บทที่ 20 ท่านอธิการบดีของพวกเรา... เป็นปีศาจหรือเปล่าเนี่ย?

หลินซูอิงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น

เป็นเวลากว่าห้านาทีเต็มที่เธอยังคงตกอยู่ในภวังค์แห่งความตื่นตะลึง

จนกระทั่งถูกปลุกให้ตื่นจากภวังค์เมื่อมอนสเตอร์ขนาดเล็กสามตัวที่ได้ยินเสียงความวุ่นวาย พุ่งเข้ามาโจมตีเธอ

"สกิล... 《หมัดอัสนีบาต》!"

เมื่อถูกรุมโจมตี สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำงาน หลินซูอิงปล่อยสกิลออกไปโดยไม่ทันยั้งคิด

ตูม—!

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องออกมาจากกำปั้น

เพียงหมัดเดียว... ดันเจี้ยนทั้งใบก็สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

【ได้รับพรจากกฎเกณฑ์แห่งสถาบัน: พลังสกิลของนักศึกษาเพิ่มขึ้น 10,000 เท่า】

หน้าต่างแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาตรงหน้าทันที

และจากนั้น...

ครืนนน—!

เสียงคำรามกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว ผืนดินแยกออกจากกัน สายฟ้าจากหมัดอัสนีบาตแผ่พุ่งกวาดล้างไปทั่วทั้งดันเจี้ยนในชั่วพริบตา

【ท่านสังหารมอนสเตอร์ภายในดันเจี้ยน ได้รับค่าประสบการณ์ 12 หน่วย】

【ด้วยผลของกฎเกณฑ์สถาบัน: ค่าประสบการณ์ที่ได้รับเพิ่มขึ้น 100 เท่า ยินดีด้วย ท่านได้รับค่าประสบการณ์ 1,200 หน่วย】

【ท่านสังหารมอนสเตอร์ระดับลูกสมุน...】

【ท่านสังหารมอนสเตอร์ระดับอีลีท...】

【ค่าประสบการณ์ของท่านถึงขีดจำกัด ยินดีด้วย เลเวลอัปเป็น Lv.27...】

【ท่านมาถึงขีดจำกัดของการเปลี่ยนคลาสครั้งที่หนึ่งแล้ว ค่าประสบการณ์จะไม่ช่วยเพิ่มระดับอีกต่อไป โปรดเขียนคำร้องขอเปลี่ยนอาชีพโดยเร็วที่สุด เพื่อทำภารกิจเปลี่ยนอาชีพครั้งที่สองให้สำเร็จ】

ตุ้บ!

หลินซูอิงทรุดฮวบลงนั่งกับพื้น โดยไม่รู้ตัวเลยว่าไม้จิ้มฟันที่เคยคาบไว้ที่มุมปากได้ร่วงหล่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เธอตะลึงงันจนพูดไม่ออก

ร่างทั้งร่างชาหนึบ นั่งเหม่อลอยดวงตาว่างเปล่า

หมัดเดียว...

ล้างบางมอนสเตอร์ทั้งดันเจี้ยน?

หมัดเดียว...

เลเวลพุ่งทะยานจนตัน?

เหลือเชื่อ... นี่มันเรื่องเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!

"กฎเกณฑ์ของสถาบัน... นี่มัน..."

"นี่มันคือกฎเกณฑ์ที่อยู่เหนือกฎเกณฑ์ทั้งปวง!"

เมื่อตั้งสติได้ หลินซูอิงก็ต้องตกใจซ้ำสอง

ความสำเร็จในตอนนี้ของเธอ ล้วนเกิดจากการสนับสนุนของ 'กฎเกณฑ์' แห่งสถาบัน

กฎเกณฑ์!

มันเปลี่ยนโลกทัศน์ของเธอไปโดยสิ้นเชิง

สมองของเธออื้ออึงไปหมด

แม้ว่าเธอจะเป็นคนกว้างขวางและได้รับการปลูกฝังความรู้สารพัดจากคุณปู่มาตั้งแต่เด็ก

แต่...

