทันทีว่าเขาต้องการให้ทำอะไร เขาจึงถลกแขนเสื้อขึ้นและยื่นมือออกไปบาโคริโอะจึงกรีดไปที่แขนของฮิอาชิ ทันใดนั้นจักระสีแดงก็ออกมาจากตัวของบาโคริโอะ มันรักษาบาดแผลและหายอย่างรวดเร็วโดยไม่ทิ้งไว้ไแม้แต่รอยขีดข่วน

ฮิอาชิรู้สึกดีเพราะเขารู้ว่าบาโคริโอะไม่ได้ใช้วิชานินจาแพทย์ใดๆที่กระตุ้นกระบวนการฟื้นฟูตามธรรมชาติของร่างกายและเขารู้สึกสดชื่นขึ้นหลังจากที่จักระนั้นเข้าสู่ร่างกายของตัวเขา "น่าทึ่งมาก ด้วยจักระนี้ เราอาจช่วยชีวิตฮิมาวาริได้จริงๆ"

'แน่นอนว่ามันอาจจะดูน่าทึ่ง แต่ถ้าจักระชของเก้าหางไม่ทำงาน มันก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น' บาโคริโอะคิดว่า เขาได้จักระนี้มาจากคุรามะและมินาโตะกับคุชินะที่ช่วยผนึกมันไว้ในร่างแยกของเขาเพื่อจุดประสงค์นี้เท่านั้น

“เอาล่ะ ตอนนี้อยากลองเสี่ยงดูมั้ยล่ะ?” บาโคริโอะพูด

ฮิอาชิไม่แน่ใจว่าต้องทำอย่างไรเนื่องจากความเสี่ยงนั้นสูงเกินไป แต่ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งก็ขจัดความลังเลใจของเขาออกไป "ได้โปรดช่วยท่านแม่ด้วย" นั่นคือเสียงของฮินาตะ

เมื่อมองไปที่ลูกสาวของเขาและรู้ว่าภรรยาของเขาจะต้องตายหากยังเป็นแบบนี้ต่อไป เขาเลยพูดว่า "ฉันเต็มใจที่จะเสี่ยง โปรดช่วยภรรยาของฉันด้วย" ขณะที่เขาก้มศีรษะลงเล็กน้อย

บาโคริโอะพยักหน้าให้เขาและพูดว่า "ผมจะทำให้ดีที่สุด แต่ท่านควรเข้าใจว่าไม่มีอะไรได้มาฟรีๆหรอกนะ"

เขาพยักหน้ากลับมาที่บาโคริโอะและพูดว่า "ตระกูลฮิวงะจะตอบแทนอย่างเต็มที่ถ้านายช่วยเธอได้"

'เป็นเรื่องดีที่เขาสัญญาว่าจะทำให้ทุกคนในตระกูลมีส่วนร่วมในการตอบแทนครั้งนี้เพราะแค่ตัวเขาคนเดียวไม่มีค่าสำหรับฉัน' บาโคริโอะคิด แต่ภายนอกเขาแค่พูดเพียงว่า "ดีเลย ผมจะเชื่อคำพูดของท่าน"

บาโคริโอะมุ่งความสนใจไปที่ฮิมาวาริที่กำลังหลับอยู่และเปิดใช้งานเนตรของเขาอีกครั้งเพื่อตรวจสอบจักระของเธอ แต่เขาก็แทบไม่เห็นอะไรเลยเพราะมันเหลือน้อยเต็มที

บาโคริโอะวางมือลงบนท้องของเธอและเริ่มส่งจักระของคุรามะจำนวนเล็กน้อยเข้าไปในตัวเธอ และเมื่อเขาสัมผัสกับจุดที่พลังทางจิตวิญญาณและพลังกายของเธอเชื่อมต่อกัน เขาก็เริ่มเปลี่ยนมันเป็นพลังงานทางกายและพยายามรวมมันเข้ากับสิ่งที่ยังคงอยู่ภายในของเธอ แต่สิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือพลังงานทางจิตวิญญาณที่เคยสงบนิ่งในตัวเธอพุ่งเข้าสู่พลังงานที่เขากำลังควบคุม แต่เนื่องจากความแตกต่างของพลังมันจึงทำให้พลังงานแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกายถูกสะกัดกั้น ทำให้ร่างกายของฮิมาวาริเริ่มสั่น

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์กำลังแย่ บาโคริโอะจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อรีดจักระให้มากขึ้นและฟื้นการควบคุมที่เขาสูญเสียไปในตอนแรก แต่คราวนี้เขาทำผิดพลาดอย่างมหันต์เพราะเขาใส่มากเกินไปทำให้ช่องจักระที่หดตัวของเธอนั้นรับไม่ไหว ทำให้เกิดแรงสั่นสะเทือนจนมันระเบิด ทำให้ฮิมาวาริตาย...

