ตอนที่ 15 - ร้านค้าเวทมนตร์

“เธอกำลังให้นายฝึกจนแทบตายเลยนะ ลีโอ” ลิลิธพูดกับเขาไม่นานหลังจากที่มิสคามิลล์ออกไป

“มันช่วยไม่ได้ ตอนนี้ฉันอ่อนแอเกินไป และมิสคามิลล์แค่กำลังทำสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับฉัน”

“นายแน่ใจได้อย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนั้น นายเพิ่งมาถึงโลกนี้ไม่ใช่หรอ ทำไมนายถึงเชื่อใจเธอมากขนาดนั้น”

“เพราะนั่นคือมิสคามิลล์ที่ฉันรู้จัก” เขาพูดอย่างสงบ

“นั่นมันไม่สมเหตุสมผลเลย คามิลล์ในโลกนี้ไม่ใช่คนที่นายรู้จักในโลกเก่าของนาย นายไม่สามารถพูดได้ว่านายรู้จักเธอ”

“ฉันเข้าใจ และฉันเห็นด้วยกับเธอ แต่มิสคามิลล์เป็นคนแรกที่ช่วยฉันในโลกนี้ ดังนั้นฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากเชื่อใจเธอ ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือของเธอ ฉันไม่สามารถจินตนาการได้ว่าสถานการณ์ของฉันจะเป็นอย่างไรบ้างในตอนนี้ และแม้ว่ามันเป็นความจริงที่ว่ามิสคามิลล์คนนี้ไม่ใช่มิสคามิลล์คนที่ฉันเคยรู้จัก แต่เธอก็ไม่ได้ให้รู้สึกที่แตกต่างจากมิสคามิลล์ที่ฉันรู้จัก ดังนั้นฉันจึงปฏิบัติต่อเธอเหมือนเดิม”

“ก็ถ้านายพูดอย่างนั้น อย่างไรก็ตามนายไม่ควรไว้ใจใครง่าย ๆ ในโลกนี้ นายไม่มีทางรู้เลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่” ลิลิธพูดด้วยเสียงที่เคร่งขรึม

“เหมือนอย่างเธอ?” ลีโอพูดด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ

“ฉะ-ฉันเป็นข้อยกเว้น!” เธอตอบอย่างเร่งรีบ

มิสคามิลล์กลับมาที่ห้องฝึกซ้อมในประมาณหนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา

“ปกติแล้วจะต้องใช้เวลานานแค่ไหนที่ใครซักคนหนึ่งจะฟื้นคืนมานาตามธรรมชาติ?” ลีโอถามเธอเมื่อเธอกลับมา

“นั่นขึ้นอยู่กับว่านายมีมานาเท่าไหร่ ยิ่งนายมีความจุมานามากเท่าไหร่ นายก็จะยิ่งต้องฟื้นคืนมานามากเท่านั้น ในระดับปัจจุบันนาย จะต้องใช้เวลาประมาณสี่ชั่วโมงในการฟื้นคืนมานาของนายอย่างสมบูรณ์”

“ปกติแล้วคนคนหนึ่งจะเพิ่มความจุมานาของเขาได้อย่างไร”

“ก็ใช้เวทมนตร์ต่อไปเรื่อยๆ ความจุมานาของนายจะเพิ่มขึ้นเองตามธรรมชาติ และจากที่กล่าวไป อย่าคาดหวังว่ามันจะเกิดขึ้นในชั่วข้ามคืน”

“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น” ลีโอยิ้ม

ลีโอยังคงฝึกเวทมนตร์ของเขาต่อไป ในขณะที่มิสคามิลล์อยู่ที่นั่นเพื่อดูแลเขา

หลังจากยิงกระสุนสีดำประมาณ 7 นัด ลีโอก็กินยามานา และยังคงยิงต่อไปอีกสิบนัด

ระบบปรากฏขึ้นในตอนท้ายของการฝึกของเขา

<ระดับความเชี่ยวชาญของคุณสำหรับกระสุนสีดำเพิ่มขึ้นเป็น ‘E’>

ดิ๊ง!

<คุณทำเควสสำเร็จแล้ว>

[+400 ประสบการณ์เวทมนตร์, +2 คะแนนเวทมนตร์]

<คุณได้รับเควสจากระบบเวทมนตร์>

[เควส: เรียนรู้ 3x คาถาเวทมนตร์]

[คำอธิบาย: เรียนรู้ 3x คาถาเวทมนตร์ ระดับ 1 หรือสูงกว่า]

[จำกัดเวลา: 7 วัน]

[รางวัล: 600 ประสบการณ์เวทมนตร์, 3 คะแนนเวทมนตร์]

ดิ๊ง!