เธอไม่เคยได้ยินเรื่อง 'กฎเกณฑ์' บ้าบอแบบนี้มาก่อนในชีวิต

หัวใจของหลินซูอิงเต้นระรัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความช็อกและไม่อยากจะเชื่อ

สถาบันที่มีกฎเกณฑ์ระดับนี้... ถ้าหากระดับประเทศ...

ซู้ด...

ความคิดที่ว่าหากคนทั้งอาณาจักรเซี่ยได้เข้าร่วมสถาบันนี้ ทำเอาหลินซูอิงขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ค่าประสบการณ์เพิ่มร้อยเท่า ความเร็วในการอัปเลเวลของคนทั้งอาณาจักรจะแซงหน้าประเทศอื่นในโลกไปถึง 100 เท่า

พลังสกิลเพิ่มหมื่นเท่า... ประชาชนชาวเซี่ยทุกคนจะกลายเป็นดั่งมังกรผงาด!

"พระเจ้าช่วย... นี่ฉันกล้าพูดออกไปได้ยังไงว่าสถาบันนี้แม้แต่หมายังไม่มาเรียน?"

หากสถาบันนี้พัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ...

หลินซูอิงจินตนาการไม่ออกเลยว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

เธอรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของสถาบันที่อยู่เหนือฟ้าเหนือดินและเหนือทุกสิ่งทุกอย่างเช่นนี้

"อธิการบดีที่สามารถสร้างสถาบันระดับฝืนลิขิตฟ้าแบบนี้ได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ"

"ฉันยังมีความคิดที่จะทำลายสถาบันแบบนี้อีกเหรอ... ฝันเฟื่องชะมัด"

"คุณปู่... หรือว่าปู่รู้อยู่แล้วว่าสถาบันนี้มีความลับซ่อนอยู่ ถึงได้จงใจส่งหนูมาที่นี่?"

"ฟู่ว..."

"ในทั่วหล้าและหมื่นจักรวาล... นอกจาก 【สถาบันซูเปอร์กอด】 แล้ว ที่เหลือก็ขยะทั้งนั้นแหละ"

"ไอ้ที่เรียกว่า 'วิทยาลัยแห่งชาติ' พอมาอยู่ต่อหน้าซูเปอร์กอด ก็ไร้ค่าไปเลย"

"มิน่าล่ะ หลิวปี่่่่่ถึงได้เทิดทูนอธิการบดีขนาดนั้น พอลองมาคิดดูดีๆ ฉันมันก็แค่กบในกะลาจริงๆ"

หลินซูอิงวิเคราะห์สิ่งที่ได้พบเจอตั้งแต่ก้าวเข้ามาในสถาบัน สีหน้าของเธอจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ไม่แน่ใจว่าตาแก่ที่บ้านจะรู้ความลับของสถาบันไหม

แต่เธอจะแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปไม่ได้เด็ดขาด

อธิการบดีเคยสั่งไว้ว่า ห้ามพูดเรื่องเกี่ยวกับสถาบันให้ใครฟัง

เกิดอธิการไม่พอใจแล้วไล่เธอออกขึ้นมา...

คงไม่มีที่ให้ไปร้องไห้แน่

"อ้อ จริงสิ... อธิการบอกว่าให้เก็บอุปกรณ์ที่ดรอปออกไปให้หมดด้วย"

"ต้องรีบหาของดรอป ไม่งั้นเดี๋ยวอธิการไม่ปลื้มแล้วไล่ออก..."

เมื่อปรับอารมณ์ได้ หลินซูอิงก็รีบกุลีกุจอค้นหาของในดันเจี้ยนทันที

ยี่สิบนาทีต่อมา เธอก็เจอลูกแก้วแสงลูกแรกที่ตกอยู่

"อธิการต้องร้อนเงินแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่สนใจอุปกรณ์ที่ดรอปจากดันเจี้ยนระดับ F หรอก"

"คงเป็นแค่เครื่องประดับธรรมดาราคาไม่กี่ร้อย..."

