บทที่ 5 การเติบโตของสรรพสิ่ง เกษตรกรจุติ

เฉินจิ้งกำลังสงสัยว่าหลินอวี่หายไปไหน หลังจากตากผ้าที่ระเบียงเสร็จและเตรียมจะลงมือทำอาหารเช้า หลินอวี่ก็เดินถือถุงพลาสติกสองใบเดินเข้ามาในบ้านพอดี

"เสี่ยวอวี่ ออกไปไหนมาแต่เช้าเนี่ย?"

"น้าครับ ผมออกไปดูตลาดสดแถวนี้มา เห็นว่ามีขายแต่อาหารสังเคราะห์ อาหารธรรมชาติมีน้อยมากแถมราคาก็แพงหูฉี่ ผมเลยคิดว่าจะปลูกผักกินเองครับ!"

เฉินจิ้งถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก หลินอวี่เดินไปยกกล่องโฟมมาจากหน้าต่างห้องนอน แล้วหยิบถุงสองใบที่ถือกลับมาด้วย ถุงใบแรกเต็มไปด้วยดิน เขาเทมันลงในกล่องโฟมจนเต็ม

หลินอวี่หันมายิ้มให้เฉินจิ้ง "น้าครับ รบกวนช่วยเอาน้ำมาให้หน่อยสิครับ"

แม้จะยังงุนงง แต่เฉินจิ้งก็เดินไปเอาน้ำใส่กะละมังมาให้ครึ่งหนึ่ง หลินอวี่หยิบรากผักสองต้นออกมาจากถุงอีกใบ แล้วบรรจงปักลงในดิน

เฉินจิ้งอดถามไม่ได้ "เสี่ยวอวี่ นี่จะทำอะไรน่ะ?"

หลินอวี่ยิ้มตอบ "น้าครับ ก็ผมบอกแล้วไงว่าจะปลูกผักกินเอง ขอลองดูหน่อยนะครับ!"

จังหวะนั้น เฉินเวินเวินเดินออกมาจากห้องในชุดนอนบางเบาพลางหาวหวอดๆ พอเห็นพฤติกรรมของหลินอวี่ เธอก็แอบเบ้ปากในใจแล้วเดินตรงเข้าห้องน้ำไป

หลินอวี่เทน้ำราดลงในกล่องโฟมจนดินชุ่มฉ่ำ จากนั้นจึงเรียกวิญญาณยุทธ์ออกมา วงแหวนวิญญาณสีเหลืองลอยขึ้นมาจากร่างกายของเขา

"เสี่ยวอวี่ วงแหวนวิญญาณนั่นเธอได้มายังไง?"

"น้าครับ เรื่องนั้นค่อยคุยกันทีหลัง!... 'การเติบโตของสรรพสิ่ง'!"

หลินอวี่ชี้คทาแห่งชีวิตไปที่กล่องโฟม แสงสีเขียวพุ่งออกจากปลายคทาตรงไปยังรากผักสองต้นในกล่อง รากผักนั้นแตกยอดอย่างรวดเร็ว และไม่นานก็เติบโตกลายเป็นผักกาดขาวหัวใหญ่สองหัว!

"น้าครับ! ขอมีดทำครัวหน่อย!"

เฉินจิ้งตกตะลึงกับความมหัศจรรย์ของวงแหวนวิญญาณของหลินอวี่ เธอรีบวิ่งไปหยิบมีดทำครัวมาส่งให้เขาตัดผักกาดขาวทั้งสองหัวออก

"การเติบโตของสรรพสิ่ง!"

...

ตอนที่เฉินเวินเวินเดินออกมาจากห้องน้ำ บนโต๊ะก็มีผักกาดขาวกองอยู่เป็นสิบหัวแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

"เสี่ยวอวี่ พอได้แล้วมั้ง ผักกาดขาวเยอะขนาดนี้กินไม่ทันเดี๋ยวจะเน่าเสียของเปล่าๆ!"

หลินอวี่เห็นด้วยกับเฉินจิ้ง เขาถอนรากผักกาดขาวสองต้นสุดท้ายออก แล้วหยิบมะเขือเทศเน่าลูกหนึ่งออกมาจากถุง แคะเอาเมล็ดออกมาสองสามเมล็ดแล้วฝังลงในดิน จากนั้นใช้ทักษะ 'การเติบโตของสรรพสิ่ง' อีกครั้ง แต่คราวนี้กลับล้มเหลว!

