ตอนที่ 20 - การฝึกแบบเข้มข้น

ในเวลาน้อยกว่าสองชั่วโมง ลีโอก็ทรุดตัวไปสามครั้งแล้ว

“ดะ-เดี๋ยว… ให้ผมได้หายใจก่อน ผมไม่ไหวแล้ว…” ลีโออ้าค้างเพื่อให้หายใจได้สะดวก ขณะที่เขานอนบนพื้นเย็น ๆ ที่ทำมาจากโลหะ

“แน่นอน พักได้นานเท่าที่นายต้องการ อย่างไรก็ตามจงรู้ไว้ว่าทุกนาทีที่นายพัก ฉันจะเพิ่มความเข้มของการฝึกไปอีกระดับ!” โครมพูดด้วยเสียงเย็นชา

เมื่อเทียบกับลักษณะที่เป็นมิตร และอ่อนน้อมถ่อมตนก่อนที่จะเริ่มการฝึก โครมในปัจจุบันเป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ชอบทรมานมนุษย์เพื่อความสนุก

เมื่อเขาได้ยินคำพูดที่คุกคามเช่นนี้ ลีโอก็บังคับให้ตัวเองยืนขึ้น และเริ่มแกว่งดาบของเขาอีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม ในช่วงเวลาต่อมา—

“ไม่ใช่แบบนี้! ข้อศอกของนายต้องสูงกว่านี้! และตำแหน่งดาบของนายมันก็ผิด!” โครมแก้ไขลีโอทุกครั้งที่เขาทำผิดพลาด และตีเขาด้วยดาบไม้สำหรับทุกความผิดพลาดที่เกิดขึ้น

‘แม่งเอ้ย! มันให้ความรู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังถูกหวดด้วยโซ่เหล็กแม้ว่าเขาจะใช้ดาบไม้ก็ตาม! การฝึกแบบนี้คืออะไร! ที่แย่ไปกว่านั้นคือเขาไม่ให้ฉันดื่มยาเพิ่มความอึดด้วยซ้ำ ทั้ง ๆ ที่ฉันหมดแรงแล้ว!’

“อั๊ก!” ลีโอกรีดร้องออกมาหลังจากที่ถูกตีอีกครั้ง

“ทำให้สมองปลอดโปร่ง ลืมสิ่งที่ไม่จำเป็น โฟกัสไปที่ดาบ และการเคลื่อนไหวของนาย!” โครมตะโกนหลังจากนั้น

เมื่อลีโอใช้พลังงานหยดสุดท้ายในร่างกายของเขาหมดลงในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา โครมก็มอบยาเพิ่มความอึดให้เขาและพูดว่า “ดื่มและลุกขึ้นมา”

หลังจากกระดกยาเพิ่มความอึดในรวดเดียว ลีโอก็ยืนขึ้นและฝึกฝนต่อไปโดยไม่ได้รอให้ความเหนื่อยล้าของเขาฟื้นตัวได้อย่างเต็มที่

สิ่งนี้ทำให้ลีโอรู้สึกราวกับว่าเขาหมดแรงตลอดเวลา - เหมือนเขาใกล้จะพังทลายได้ทุกเมื่อ

‘เจ้าหนูนี่… เขามีความอดทนทางจิตใจที่น่าทึ่งที่สามารถทนต่อการฝึกมาได้นานขนาดนี้’ โครมคิดกับตัวเอง ขณะที่เขาคาดหวังให้ลีโอยอมแพ้

‘ตอนนี้ก็ห้าชั่วโมงแล้วตั้งแต่เราเริ่มฝึก แต่เขาก็ไม่ได้บ่นแม้แต่ครั้งเดียว เมื่ออาจารย์ของฉันใช้วิธีการฝึกแบบนี้กับฉันในครั้งแรก ฉันยอมแพ้ภายในครึ่งชั่วโมงและบ่นตลอดเวลา’

เมื่อถึงเวลาประมาณ 17.00 น. โครมหยุดการฝึกของลีโอและพูดว่า “เฮ้ ถึงเวลาพักแล้ว ไปหาอะไรกิน แต่อย่ากินมากเกินไปไม่งั้นนายจะพ่นทุกอย่างออกมาเมื่อนายเริ่มฝึกอีกครั้ง”

“ผมเหนื่อยเกินไปที่จะเคลื่นไหว และผมก็แค่อยากจะนอนตรงนี้ และพักผ่อน”

“ตามใจ ฉันจะกลับมาที่นี่ในอีกหนึ่งชั่วโมง” โครมพูดกับเขาก่อนจะออกไป

ในขณะเดียวกันลีโอก็หลับตา และหลับไปตรงนั้น

หนึ่งชั่วโมงผ่านไปในพริบตา

เมื่อโครมกลับไปที่ห้องฝึก เขาปลุกลีโอขึ้นมาจากการงีบหลับของเขา ซึ่งเขารู้สึกว่ามันพึ่งผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้น

การฝึกก็ดำเนินการต่อหลังจากนั้น

เมื่อลีโอเชี่ยวชาญคอมโบทั้งสิบคอมโบในเวลาเที่ยงคืน โครมก็พูดกับเขาว่า “ดูเหมือนว่านายจะมีพรสวรรค์ด้านดาบนะ ฉันไม่คิดว่านายจะเรียนรู้คอมโบทั้ง 10 ได้เร็วขนาดนี้ ดังนั้นฉันจะเพิ่มคอมโบอีกห้าคอมโบ!”

ลีโอต้องการบ่น แต่เขารู้สึกได้ว่าตัวเองพัฒนาขึ้น ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะปิดปาก

ในตอนเช้า เมื่อลีโอเชี่ยวชาญคอมโบอีกห้าคอมโบ โครมก็ส่งยาให้เขาอีกครั้ง

“ก่อนที่เราจะเริ่มการฝึกอบรมในขั้นถัดไป ฉันต้องการให้นายฟื้นฟูได้อย่างเต็มที่” โครมกล่าว

ลีโอเกือบจะร้องไห้หลังจากได้ยินคำพูดที่แสนวิเศษเหล่านี้

ในขณะที่ลีโอฟื้นตัว โครมพูดกับเขาว่า “นายอยากรู้ว่าทำไมคามิลล์ถึงเป็นที่รู้จักในนามนักบุญหญิงใช่มั้ย”

“ใช่”

“นั่นเป็นเพราะเธอเป็นหนึ่งในฮีลเลอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในประเทศนี้ ความสัมพันธ์เวทมนตร์ของเธอกับธาตุแสงก็สูงเช่นกัน ก่อนที่เธอจะกลายเป็นพยาบาลที่สถาบันสี่ผู้วิเศษ เธอเป็นนักผจญภัยแรงค์ S ที่มีชื่อเสียงและมีความสำเร็จมากมาย”

“ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงตัดสินใจเป็นพยาบาลที่สถาบันนั่น แต่เธอเคยเป็นนักผจญภัยที่มีชื่อเสียงก่อนที่เธอจะเกษียณออกมา”

“จริงจัง?” ลีโอฟังข้อมูลทั้งหมดนี้ขณะที่อ้าปากกว้าง

“มิสคามิลล์ยังอยู่ในช่วงวัยยี่สิบใช่ไหม? เธอประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยแบบนั้นได้ไงกัน?”

“เธอเป็นสิ่งที่มักจะถูกเรียกว่าอัจฉริยะ บางคนก็เรียกเธอว่าสัตว์ประหลาด และเธอก็เริ่มอาชีพของเธอในฐานะนักผจญภัยตั้งแต่อายุ 11 ปี”

“ว้าว… ตอนนี้ฉันคิดว่าฉันกำลังเห็นแสงเปล่งออกมาจากตัวเธอได้เลยล่ะ”

หลังจากนั้นโครมก็หยิบดาบของเขาขึ้นมาและพูดว่า “เอาล่ะ เวลาพักหมดแล้ว มาเริ่มต้นการฝึกขั้นที่สองกันเถอะ”

เขาชี้ดาบไปที่ลีโอและพูดต่อว่า “แม้ว่านายจะเชี่ยวชาญคอมโบ 15 คอมโบแล้ว แต่นายก็ยังไม่สามารถใช้พวกมันได้อย่างสมบูรณ์อย่างแท้จริง มันมีความแตกต่างระหว่างการจดจำ และใช้มันงานจริง และเพื่อให้นายเชี่ยวชาญอย่างแท้จริง นายจะต้องได้รับประสบการณ์ผ่านการต่อสู้จริง ดังนั้นนายจะต้องต่อสู้กับฉันในตลอดระยะเวลาที่เหลือของนาย”

“และถ้านายคิดว่ามันจะง่ายกว่าขั้นแรก ฉันว่าฉันคงต้องบอกข่าวร้ายกับนายแล้วแหละ”

ทันใดนั้นโครมก็ปล่อยออร่าอันทรงพลังออกจากร่างกายของเขา ซึ่งทำให้ลีโอแข็งค้างด้วยความกลัว

‘คะ-ความรู้สึกนี้คืออะไรกัน? สัญชาตญาณของฉันกำลังบอกให้ฉันวิ่ง!’ ลีโอสั่นไม่หยุด

“ทำไมนายถึงยืนอยู่อย่างนั้นล่ะ! การฝึกได้เริ่มขึ้นแล้ว! เข้ามาหาฉันถ้านายยังไม่อยากตาย!”

ทันใดนั้นโครมก็คำรามขณะที่เขาวิ่งไปที่ลีโอ

ลีโอเหวี่ยงดาบไปที่โครมโดยไม่รู้ตัว แต่มันถูกบล็อกได้อย่างง่ายดาย

“การแกว่งกระจอกๆ นี่มันคืออะไร ห๊ะ?! นายลืมทุกอย่างที่ได้เรียนในวันนี้ไปแล้วหรอ! โจมตีและป้องกันด้วยระบำดาบไร้รูปแบบซะ!”

“ครับ!”

ลีโอกัดฟันของเขา และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะต้านทานแรงกดดันของโครม ในขณะเดียวกันก็พยายามใช้ระบำดาบแบบไร้รูปแบบ แต่การพูดนั้นง่ายกว่าลงมือทำ

ลีโอไม่มีความคืบหน้าเลยแม้จะผ่านไปครึ่งชั่วโมง แต่ในที่สุดเขาก็คุ้นเคยกับแรงกดดันของโครม

“ดี! เข้ามาหาฉันให้เหมือนว่านายอยากจะฆ่าฉัน! ฉันเห็นมันในสายตาของนาย - เจตนาฆ่านั่นน่ะ! ฮ่าฮ่าฮ่า!” โครมดูเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับการฝึกกับลีโอ

แม้ว่าลีโอจะไม่ใกล้เคียงที่จะทำให้เขาต้องสู้อย่างจริงจัง แต่เขาก็ชื่นชมความพยายามและความทุ่มเทของลีโอ มันเป็นบางสิ่งที่นักผจญภัยระดับสูงจำนวนมากขาดไป

ในขณะที่ลีโอได้รับการฝึกฝนกับโครม มิสคามิลล์ได้เข้าไปในเมืองเพื่อทำธุระส่วนตัว

“ยินดีต้อนรับนักบุญหญิงสู่โพชั่นเฮเวนของเรา คุณกำลังมองหายาบางอย่างใช่ไหม?” เจ้าของร้านถามมิสคามิลล์ราวกับว่าเธอเป็นลูกค้าประจำ

“ใช่ แต่เอามาให้ฉันมากกว่าปกติ 10 เท่า”

“สะ-สิบเท่า? คุณวางแผนที่จะออกไปนอกเมืองหรอ”

“ประมาณนั้น”

“ฉันเข้าใจ โปรดให้เวลาฉันสักครู่ เพื่อจัดการกับรายการของคุณ”

ในขณะที่มิสคามิลล์รอให้เจ้าของร้านกลับมา เธอมองไปรอบ ๆ ร้านเพื่อดูว่ามีอะไรอีกบ้างที่เธอต้องการ

เมื่อเจ้าของร้านกลับมามิสคามิลล์ก็จ่ายเงินสำหรับโพชั่น ที่มีราคาประมาณหนึ่งล้านดอลลาร์

“ขอบคุณที่ได้ร่วมธุรกิจกับคุณเหมือนเคยนะนักบุญหญิง ฉันหวังว่านี่หมายความว่าคุณจะเลิกการเกษียณและกลับไปเป็นนักผจญภัย” เจ้าของร้านกล่าว

“สิ่งที่ฉันมีส่วนร่วมในปัจจุบันนั้นอันตรายกว่าการเป็นนักผจญภัยซะอีก” เธอกล่าวทันที

“ฮะ?” เจ้าของร้านจ้องมองเธอด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

“ไว้เจอกันใหม่” อย่างไรก็ตามมิสคามิลล์ออกไปโดยไม่อธิบายอะไรเพิ่มเติม

ในเวลาต่อมามิสคามิลล์ก็เข้าไปในอาคารหลังอื่น และหลังนี้ก็ดูหรูหรากว่าร้านขายโพชั่น

“ยินดีต้อนรับนักบุญหญิงที่กลับมาที่บ้านประมูลแห่งความฝัน” ชายในชุดสูทสีดำทักทายมิสคามิลล์ไม่นานหลังจากที่เธอเข้าไปในอาคาร

“วันนี้มีอะไรดีๆ บ้างไหม?” เธอถามเขาด้วยเสียงที่สงบ

“นี่คือรายการสิ่งประดิษฐ์ของวันนี้ เรามีสิ่งประดิษฐ์แรงค์ A ที่จะถูกประมูลในอีกหนึ่งชั่วโมง” ชายคนนั้นส่งแผ่นพับให้เธอ

หลังจากดูสิ่งประดิษฐ์อย่างรวดเร็วมิสคามิลล์ก็หันกลับ และเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร

“ไว้พบกันใหม่ในครั้งหน้านะครับ นักบุญหญิง” ชายคนนั้นไม่สนใจการกระทำของเธอเลย และแม้กระทั่งโค้งคำนับเธอ

วันต่อมา มิสคามิลล์กลับไปตรวจสอบที่ลีโอ ในตอนสองชั่วโมงก่อนที่การฝึกซ้อมจะสิ้นสุดลง

‘ในตอนนี้เขาอาจจะไม่ต่างไปจากศพ…’ เธอคิดกับตัวเองขณะที่เธอเดินไปที่ห้องฝึกของพวกเขา

หลังจากเข้าไปในห้องแล้ว ดวงตาของมิสคามิลล์เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อเธอเห็นภาพภายในห้อง

‘เขาทนการฝึกอบรมของโครมได้!’ เธอร้องไห้ในใจ เมื่อเธอเห็นว่าลีโอกำลังซ้อมกับโครม

เนื่องจากไม่ต้องการรบกวนพวกเขา มิสคามิลล์จึงยืนอยู่ที่ประตูและรอให้พวกเขาฝึกเสร็จ

หลังจากสองชั่วโมงของการต่อสู้แบบไม่หยุดพักโครมก็กล่าวว่า “เอาล่ะเราทำการฝึกอบรมเสร็จแล้ว นายสามารถหยุดได้แล้ว”

อย่างไรก็ตามราวกับว่าเขาไม่ได้ยินโครม ลีโอยังคงแกว่งดาบของเขาต่อไป

“ตื่น!” โครมเคาะศีรษะของเขาด้วยดาบไม้ทำให้เขาล้มลงไป

หลังจากล้มลง ลีโอก็ไม่ได้ลุกขึ้นมาอีก

“ชิปหาย…” โครมรีบไปตรวจสอบลีโออย่างรวดเร็ว

“โชคดี เขายังมีชีวิตอยู่...” เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“เกิดอะไรขึ้น?” มิสคามิลล์เข้าไปหาพวกเขาและก็ถาม

โครมมองเธอและยิ้ม “คุณเอาโคตรพ่อโคตรแม่สัตว์ประหลาดมาให้ฉันเลยนะเนี่ย ฉันไม่ได้กำลังพูดถึงความแข็งแกร่งหรือความสามารถของเขา แต่เขาสามารถอดทนต่อการฝึกทั้งหมดได้จริงๆ ถ้าเขาสามารถอดทนต่อการฝึกของฉันต่อไปได้อีก เขาจะไปถึงระดับของฉันได้อย่างง่ายดายภายในเวลาไม่กี่เดือน”

“คุณคิดว่าเขามีความสามารถด้านดาบไหม?”

“แม้ว่าเขาจะไม่อัจฉริยะเหมือนคุณ แต่เขาก็มีศักยภาพที่ดี”

มิสคามิลล์อดไม่ได้ที่จะยิ้มหลังจากได้ยินคำพูดของโครม และเธอก็พูดว่า “เขาอาจจะดูไม่เหมือนในตอนนี้ แต่เขาก็เป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริงหรือไม่บางทีอาจถึงขั้นสัตว์ประหลาด”

“ฮะ?” โครมยกคิ้วของเขาในลักษณะที่ตั้งคำถาม

“คุณจะรู้เร็ว ๆ นี้ ฉันวางแผนที่จะทำให้เขาเป็นนักผจญภัยในอีกสองสัปดาห์”

“หา นักผจญภัยเหรอ?”

หลังจากไตร่ตรองสักครู่โครมก็พูดว่า “เฮ้นักบุญหญิง ฉันรู้ข้อตกลงของเราจะจบลงในวันนี้ แต่ฉันอยากจะฝึกเขาต่ออีกสองสัปดาห์ ถ้าคุณไม่รังเกียจ และฉันก็จะไม่คิดเงินด้วย”

“นายมีเหตุผลอะไรงั้นหรอ?” เธอถาม

“เจ้าหนูนี่ทำให้ฉันสนใจ” เขายิ้ม

“ฉันจะขอไม่ตอบ ลีออนสามารถตัดสินใจด้วยตัวเองได้เมื่อเขาตื่นขึ้นมา”

“ตามนั้น” โครมพยักหน้า