"เฮือก!"

ยังพูดไม่ทันจบคำ หลินซูอิงก็ต้องสูดหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่

เมื่อใช้สกิลตรวจสอบ ค่าสถานะของลูกแก้วแสงก็ปรากฏขึ้น

【กระดิ่งลม】

ประเภท: เครื่องประดับแบบแขวน

ระดับ: เครื่องประดับทั่วไป

ผลลัพธ์: เมื่อลมพัด กระดิ่งจะดัง ส่งเสียงไพเราะเสนาะหู

การใช้งาน: ใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่ง แขวนได้หลายที่ เช่น กระเป๋าเป้ หรือหน้าต่าง

มูลค่า: 50 เหรียญดารา

ทันทีที่ค่าสถานะปรากฏ หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมา

【ด้วยผลของกฎเกณฑ์สถาบัน: อุปกรณ์ที่ถูกค้นพบโดยนักศึกษา จะถูกวิวัฒนาการโดยอัตโนมัติสู่ 'ระดับเทพเจ้า'】

สิ้นเสียงแจ้งเตือน คุณสมบัติของลูกแก้วแสงก็เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

【ระฆังคร่าวิญญาณ】

ประเภท: เครื่องประดับ

ระดับ: ระดับเทพเจ้า (Divine Rank)

ผลลัพธ์: เมื่อเปิดใช้งาน 《ระฆังคร่าวิญญาณ》 จะสามารถจับกุม ควบคุม และบดขยี้วิญญาณศัตรูได้

การใช้งาน: สามารถใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่ง หรือใช้สังหารมอนสเตอร์เพื่อเก็บเลเวล

มูลค่า: 300,000 ล้านเหรียญดารา

(หมายเหตุ: นี่คือเครื่องประดับระดับเทพเจ้าที่ควบคุมด้วยพลังจิต ยิ่งพลังจิตแข็งแกร่ง อานุภาพของเครื่องประดับยิ่งทรงพลัง ผู้ใช้สามารถค้นหาฟังก์ชันเฉพาะได้ด้วยตนเอง)

"พระเจ้า... เครื่องประดับระดับเทพเจ้า?"

"จากกระดิ่งลมกิ๊กก๊อก... กลายเป็นระฆังคร่าวิญญาณ?"

"สวรรค์ช่วย..."

"ยันต์ระดับเทพเจ้า? ของธรรมดาสามารถไปถึงระดับเทพเจ้าได้เลยงั้นเหรอ?"

"ระดับเทพเจ้าเนี่ยนะ... นี่มันระดับท็อปของอาณาจักรเซี่ยเลยไม่ใช่เรอะ?"

"ด้วยการสนับสนุนของกฎเกณฑ์ อุปกรณ์ที่นักศึกษาค้นพบจะวิวัฒนาการเป็นระดับเทพเจ้าโดยอัตโนมัติ?"

หลินซูอิงตัวชาไปหมดแล้ว

สถาบันนี้ยังมีกฎข้อที่สามอีกเหรอเนี่ย

แถมยังเป็นกฎที่ 'ฝืนลิขิตสวรรค์' สุดๆ

ดวงตาของเธอเหม่อลอย จ้องมอง 【ระฆังคร่าวิญญาณ】 ที่กลายเป็นไอเทมระดับเทพเจ้าอย่างไม่เชื่อสายตา

"นี่ฉันหลุดเข้ามาอยู่ในสถาบันปีศาจแบบไหนกันเนี่ย?"

"กฎเกณฑ์สามข้อ... จะไปหาสถาบันแบบนี้ได้จากที่ไหนอีกในโลก?"

ฟู่ว!

หลินซูอิงสูดหายใจลึก ก่อนจะใช้สองมือประคองเก็บ 【ระฆังคร่าวิญญาณ】 ไว้อย่างระมัดระวังที่สุด

นี่คือไอเทมระดับเทพเจ้าเชียวนะ

แม้แต่ในอาณาจักรเซี่ย ผู้ครอบครองระดับเทพเจ้ายังมีน้อยยิ่งกว่าน้อย

ของร้อนชัดๆ!

หลังจากเก็บระฆังคร่าวิญญาณแล้ว หลินซูอิงก็ค้นหาต่อ

เมื่อมีกฎเกณฑ์แบบนี้ ของดรอปทุกชิ้นคือระดับเทพเจ้า เธอจึงหาอย่างละเอียดถี่ยิบ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอก็เจออุปกรณ์ชิ้นที่สอง

มันยังคงเป็น 【ระฆังคร่าวิญญาณ】 ระดับเทพเจ้า

เข้าใจได้ไม่ยาก ในดันเจี้ยนเดียวกัน โอกาสได้ของซ้ำย่อมสูงมาก

"ศาสตราเทพชิ้นที่สอง... ว้าว ฉันมีอุปกรณ์เทพเจ้าในมือถึงสองชิ้น"

"ต่อให้ไม่ใช่ของฉัน แต่ฉันก็เป็นคนที่เคยถือครองไอเทมระดับเทพเจ้าพร้อมกันสองชิ้นเชียวนะ"

หลินซูอิงรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก แล้วก็หาต่อ

ไม่นาน ลูกแก้วแสงลูกที่สามก็ปรากฏแก่สายตา

【ดาบไม้ท้อภูตพฤกษา】

ประเภท: ศาสตราวุธเวท

ระดับ: ระดับเทพเจ้า (Divine Rank)

ผลลัพธ์: สำหรับสิ่งที่ต่ำกว่าระดับเทพเจ้าลงมา มันสามารถสะกดข่มสกิลธาตุไม้ได้ทั้งหมด ดาบไม้ท้อนี้สามารถผ่าภูเขาและตัดสายน้ำให้ขาดสะบั้น...

การใช้งาน: สังหารมอนสเตอร์เก็บเลเวล กำจัดศัตรู

มูลค่า: 380,000 ล้านเหรียญดารา

(หมายเหตุ: ศาสตราวุธเวทนี้ควบคุมระดับพลังด้วยพลังจิต ยิ่งพลังจิตแข็งแกร่ง อานุภาพที่แสดงออกมายิ่งมหาศาล ผู้ใช้สามารถค้นหาฟังก์ชันเฉพาะได้ด้วยตนเอง)

เอื๊อก!

หลินซูอิงอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ

ดาบที่สามารถ "ทำลายทุกกฎเกณฑ์ได้ในดาบเดียว" ตามที่นิยายบรรยายไว้ มันทำได้จริง

ขอแค่มีพลังจิตมากพอ สกิลใดๆ ก็ไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้า 【ดาบไม้ท้อ】 เล่มนี้

"คุณพระช่วย... ศาสตราเทพชิ้นนี้..."

หลินซูอิงหาคำคุณศัพท์ใดมาบรรยายความน่าสะพรึงกลัวของไอเทมชิ้นนี้ไม่ได้เลย

พักเรื่องศาสตราเทพไว้ก่อน หลินซูอิงฉุกคิดถึงเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นขึ้นมาได้

"สถาบันก่อตั้งโดยอธิการบดี... นั่นหมายความว่า..."

"กฎเกณฑ์ทั้งสามข้อของสถาบัน... ล้วนถูกเขียนขึ้นโดยอธิการบดีคนนั้น"

"เฮือก!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น รูม่านตาของหลินซูอิงก็หดเกร็ง

"ท่านอธิการบดีของพวกเรา... เป็นปีศาจหรือเปล่าเนี่ย?"