"ท่านแม่!!!"ฮิมาวาริ!!!" สองเสียงโหยหวนที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังดังขึ้นพร้อมกัน...

บาโคริโอะเหม่ออยู่ครู่หนึ่งเพราะไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม เขาเป็นคนฆ่าผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ไม่ได้ทำร้ายเขาแม้แต่น้อย แม้ว่าเขาว่าเรื่องแบบนี้อาจเกิดขึ้นและคิดว่าการย้อนเวลากลับไปได้จะทำให้เขายอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายขึ้น แต่เมื่อมองดูความสิ้นหวังในแววตาของฮิอาชิและแววตาของฮินาตะ มันก็ทำให้ความทรงจำเก่าๆบางอย่างที่เขาอยากลืมกลับมา

มันเป็นภาพที่เห็นโลกทั้งใบนั้นพังทลาย และเขายังจำวันนั้นได้เหมือนกัน วันที่เขาได้สูญเสียทุกอย่าง...รวมถึงหัวใจของเขาด้วย วันที่ทั้งพ่อและแม่ของเขาถูกฆ่าตายต่อหน้าเมื่อตอนที่เขายังเด็กและไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากได้แค่ซ่อนตัว

เมื่อมองดูสถานการณ์ปัจจุบันและเห็นตัวตนที่อายุน้อยกว่าของเขาในสายตาของฮินาตะ ทำให้เขานึกถึงความทรงจำอันเลวร้ายนั้นอีกครั้ง ความทรงจำที่เขาไม่มีวันลืม

ในขณะที่เขากำลังนึกถึงความทรงจำเหล่านั้น ฮิอาชิที่เต็มไปด้วยความโกรธและความเศร้าของเขาก็พุ่งเข้ามาหาบาโคริโอะ(ร่างแยก) และโจมตีร่างแยกของเขาด้วยฝ่ามืออย่างแรงซึ่งไม่ได้ตั้งใจที่จะฆ่า แต่มันก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ร่างแยกของบาโคริโอะสลายไป

เขาได้รับความทรงจำและประสบการณ์ของร่างแยกนี้ และทันทีที่เขาไม่รู้ตัวนั้นเนตรวงแหวนของเขาเริ่มค่อยๆเปลี่ยนเป็นรูปร่างของสามเหลี่ยม           ความเจ็บปวดแสนสาหัสที่เขารู้สึกนั้นทำให้เขาปลุกเนตรวงแหวนกระจกเงาหมื่นบุปผาขึ้น และเขาก็เข้าใจโดยสัญชาตญาณถึงความสามารถใหม่ที่เขาจะได้รับจากมัน มันความสามารถที่เหมาะกับเขาจริงๆ

'อย่างน้อยก็มีสิ่งดีๆเกิดขึ้นจากเหตุการ์ณแบบนี้' เขาคิดในขณะที่ดวงตาของเขากลับมาเป็นปกติ และก็นึกย้อนกลับไปถึงการที่ฮิอาชิผู้สิ้นหวังมองเขาด้วยความโกรธซึ่งทำให้เขารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง

บาโคริโอะค่อยๆสงบสติอารมณ์ลงอีกครั้งและเริ่มนึกถึงขั้นตอนที่ทำและความผิดพลาดพร้อมกับจดทุกอย่างที่เกิดขึ้น เพื่อที่ครั้งหน้าเขาจะไม่ล้มเหลวอย่างน่าสังเวช...

ย้อนกลับไปที่บ้านตระกูลฮิวงะ ฮิอาชิยังคงเศร้าโศกเสียใจและโกรธแค้นเด็กที่เป็นต้นเหตุนี้ แต่มันเป็นการตัดสินใจของเขาเองที่จะลองทำ ดังนั้นเขาจึงเอาแต่โทษตัวเองมากขึ้น ในขณะที่ฮินาตะเอาแต่ร้องไห้ไม่หยุดโดยที่ยังกอดแม่ของเธอ

หลังจากที่เขาจัดการกับประสบการณ์ของเขาเสร็จแล้ว เขาก็คิดว่า 'ความเจ็บปวดในใจของฉันมันแย่พอแล้ว ฉันไม่อยากเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดให้กับคนอื่นด้วย' เพราะแบบนี้เขาจึงสัญญากับตัวเองว่าจะระวังให้มากขึ้นในอนาคต

เมื่อรู้สึกว่าได้เวลาแล้ว เขาเปิดแผงระบบและเลือกโหลดไปยังจุดบันทึกด้วยชื่อที่ไม่ตลกอีกต่อไป 'ฉันไม่ใช่หมอ' และเมื่อรู้ว่าเขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาก็รู้สึกโล่งใจอีกครั้ง แต่ตอนนี้ ดวงตาของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป...