บทที่ 29 ฉีกปาก

บทที่ 29 ฉีกปาก

แต่วินาทีถัดมา ปากที่เบี้ยวไปข้างหนึ่งของเขาก็ถูกมือเรียวบางคว้าหมับ

เจียงโยวจับเขากดลงกับพื้น มือข้างหนึ่งบีบปากเขาไว้แน่น "พวกเขาบอกว่าความผิดของแกยังไม่ถึงตาย และฉันก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล งั้น... ฆ่าแค่ปากแกก็พอ แล้วเรามาจบเรื่องกันตรงนี้"

พูดจบ เธอก็งอนิ้วทั้งห้าจิกเล็บลงไปที่ริมฝีปากของชายผอมแห้งอย่างแรง แล้วเริ่มฉีกกระชาก

จมูกของชายผอมแห้งยังเจ็บระบมไม่หาย ก็ต้องมารู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสที่ใบหน้าอีกครั้ง

นังบ้าเอ๊ย! เขาแค่พูดจาหยาบคายใส่นิดหน่อยเองไม่ใช่เหรอ?

ปกติเขาก็พูดจาหมาๆ แบบนี้แหละ แต่ใครหน้าไหนจะกล้าแตะต้องเขา!

นังแพศยานี่มันโหดเหี้ยมชะมัด หักจมูกเขายังไม่พอ นี่ถึงขั้นจะฉีกปากเขาเลยเหรอ!

ชายผอมแห้งรู้สึกเหมือนริมฝีปากกำลังจะขาดออกจากกันจริงๆ ดวงตาเขาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

เขาพยายามมองไปทางพี่เฮ่า ก็เห็นว่าสองพี่น้องนั่นกำลังพัวพันอยู่กับแมวตัวหนึ่ง

ไอ้พวกไร้น้ำยา!

แค่แมวตัวเดียวก็จัดการไม่ได้!

"อู้อี้อู้อี้!!!!!!!"

ชายผอมแห้งดิ้นรนอย่างสุดชีวิต สองมือกำค้อนปอนด์แน่น พยายามจะฟาดใส่หัวเจียงโยว แต่กลับไม่เฉียดโดนเธอแม้แต่ครั้งเดียว

เจียงโยวบิดข้อมือเขากลับจนดังกร๊อบ แล้วต่อยเข้าที่ขมับเขาเปรี้ยงหนึ่ง

เขาอยากจะด่าทอ แต่คราวนี้ทำไม่ได้แล้ว ได้แต่ส่งเสียงร้องโหยหวนในลำคอ

นังบ้านี่คิดจะทำอะไรกันแน่!!!!

"อู้อี้อู้อี้!!!"

"อ๊ากกกกก!!!!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนบาดใจ ทำเอาอีกสองคนที่กำลังสู้กับเจ้าต้าจ้วงชะงักกึก

เฮ่าเจียงกับเฮ่าหงหันขวับกลับมามอง แล้ววินาทีถัดมา ใบหน้าของทั้งคู่ก็ซีดเผือด

เจียงโยวเดินกลับมายืนที่หน้าประตูแล้ว มือขวาที่เรียวสวยของเธอชุ่มโชกไปด้วยเลือด

ในมือเธอกำก้อนเนื้อยุ่ยๆ เปื้อนเลือดอยู่ก้อนหนึ่ง ก่อนจะโยนมันทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่ไยดี

อีกด้านหนึ่ง ชายผอมแห้งกำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น เอามือกุมหน้าส่งเสียงร้องครวญคราง

เมื่อเขาลดมือลง เผยให้เห็นปากที่ริมฝีปากขาดหายไปจนหมด เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว เมื่อไม่มีริมฝีปาก ฟันขาววับและเหงือกสีแดงสดจึงโผล่ออกมารับอากาศ ดูสยดสยองพิลึกพิลั่น

และบนพื้นข้างๆ เขา มีก้อนเนื้อเปื้อนเลือดตกอยู่... นั่นคือปากที่ถูกฉีกออกมาทั้งยวง

แม้ในวันสิ้นโลก พวกเขาจะเห็นการฆ่าแกงกันมานักต่อนัก และเจอพวกโรคจิตวิปริตมาสารพัดรูปแบบ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นคนฉีกปากคนอื่นสดๆ แบบนี้

ปกติเวลาทะเลาะกัน คนชอบพูดขู่ว่า "เดี๋ยวจะฉีกปากให้" แต่นั่นมันก็แค่คำขู่

ใครจะไปบ้าโรคจิตถึงขั้นฉีกปากคนจริงๆ กันล่ะ!

เจียงโยววใช้ทิชชู่เปียกเช็ดนิ้วมือที่เปื้อนเลือดอย่างใจเย็น

ต้าจ้วงก็มายืนอยู่ข้างเธอ จ้องมองสองพี่น้องด้วยสายตาดุร้าย

"เมี๊ยว!"

เฮ่าหงไม่เคยเจอผู้หญิงที่อำมหิตขนาดนี้มาก่อน เธอฉีกปากชายผอมแห้งออกมาทั้งดุ้น ในวันสิ้นโลกที่ไร้การรักษาพยาบาลและอนาคตไม่แน่นอนแบบนี้ มันจะต่างอะไรกับการฆ่าให้ตายทั้งเป็น?

ถึงปากชายผอมแห้งจะสุนัขไม่รับประทาน แต่เฮ่าหงก็ไม่เคยนึกฝันว่าวันหนึ่งปากของเขาจะถูกฉีกออกมาจริงๆ

ผู้หญิงคนนี้... สมองต้องมีปัญหาแน่ๆ!

ไม่ใช่แค่โรคจิต แต่ยังแรงเยอะมหาศาล

แม้ชายผอมแห้งจะปากเก่ง แต่ฝีมือก็ใช่ย่อย ไม่อย่างนั้นคงไม่กล้าซ่าขนาดนี้

เขาเคยอยู่แผนกฝึกการต่อสู้มาก่อน อย่าให้รูปร่างผอมแห้งหลอกตา เวลาสู้จริง ผู้ชายตัวใหญ่ๆ ก็อาจแพ้เขาได้

แต่วันนี้ เขากลับพ่ายแพ้ให้กับผู้หญิงที่ดูธรรมดาๆ คนหนึ่ง

เฮ่าหงมองเลือดที่ไหลทะลักออกมาตามง่ามนิ้วของชายผอมแห้งที่กุมปากตัวเองไว้ การจะฉีกปากคนด้วยมือเปล่าข้างเดียว ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

แถมยังมีแมวตัวนั้นอีก... แค่เห็นแวบแรกก็ขนลุกซู่

ตอนสู้กันเธอไม่ได้สังเกตให้ดี แต่พอยืนประจันหน้ากันแบบนี้ เฮ่าหงจ้องมองเจ้าแมวลายสลิดที่แววตาดุร้ายสุดขีด แล้วก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลัง

นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นแมวดุขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอเคยเลี้ยงแมวแร็กดอลล์แสนสวย ขี้อ้อนน่ารัก

เธอชอบหมาแมว แต่เพิ่งเคยเจอแมวที่ทำให้รู้สึกสยองตั้งแต่แรกเห็นก็คราวนี้แหละ

ทั้งคนทั้งแมว... ผิดปกติกันทั้งคู่

เธอชำเลืองมองพี่ชายอย่างเงียบๆ ราวกับจะบอกว่า: ดูสิ นี่เหรอแม่สาวน้อยโรคจิตที่พี่สนใจ?!

เฮ่าเจียงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาที่มองเจียงโยวเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

ชายผอมแห้งทนมือทนเท้าเธอได้ไม่ถึงครึ่งนาที และเธอก็ไร้รอยขีดข่วน

ส่วนแมวตัวนั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ได้กะเอาถึงตาย

มันแค่ต้องการถ่วงเวลา

คนกับแมวคู่นี้ไม่ได้สื่อสารอะไรกันเลย แต่กลับประสานงานกันได้อย่างสมบูรณ์แบบในจังหวะนรกแตก เฮ่าเจียงอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้

ถ้าเขามีแมวโหดๆ แบบนี้บ้าง คงทุ่นแรงไปได้เยอะ

เลือดไหลทะลักออกจากปากชายผอมแห้งไม่หยุด แต่ตอนนี้เขาขาดสติไปแล้ว ไม่สนปืนในมือเจียงโยว พุ่งเข้าใส่เธออย่างบ้าคลั่ง

นังแพศยา กูจะฆ่ามึง!

เจียงโยวเอียงคอ "เห็นไหม เขาจะฆ่าฉัน แบบนี้สมควรตายได้หรือยัง?"

สิ้นเสียงเธอ เธอก็ยกมือขึ้น และเสียงปืนก็ดังสนั่น หน้าผากของชายผอมแห้งระเบิดออกเป็นรูโบ๋ตรงกลาง

ศพของเขากลิ้งหลุนๆ ลงไปตามบันได

คราวนี้เฮ่าเจียงไม่ได้ห้ามปราม เพราะสัตว์ป่าที่บาดเจ็บสาหัสไม่มีทางรอดในป่าใหญ่

ปกติชายผอมแห้งชอบพูดจาหมาหยอกไก่กับผู้หญิงทุกคนในทีม จนเกิดเรื่องบาดหมางอยู่บ่อยครั้ง แต่ก็เคลียร์กันได้ทุกที

คราวนี้ ในที่สุดเขาก็ตายเพราะปากเสียๆ ของตัวเอง

เจียงโยวหันไปมองเฮ่าเจียง "คุณอยากให้ฉันเข้าทีมเหรอ? ก็ได้นะ แต่ถ้าฉันได้ยินใครด่าฉันแม้แต่คำเดียว ฉันขอฉีกปากมันทิ้งได้ไหม?"

เธอถามด้วยรอยยิ้มจริงใจ

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เฮ่าเจียงคงรีบพยักหน้ารับคำ

แต่หลังจากเห็นปากชายผอมแห้งที่ถูกฉีกออกมาสดๆ

เขาก็เงียบกริบ บางที... แม่สาวน้อยคนนี้อาจไม่ต้องการการปกป้องจากเขาหรอก

และเขาเองก็ไม่อยากเห็นลูกทีมในสภาพไร้ปากเพิ่มขึ้นอีก

เขารีบส่ายหน้า "ผมก็แค่ลองถามดู ถ้าคุณไม่สนใจ ก็ช่างมันเถอะ"

เฮ่าหงพยักหน้าสนับสนุนรัวๆ ทีมบ้าที่ไหนจะอยากได้ตัวอันตรายแบบนี้ไปอยู่ด้วย?

แม่พระใจบุญเธอเจอมาเยอะแล้ว แต่ยมบาลเดินดินนี่เพิ่งเคยเจอครั้งแรก

แถมยังมีปืนอีกต่างหาก ในวันสิ้นโลก คนมีปืนย่อมมีอำนาจต่อรองมากกว่า

เฮ่าหงอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าเชิญองค์ลงแม่คนนี้กลับไปจริงๆ เธอคงกลัวจนไม่กล้าพูดอะไรซี้ซั้ว เผลอพูดไม่เข้าหู เดี๋ยวปากจะหายไปไม่รู้ตัว

เธอเผลอยกมือจับริมฝีปากอวบอิ่มของตัวเอง แล้วมองก้อนเนื้อบนพื้น อดตัวสั่นไม่ได้

ปากสวยๆ แบบนี้ อยู่บนหน้าย่อมดีที่สุด

ทั้งสองกล่าวลาเจียงโยวแล้วหันหลังกลับ

แต่เสียงเย็นเยียบก็ดังไล่หลังมา "เอาขยะของพวกคุณกลับไปด้วย"

เฮ่าเจียงจึงต้องแบกศพชายผอมแห้งกลับไป

เฮ่าหงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็จำใจกลั้นความขยะแขยง ก้มลงเก็บปากของชายผอมแห้งขึ้นมาจากพื้น

หลังจากส่งแขกเสร็จ เจียงโยวก็ปิดประตู กลับไปใช้ชีวิตขี้เกียจสันหลังยาวตามเดิม

จนถึงตอนนี้ เธอเพิ่งเคยเจอ 'ผู้มีพลังพิเศษ' แค่ครั้งหรือสองครั้งตอนออกไปข้างนอก

แต่ยิ่งนานวันเข้า คนที่ปลุกพลังพิเศษได้ก็จะยิ่งมีมากขึ้น

เจียงโยวขึ้นไปนอนเล่นบนดาดฟ้า ส่องกล้องทางไกลดูความเคลื่อนไหว ไม่นานก็เห็นเฮ่าเจียงกับเฮ่าหง

พวกเขาไม่ได้แบกศพชายผอมแห้งแล้ว กำลังฟาดฟันซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหายวับไปในซอกตึก

ช่วงนี้มีกลุ่มผู้รอดชีวิตกลุ่มหนึ่งเข้ามาในชุมชน สมาชิกค่อนข้างเยอะ กะคร่าวๆ น่าจะเกินร้อย และดูเหมือนจะมีผู้มีพลังพิเศษรวมอยู่ด้วยหลายคน

เมื่อหลายวันก่อน กลุ่มนั้นได้จัดการเคลียร์ซอมบี้ที่เดินเพ่นพ่านในชุมชน และซ่อมแซมประตูใหญ่ทางเข้าใหม่

ตอนที่พวกเขากวาดล้างซอมบี้นั่นแหละ ที่เจียงโยวเห็นผู้มีพลังไฟ พลังสายฟ้า และพลังพืช สามคนนี้คือคนที่เธอเห็นกับตา

อาจจะมีคนอื่นอีกที่ยังไม่ได้ลงมือ

ชุมชนแห่งนี้เดิมทีเป็นระบบปิด ประตูใหญ่พังเสียหายมานาน ไม่มีใครดูแล ซอมบี้จากข้างนอกเลยเดินเข้ามาเพ่นพ่านกันสนุกสนาน

แต่ตั้งแต่กลุ่มนั้นเข้ามา ซอมบี้ในพื้นที่โล่งแจ้งก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด นานๆ ทีถึงจะโผล่มาให้เห็นสักสองสามตัว

เหมือนเมื่อกี้ที่เฮ่าเจียงกับเฮ่าหงวิ่งฝ่าไป ก็เจอซอมบี้แค่สองตัว

กลุ่มคนกลุ่มนั้นยึดอาคารศูนย์บริการชุมชนสูงสามชั้นเป็นฐานที่มั่น หลังจากเคลียร์พื้นที่ได้อย่างยิ่งใหญ่

ช่วงนี้เจียงโยวว่างๆ ก็จะขึ้นมาส่องกล้องดูความเคลื่อนไหวจากดาดฟ้า

ผู้รอดชีวิตหลายคนเริ่มเข้าไปขอเข้าร่วมกับกลุ่มนั้นแล้ว

มุมมองจากดาดฟ้าของเจียงโยวดีเยี่ยม

เธอใช้กล้องส่องทางไกลมองเห็นตัวอักษร "กลุ่มอัศนี" ที่พ่นสีแดงไว้บนผนังตึกชั้นหนึ่งได้อย่างชัดเจน

เธอเปลี่ยนทิศทาง หันกล้องไปทางกำแพงชุมชนด้านนอก

ชุมชนนี้ไม่ใหญ่มาก มีตึกสูงแค่สามตึก และตึกแถวสไตล์ยุโรปอีกแถวหนึ่ง

ดังนั้นทิวทัศน์นอกกำแพงจึงมองเห็นได้ชัดเจน

ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกปิดตายอีกครั้ง มีซอมบี้หลายตัวเกาะรั้ว ตะกุยตะกายกรงเล็บแกรกกราก

แต่ตราบใดที่ไม่มีสิ่งเร้า ซอมบี้พวกนี้ก็มักจะไม่ตื่นตระหนก

เธอดูอยู่พักหนึ่งก็เริ่มเบื่อ

จึงสวมนวมแล้วเริ่มชกกระสอบทราย ฝึกซ้อมการต่อสู้

แม้จะนอนดูทีวีสบายๆ บนโซฟาได้ แต่เจียงโยวชอบความรู้สึกเหงื่อท่วมตัวมากกว่า

คนเราก็เหมือนฟองน้ำ ต้องหมั่นบีบคั้นตัวเอง ถึงจะรีดศักยภาพออกมาได้มากที่สุด

ฝึกซ้อมเสร็จ เจียงโยวก็เริ่มอาบน้ำ

น้ำเย็นจากน้ำแข็งละลายในอ่างพลาสติกกลางห้องนั่งเล่น อุณหภูมิกำลังดี

เธออาบก่อน แล้วค่อยให้เจ้าต้าจ้วงอาบต่อ

ต้าจ้วงเกลียดการอาบน้ำเป็นชีวิตจิตใจ ทุกครั้งต้องให้เจียงโยวจับโยนลงน้ำ ดิ้นพราดๆ แต่พออาบเสร็จก็สบายตัวจนไม่อยากขึ้น

น้ำที่ต้าจ้วงอาบแล้ว สามารถเอาไปรดน้ำผัก ถูพื้น และราดส้วมต่อได้

ใช้คุ้มค่าทุกหยด ไม่มีเหลือทิ้ง