<คุณทำเควสสำเร็จแล้ว>

[+600 ประสบการณ์เวทมนตร์, +3 คะแนนเวทมนตร์]

<คุณได้รับเควสจากระบบเวทมนตร์>

[เควส: เพิ่มระดับความเชี่ยวชาญ]

[คำอธิบาย: เพิ่มระดับความเชี่ยวชาญ 2x คาถาเวทมนตร์ใด ๆ ให้อยู่ระดับ ‘D’]

[จำกัดเวลา: 14 วัน]

[รางวัล: 1,000 ประสบการณ์เวทมนตร์, 5 คะแนนเวทมนตร์]

<ระบบเวทมนตร์ได้เพิ่มระดับขึ้น>

<ร้านค้าเวทมนตร์ได้รับการปลดล็อก>

{ระบบเวทมนตร์}

[ระดับระบบ: 2]

[พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์: Ex+]

[ความสัมพันธ์เวทมนตร์แห่งความมืด: S]

[ประสบการณ์เวทมนตร์: 200/50,000]

[คะแนนเวทมนตร์: 6]

‘ร้านค้าเวทมนตร์? ฉันจะดูมันในภายหลังเมื่อฉันมีเวลาว่าง’ ลีโอคิดกับตัวเองขณะที่เขาอ่านการแจ้งเตือนจากระบบ

เมื่อเขามานาหมด ลีโอก็เริ่มฝึกร่างกายของเขา และเขาจะทำแบบนี้ต่อไปจนกว่าจะถึงเที่ยงคืน

“ผมจำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ผมนอนดึกขนาดนี้คือเมื่อไหร่ และผมไม่ได้แค่เหนื่อย แต่ผมง่วงด้วย…” ลีโอพูดกับมิสคามิลล์ที่ดูเพลิดเพลินไปกับหนังสือที่เธออ่าน

“เอานี่ไปสิ” มิสคามิลล์ดึงยาจากมิติที่เก็บของของเธอ และมอบมันให้เขาโดยไม่ได้ละสายตาไปจากหนังสือเลย

“ให้ผมลองเดาไหม สิ่งนี้น่าจะทำให้ผมไม่จำเป็นต้องนอน” ลีโอกล่าว

“ใช่นายเดาถูก มันเป็นยาพลังงาน นายจะรู้สึกสดชื่นขึ้นในทันที เหมือนกับว่านายเพิ่งตื่นขึ้นมาจากการงีบหลับ”

“ทำไมผมไม่แปลกใจเลย มันเหมือนกับว่ามียาเกือบทุกอย่างในโลกนี้ ว่าแต่ยาพวกนี้มีราคาเท่าไหร่? คุณส่งมันให้ผมเหมือนมันเป็นแค่น้ำเปล่ามาซักพักหนึ่งแล้ว” ลีโอถามเธอเกี่ยวกับมูลค่าของยาเหล่านี้ และเขาก็รู้สึกเสียใจทันที

“อืม มันขึ้นอยู่กับคุณภาพ ถ้านายเพิ่งถามเกี่ยวกับสิ่งที่ฉันให้นาย ยามานามีราคาประมาณหนึ่งพันดอลลาร์ต่อขวด ยาฟื้นฟูความอ่อนล้ามีราคาประมาณห้าร้อย และยาเพิ่มพลังงานพวกนี้มีราคาประมาณสองร้อยต่อขวด”

“อะไรนะ! นั่นมันแพงเป็นบ้า! คุณเอาเงินจากไหนมาใช้ฟุ่มเฟือยขนาดนี้?”

“ใครบอกว่าฉันจ่ายเงินให้กับสิ่งเหล่านี้ ทั้งหมดนี้ถูกจัดการโดยสถาบัน อาจารย์ใหญ่ได้อนุญาตให้ฉันใช้เสบียงของสถาบันเพื่อช่วยให้นาย ‘ฟื้นคืน’ ความแข็งแกร่งของนาย”

“ผะ-ผมเข้าใจ... นั่นทำให้รู้สึกสมเหตุสมผลมากขึ้น” ลีโอพึมพำ

หลังจากได้รู้ว่าเขาไม่ได้ใช้ทรัพยากรของมิสคามิลล์แล้ว ลีโอก็รู้สึกผิดน้อยลงเกี่ยวกับเงินที่ถูกนำมาใช้กับเขา ในขณะเดียวกันเขาก็รู้ว่าสถาบันนั้นร่ำรวยมากแค่ไหน

หลังจากนั้น ลีโอก็กลับมาฝึกซ้อมต่อ หลังจากที่ความง่วงนอนทั้งหมดของเขาถูกล้างออกด้วยยาพลังงาน และเขายังคงฝึกซ้อมต่อไปตลอดทั้งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น มิสคามิลล์พูดกับเขาว่า “ไปทานอาหารเช้า ฉันจะกลับมาเจอนายที่นี่ในอีกสองชั่วโมง”

“ครับ…”

ลีโอกลับไปที่ห้องของเขาเพื่ออาบน้ำอุ่นก่อน

“เธอให้ฉันฝึกตลอดทั้งคืนจริง ๆ …” เขาถอนหายใจ

ไม่กี่นาทีต่อมา ลีโอตัดสินใจที่จะสำรวจร้านค้าเวทมนตร์ที่ปลดล็อกเมื่อเร็ว ๆ นี้

‘ฉันจะเปิดระบบได้อย่างไร? ฉันแค่สั่งมันใช่ไหม? ไหนลองดูหน่อย เปิดร้านค้าเวทมนตร์!’ เขาสั่งในใจ

ดิ๊ง

ระบบตอบรับคำขอของเขาในช่วงเวลาต่อมา

{ร้านค้าเวทมนตร์}

[ระดับร้านค้า: 1]

[ปลุกความสัมพันธ์แบบสุ่ม: 10 คะแนนเวทมนตร์]

[เพิ่มความจุมานา: 5 คะแนนเวทมนตร์]

[เพิ่มพลังเวทมนตร์: 5 คะแนนเวทมนตร์]

[ปรับปรุงความสัมพันธ์เวทมนตร์: ?]

[คะแนนเวทมนตร์ทั้งหมด: 6]

[ประสบการณ์ร้านค้า: 0/100]

‘ว้าวนี่ค่อนข้างจะเหมาะเจาะ… คะแนนเวทมนตร์… ดังนั้นฉันสามารถใช้คะแนนเวทมนตร์ที่ได้จากเควสไปกับร้านค้าเวทมนตร์แห่งนี้ ทุกอย่างในร้านนี้ดูเหมือนจะมีประโยชน์มาก และตอนนี้พวกมันก็ค่อนข้างถูก’

ลีโอรู้สึกประหลาดใจอย่างมากกับสิ่งที่ร้านค้าเวทมนตร์มีให้เขา

‘ปลุกความสัมพันธ์แบบสุ่ม… นี่หมายความว่าฉันสามารถได้รับความสัมพันธ์ทางเวทมนตร์แบบใหม่ใช่ไหม? และมีค่าใช้จ่ายเพียง 10 คะแนนเวทมนตร์? นี่ไม่ต้องคิดมากเลย!’

‘ตัวเลือกอื่น ๆ นั้นก็อธิบายตัวมันเองอยู่แล้ว’

‘ปรับปรุงความสัมพันธ์เวทมนตร์ ทำไมราคามันถึงเป็นเครื่องหมายคำถามนะ’

ดิ๊ง

{ปรับปรุงความสัมพันธ์เวทมนตร์}

[ความสัมพันธ์ความมืด (S → S+): 100,000 คะแนนเวทมนตร์]

“100,000 คะแนนเวทมนตร์?!” ลีโออุทานออกมาโดยไม่รู้ตัวหลังจากเห็นราคาที่น่าหัวเราะ

“นายตะโกนอะไรอยู่น่ะ นายต้องการให้ฉันเข้าไปที่นั่นเพื่อตรวจสอบหรือเปล่า” เสียงของลิลิธดังก้องมาจากด้านนอกของห้องน้ำ เนื่องจากลีโอห้ามไม่ให้เธอเข้ามา

“ฉันไม่ต้องการ! แค่อยู่ที่ข้างนอกห้องน้ำ!” ลีโอตอบทันที

“ชิ น่าเบื่อชะมัด” ลิลิธบ่น

‘ฉันต้องการคะแนนเวทมนตร์อีก 4 คะแนน ก่อนที่ฉันจะได้รับความสัมพันธ์ทางเวทมนตร์อันใหม่ ดังนั้นฉันจึงต้องทำเควสปัจจุบันให้เสร็จ และฉันจะสามารถซื้อมันได้’

หลังจากออกจากห้องอาบน้ำ ลีโอก็ไปทานอาหารเช้าที่โรงอาหารก่อนที่จะกลับไปที่ศูนย์ฝึก

ยังเหลืออีก 30 นาทีก่อนที่มิสคามิลล์จะกลับมา ดังนั้นลีโอจึงตัดสินใจนอนบนพื้นเพื่อพักผ่อน

เมื่อมิสคามิลล์กลับมา ลีโอก็เริ่มฝึกเวทมนตร์ก่อนเพราะมันง่ายกว่าที่เขาจะทำให้มานาหมดมากกว่าความอดทนร่างกายของเขา

แม้ว่าเขาจะไม่ได้สังเกต แต่ทุกครั้งที่เขาฝึกไปจนมานาอ่อนล้า ความจุมานาของเขาก็จะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย

ในตอนท้ายของวัน มานาทั้งหมดของเขาเพิ่มขึ้นเป็น 170 ทำให้ลีโอสามารถยิงกระสุนสีดำกว่า 15 นัดได้อย่างง่ายดาย นอกจากนี้กระสุนสีดำของเขาก็เริ่มทำให้หุ่นฝึกเวทมนตร์กะพริบด้วยแสงสีน้ำเงินเข้ม ซึ่งหมายความว่าพลังเวทมนตร์ของเขาใกล้เคียงกับ 1,000 แล้ว

มิสคามิลล์หยุดการฝึกของเขาแล้วพูดว่า “นายสามารถกลับบ้านและไปพักผ่อนได้แล้ว เราจะฝึกต่อในวันพรุ่งนี้หลังเลิกเรียน”

“ผมเข้าใจแล้ว อย่างไรก็ตาม ขอบคุณที่เสียสละเวลาอันมีค่ากับผม แม้ว่ามันจะเป็นวันหยุดของคุณก็ตาม”

“ปกติแล้วฉันมักจะอยู่บ้านและอ่านหนังสือ อย่างไรก็ตามนี่ก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนักยกเว้นทิวทัศน์รอบ ๆ” เธอพูดอย่างสงบนิ่ง

ลีโอกลับหอพักหลังจากนั้นไม่นาน และเขาก็หลับไปหลังจากที่หลับตา

ในขณะเดียวกัน มิสคามิลล์ได้ตรวจสอบความคืบหน้าของลีโอในห้องนอนของเธอ

“ความคืบหน้าของเขากับดาบนั้นไม่ได้ถือว่าช้า แต่เมื่อเทียบกับความสามารถเวทมนตร์ของเขา มันคนละโลกกันเลย”

“ในเวลาเพียงแค่สองวัน เขาก็มีความก้าวหน้าในระดับที่แม้แต่นักเรียนเวทมนตร์ที่มีความสามารถมากก็ต้องใช้เวลาถึงสองเดือนเพื่อให้ไปถึงระดับนั้น”

เมื่อเห็นว่าศักยภาพเวทมนตร์ของลีโอน่ากลัวเพียงใด เธอก็เริ่มเชื่อว่าเขามาจากโลกอื่นอย่างแท้จริง

เช้าวันรุ่งขึ้น ลีโอตื่นไปเรียนสาย

“แย่แล้ว! โฮมรูมเริ่มเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว! ทำไมเธอไม่ปลุกฉันลิลิธ?!” ลีโอร้องออกมาดัง ๆ ในขณะที่เขาเตรียมตัวสำหรับวันนี้

“เฮ้ อย่าโทษฉันสิ อย่างแรกเลยฉันไม่ใช่นาฬิกาปลุกของนาย อย่างที่สองฉันพยายามปลุกนายแล้ว แต่นายก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาไม่ว่าฉันจะตะโกนใส่นายแค่ไหน”

“นี่เป็นครั้งแรกของฉันในรอบ 10 ปีที่ไปเรียนสาย! ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย!”

หลังจากมาถึงจุดหมายปลายทางของเขา ลีโอก็กลืนน้ำลายอย่างประหม่าก่อนเข้าจะห้องเรียน

“ขะ-ขอโทษที่มาสายนะจัสมิน!” เขาขอโทษขณะที่เขาเดินเข้าไปในห้องเรียน ซึ่งทำให้ทุกคนมองมาที่เขา

“นายสบายดีไหม?” จัสมินถามเขา

“ผมสบายดี ผมแค่หลับเพลินไปหน่อย ผมได้ฝึกกับมิสคามิลล์ในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ และเธอยังทำให้ผมตื่นตลอดทั้งคืนในวันเสาร์”

“ทะ ทะ ทำให้นายตื่นตลอดทั้งคืน?” จัสมินมองเขาด้วยใบหน้าที่ตกตะลึง

ในอีกสักครู่ นักเรียนหญิงบางคนในชั้นเรียนก็หน้าแดง

“ยะ ยังไงก็ตาม มันไม่ใช่เรื่องใหญ่ ฉันได้ยินจากคามิลล์ว่านายฟื้นตัวจากการบาดเจ็บบ้างแล้ว และเธอก็ช่วยนายในการบำบัดทางกายภาพ”

“ขอบคุณนะ ผมจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่มาสายอีก” ลีโอไปที่ที่นั่งของเขาหลังจากนั้นไม่นาน

‘นั่นมันน่าประหลาดใจมาก ลีโอคนก่อนไม่เคยสนใจเกี่ยวกับการมาสาย และแทบจะไม่ได้เข้าเรียน’ จัสมินคิดกับตัวเองก่อนที่เธอจะสอนต่อ