บทที่ 10: โชว์ฝีมือเล็กน้อย! กลับสู่เทียนโต้ว!
บทที่ 10: โชว์ฝีมือเล็กน้อย! กลับสู่เทียนโต้ว!
“เจ้าหมายความว่า เจ้าอยากเป็นพี่สาวอย่างนั้นรึ?”
หลิวชิงลูบคางอย่างครุ่นคิด “ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้นะ ตราบใดที่เจ้าเอาชนะข้าได้”
หลิวเอ้อร์หลงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าหลิวชิงเพิ่งดูดซับวงแหวนวิญญาณของเสือดาวอัสนีชาดเสร็จหมาดๆ
นางยังไม่รู้เลยว่าระดับพลังวิญญาณของเขาอยู่ที่เท่าไร และทักษะวิญญาณของเขาคืออะไร
“พลังวิญญาณของข้าตอนนี้อยู่ที่ระดับสิบสาม ก็ไม่ได้พิเศษอะไรมาก”
หลิวชิงเรียกดาบโม่เตาโลหิตออกมา แล้วกระแทกด้ามดาบลงกับพื้นอย่างแรง
เสียงดัง “ตึง!” พื้นดินแตกร้าวเป็นทางยาวทันที!
“ส่วนทักษะวิญญาณที่หนึ่งของข้า มีชื่อว่า 'อัสนีโลหิต ผ่าเวหา'”
สิ้นคำ เขาก็ถ่ายเทพลังจากวงแหวนวิญญาณใต้เท้าเข้าสู่ตัวดาบทันที
เสียงเปรี๊ยะๆ ดังสนั่น
สายฟ้าสีเลือดเลื้อยพันรอบด้ามดาบ แผ่กลิ่นอายที่ทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของเสี่ยวอู่เต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น!
'นะ... นั่นมันดาบยักษ์อะไรกันเนี่ย!'
'นี่มันวิญญาณยุทธ์เครื่องมือแน่เรอะ? กลิ่นอายขนาดนี้ขู่กระต่ายตายได้เลยนะ!'
“อัสนีโลหิต! ผ่าเวหา!”
สิ้นเสียงตะโกนก้อง หลิวชิงก็ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างของเขาหายวับไปจากจุดเดิม กลายเป็นเส้นแสงสายฟ้าสีเลือดพุ่งทะยานออกไป!
“วิ้ง!” แสงดาบระเบิดออก!
หลิวเอ้อร์หลงหันกลับไปมอง พบว่าหลิวชิงพุ่งไปไกลถึงห้าสิบเมตรแล้ว
และต้นไม้ใหญ่ขนาดสามคนโอบตรงหน้าเขา ก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีกอย่างสวยงาม!
ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ ทั้งบนเส้นทางที่เขาพุ่งผ่านและบนรอยแยกของต้นไม้ ล้วนมีรอยไหม้เกรียมจากสายฟ้าหลงเหลืออยู่
“นี่แหละทักษะวิญญาณที่หนึ่งของข้า”
หลิวชิงแบกดาบพาดบ่า หันกลับมายิ้มกว้าง
“ทักษะวิญญาณนี้ทำให้ข้าพุ่งตัวไปข้างหน้าได้ไกลถึงห้าสิบเมตร ด้วยความเร็วเทียบเท่าวิญญาณจารย์สายโจมตีเร็ว แล้วตบท้ายด้วยการฟันอย่างรุนแรง”
“แถมสายฟ้าสีเลือดที่กระจายออกมา ยังจะฉีกกระชากศัตรูที่ขวางทาง และทำให้เกิดผลอัมพาตชั่วขณะอีกด้วย”
หลิวเอ้อร์หลงทึ่งจัด “สมกับเป็นวงแหวนวิญญาณจากเสือดาวอัสนีชาดอายุเก้าร้อยปี อานุภาพรุนแรงเทียบได้กับทักษะวิญญาณที่สองของมหาวิญญาณจารย์เลยทีเดียว!”
พูดจบ นางก็ก้มลงมองจุดที่หลิวชิงเคยยืนอยู่เมื่อครู่
“เสี่ยวชิง หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณแรกแล้ว น้ำหนักดาบเปลี่ยนไปไหม?”
“โอ้! นึกไม่ถึงว่าพี่เอ้อร์หลงจะสังเกตเห็น” หลิวชิงเดินแบกดาบกลับมา
ใช่แล้ว หลังจากดูดซับวงแหวนวิญญาณแรก พละกำลังของหลิวชิงเพิ่มขึ้น
แต่น้ำหนักดาบก็เพิ่มขึ้นจากสองร้อยจิน เป็นสามร้อยจินเช่นกัน!
อีกอย่าง สิ่งที่หลิวเอ้อร์หลงพูดเมื่อกี้อาจจะคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย
ด้วยความเร็วระดับสายโจมตีเร็วขณะพุ่งตัว บวกกับการฟันสุดแรง...
อานุภาพทำลายล้างน่าจะเกินระดับมหาวิญญาณจารย์สองวงแหวน และอาจเทียบเคียงได้กับอัคราจารย์วิญญาณสามวงแหวนด้วยซ้ำ!
แต่เขายังไม่มีโอกาสได้ทดสอบจริงๆ จังๆ เอาไว้กลับไปลองกับตู๋กูเยี่ยนดูก็แล้วกัน
หลิวชิงหันไปมองเสี่ยวอู่แล้วถามยิ้มๆ “เป็นไง? อยากประลองกันสักตาไหม?”
เสี่ยวอู่ทำท่าจะพยักหน้า แต่แล้วก็รีบส่ายหน้าดิก
นางไม่เคยเป็นน้องสาวให้ใครมาก่อน แม้แต่ต่อหน้าต้าหมิงกับเอ้อร์หมิงก็เถอะ
แล้วนี่จะให้นางมาเป็นน้องสาวไอ้เด็กมนุษย์นี่น่ะนะ? ไม่มีทางซะหรอก!
แต่... นางไม่กล้าปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ต่อหน้าหลิวเอ้อร์หลงนี่สิ
เกิดความแตกขึ้นมาว่านางเป็นสัตว์วิญญาณแสนปีแปลงกาย จะทำยังไงล่ะ?
โอ๊ย! หงุดหงิดชะมัด!
สุดท้าย หลิวชิงก็ดูออกว่านางกำลังสับสน
เขาจึงเสนอทางออก “เอางี้ไหม? พอกลับถึงบ้าน เราค่อยหาที่ประลองกัน ใครชนะได้เป็นลูกพี่ ตกลงไหม?”
ดวงตาของเสี่ยวอู่ลุกวาวทันที ถ้าไม่ต้องเปิดเผยวิญญาณยุทธ์ต่อหน้าพี่สาวคนนั้น นางก็โอเค!
นางเองก็อยากสั่งสอนไอ้เด็กจองหองนี่ให้รู้สำนึกเหมือนกันว่า พี่สาวเสี่ยวอู่คนนี้ไม่ใช่เคี้ยวง่ายๆ นะยะ!
“จริงสิ เสี่ยวอู่” หลิวเอ้อร์หลงนึกขึ้นได้ “วิญญาณยุทธ์ของเจ้าคืออะไร? ตอนนี้อยู่ระดับไหนแล้ว? ต้องให้ช่วยล่าวงแหวนวิญญาณไหม?”
“ไม่รบกวนพี่สาวหรอก” เสี่ยวอู่รีบปฏิเสธ “วิญญาณยุทธ์ของข้าคือกระต่ายอรชร ข้ามีวงแหวนวิญญาณแรกแล้ว”
หลิวเอ้อร์หลงแปลกใจเล็กน้อย
วิญญาณยุทธ์กระต่ายอรชรเป็นของหายากทีเดียว
เห็นนางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับน้องชาย แถมมีวงแหวนวิญญาณแล้ว...
แสดงว่านางก็น่าจะมีพลังวิญญาณเต็มขั้นแต่กำเนิดเหมือนกันสินะ!
หลิวเอ้อร์หลงมึนงงไปชั่วขณะ เดี๋ยวนี้คนมีพลังวิญญาณเต็มขั้นแต่กำเนิดหาเจอกันง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
เด็กสาวที่เจอโดยบังเอิญในป่าใหญ่ซิงโต้ว กลับมีพรสวรรค์ระดับนี้เชียวหรือ
“เอาล่ะ งั้นเก็บของกันก่อน แล้วเจ้าค่อยกลับเมืองเทียนโต้วกับพวกเรา ตกลงไหม?” หลิวเอ้อร์หลงสรุป
พวกเขามีสัมภาระไม่มากนัก หลังจากเก็บเต็นท์เรียบร้อย หลิวเอ้อร์หลงก็พาหลิวชิงและเสี่ยวอู่ออกจากป่าใหญ่ซิงโต้ว
ทว่าหลังจากพวกเขาจากไปได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ความโกลาหลก็บังเกิดในป่า!
ณ พื้นที่ใจกลางป่าใหญ่ซิงโต้ว เสียงคำรามต่ำเหมือนฟ้าร้องของวัวและเสียงคำรามกึกก้องของสัตว์ร้ายดังขึ้นพร้อมกัน
สัตว์วิญญาณทุกตัวในป่าต่างหวาดผวาและแตกตื่นหนีตายไปคนละทิศละทาง
เคราะห์กรรมตกไปอยู่ที่เหล่าวิญญาณจารย์ที่เข้ามาล่าวงแหวนวิญญาณ นอกจากจะไม่ได้วงแหวนกลับไปแล้ว ยังต้องมาเจอกับคลื่นสัตว์วิญญาณบ้าคลั่งอีกต่างหาก
แต่เรื่องราวเหล่านั้นไม่เกี่ยวกับหลิวเอ้อร์หลง หลิวชิง และเสี่ยวอู่
ในตอนนี้ พวกเขากำลังนั่งรถม้ากลับสู่เมืองเทียนโต้วอย่างสบายใจ
บนรถม้า หลิวเอ้อร์หลงโอบกอดทั้งหลิวชิงและเสี่ยวอู่ไว้ในอ้อมแขน
เสี่ยวอู่สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยได้รับมาก่อน ความหวาดระแวงที่มีต่อหลิวเอ้อร์หลงค่อยๆ จางหายไป
ระหว่างทาง นางยังได้รับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับทั้งสองคนเพิ่มขึ้น
เช่น หลิวเอ้อร์หลงเปิดสถาบันของตัวเองชื่อ 'สถาบันหลานป้า' ซึ่งเป็นสถาบันวิญญาณจารย์ระดับสูงแห่งเดียวในทวีปที่รับสามัญชนเข้าเรียน
และวิญญาณยุทธ์ดาบยาวเจ็ดฟุตของหลิวชิงนั้น มีชื่อว่า 'ดาบโม่เตาโลหิต'
สายฟ้าสีแดงดำที่ปรากฏบนท้องฟ้าเหนือป่าใหญ่ซิงโต้วในวันนั้น ก็เกิดจากการปลุกวิญญาณยุทธ์เครื่องมือชิ้นนี้นั่นเอง
“วิญญาณยุทธ์เครื่องมือนี้ทรงพลังจริงๆ” เสี่ยวอู่ถอนหายใจด้วยความทึ่ง “ตอนเกิดปรากฏการณ์ท้องฟ้านั้น ป่าใหญ่ซิงโต้วสั่นสะเทือนไปทั้งป่าเลย”
นางยังจำสีหน้าตื่นตระหนกของต้าหมิงและเอ้อร์หมิงในตอนนั้นได้ดี ราวกับพวกมันเห็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น” หลิวชิงถอนหายใจเบาๆ
แม้ดาบโม่เตาโลหิตจะแข็งแกร่ง แต่เขาก็อยากจะทำตัวให้เงียบเชียบที่สุด
ตอนนี้เขากำลังปวดหัวว่าจะรับมือกับราชวงศ์เทียนโต้ว สำนักหอแก้วเจ็ดสมบัติ และสำนักวิญญาณยุทธ์อย่างไรดีเมื่อกลับไปถึง...
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
สิบวันต่อมา รถม้าก็ค่อยๆ จอดลงที่หน้าประตูสถาบันหลานป้า
หลิวชิงกระโดดลงจากรถเป็นคนแรก แล้วบิดขี้เกียจอย่างเกียจคร้าน
“กลับมาสักที! ข้าจะนอนให้เต็มอิ่มสักสองสามวันเลย!”
“ห้ามขี้เกียจนะ!”
หลิวเอ้อร์หลงตามลงมาพร้อมกับเสี่ยวอู่
นางลูบผมยาวของหลิวชิงอย่างเอ็นดูแล้วยิ้ม “ก่อนปลุกวิญญาณยุทธ์เจ้าขยันมาก หลังจากปลุกได้แล้วก็ต้องขยันยิ่งกว่าเดิมสิ”
“ไม่อย่างนั้น... จะคู่ควรกับวิญญาณยุทธ์ดีๆ แบบนี้ได้ยังไง?”
“นั่นสินะ” หลิวชิงหัวเราะ แล้วหันไปมองเสี่ยวอู่
หลังจากอยู่ด้วยกันมาสิบวัน เสี่ยวอู่ก็เลิกเกร็งและเริ่มเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงออกมา
นางเงยหน้ามองประตูสถาบันหลานป้าอย่างตื่นตาตื่นใจ... นี่น่ะเหรอสถาบันวิญญาณจารย์ระดับสูงของมนุษย์
ดูเหมือนข้างในจะมีคนอยู่เยอะน่าดู
หลิวชิงยิ้มแล้วโบกมือเรียก “ไปกันเถอะเสี่ยวอู่ อย่าลืมนะว่าเรามีนัดดวลกัน!”
เสี่ยวอู่เชิดหน้าใส่ “ใครกลัวใครกันยะ! ยังไงซะ เจ้าต้องเรียกข้าว่าพี่สาวเสี่ยวอู่แน่นอน!”
พูดจบ นางก็ปล่อยมือหลิวเอ้อร์หลงแล้ววิ่งไล่กวดหลิวชิงเข้าไป
หลิวเอ้อร์หลงมองดูเด็กสองคนวิ่งเข้าสถาบันไป รอยยิ้มแห่งความสุขปรากฏบนใบหน้า
“เจ้าสองตัวเล็กนี่... สนิทกันเร็วจริงๆ”
พูดจบ นางก็ยกเท้าเตรียมจะก้าวเข้าสถาบัน
ทันใดนั้น!
นางสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบทันที กวาดสายตามองไปรอบๆ
ห่างจากสถาบันไปเกือยยี่สิบวัน พอกลับมาถึงก็ดูเหมือนจะมีเรื่องสนุกๆ รออยู่เลยนี่!
“จะเป็นใครก็ช่าง ไสหัวไปซะ!”
“ตูม!”
พลังวิญญาณอันมหาศาลระเบิดออก พร้อมคลื่นความร้อนระอุราวกับจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุณ!
วินาทีต่อมา เสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดก็ดังระงมขึ้นจากรอบทิศ
สายลับสี่ห้าคนในชุดชาวบ้านธรรมดาถูกกระแทกกระเด็นออกจากที่ซ่อน ลงไปกองกับพื้น ขยับตัวไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!