"เสี่ยวอวี่ ทำไมมะเขือเทศต้นนี้มีแต่ดอกแต่ไม่ออกผลเลยล่ะ?"

"นั่นสิครับ! ผมก็งงเหมือนกัน ออกดอกมาตั้งหลายรอบแล้ว แต่ไม่ยอมติดผลสักที!"

เฉินเวินเวินที่ยืนดูอยู่ข้างๆ เดินกลับเข้าห้องไปหยิบพัดสานออกมา เธอโบกพัดใส่ต้นมะเขือเทศสองสามที แล้วหันมาบอกหลินอวี่ "ลองใหม่อีกทีซิ!"

หลินอวี่ใช้ทักษะ 'การเติบโตของสรรพสิ่ง' อีกครั้ง คราวนี้มะเขือเทศโตวันโตคืน กลายเป็นลูกสีแดงก่ำลูกใหญ่น่ากิน เฉินเวินเวินเด็ดลูกที่ใหญ่ที่สุดแล้วเดินกินกลับเข้าห้องไปเฉยเลย!

เฉินจิ้งช่วยเก็บมะเขือเทศที่สุกแล้วออกมา จากนั้นก็ช่วยโบกพัดให้เกสรผสมกันอีกรอบ มะเขือเทศออกผลรุ่นแล้วรุ่นเล่า ผลผลิตมหาศาลโดยไม่ต้องปลูกใหม่เลยสักนิด!

"เสี่ยวอวี่ พอเถอะลูก! มะเขือเทศนี่เน่าเร็วกว่าผักกาดอีกนะ!"

หลินอวี่รู้สึกว่าพลังวิญญาณใกล้จะหมดแล้ว เขาจึงตัดต้นมะเขือเทศทิ้งแล้วยกกล่องโฟมกลับไปวางไว้ที่ริมหน้าต่างห้องนอน จากนั้นออกมาล้างมือแล้วลองชิมมะเขือเทศดู รสชาติยอดเยี่ยมมาก เหมือนกินผลไม้เลย ทั้งฉ่ำน้ำและหวานเจี๊ยบ อร่อยกว่ามะเขือเทศลูกไหนๆ ที่เคยกินในชาติก่อนเสียอีก!

หลินอวี่หยิบมะเขือเทศอีกลูกส่งให้เฉินจิ้ง "น้าครับ ลองชิมดูสิ อร่อยมากเลยนะ!"

เฉินจิ้งล้างมือแล้วรับไปกัดดูคำหนึ่ง พบว่ามันอร่อยมากจริงๆ!

"อาจจะเป็นเพราะเธอใช้พลังวิญญาณเร่งโตก็ได้นะเสี่ยวอวี่ รสชาติดีเยี่ยมเลย! แถมผิวก็ตึงเปรี้ยะ น่าจะเก็บได้หลายวันอยู่!"

"น้าครับ น้าคิดว่าถ้าผมเอามะเขือเทศพวกนี้ไปขาย จะมีคนซื้อไหมครับ?"

เฉินจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง "เสี่ยวอวี่ ถ้าเธอขัดสนเรื่องเงิน บอกน้าได้นะ ไม่ต้องมาเสียแรงทำเรื่องพวกนี้หรอก เอาเวลาไปทุ่มเทกับการฝึกฝนดีกว่า!"

หลินอวี่ยิ้มตอบ "น้าครับ ผมอยากได้บ้านที่มีสนามหญ้าน่ะครับ"

เฉินจิ้งยักไหล่อย่างจนปัญญา "เรื่องนั้นน้าคงช่วยไม่ไหวจริงๆ"

"น้าครับ ผมว่าจะออกไปข้างนอกสักหน่อย น้าไม่ต้องทำกับข้าวเผื่อผมนะ!"

ยังไม่ทันที่เฉินจิ้งจะทักท้วง หลินอวี่ก็กลับเข้าห้องไปคว้ากระเป๋าเป้ ยัดมะเขือเทศสองลูกและถุงที่เก็บมาจากตลาดใส่กระเป๋า แล้วเดินออกจากบ้านไป จังหวะนั้นเฉินเวินเวินก็เดินออกมาจากห้องพอดี!

"แม่! วงแหวนวิญญาณวงแรกของเขามาจากไหนน่ะ?"

เฉินจิ้งยักไหล่ "แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน! เขาไม่ได้บอก ยังจะกินข้าวเช้าอยู่ไหม?"

"ไม่ล่ะ! มะเขือเทศสองลูกก็อิ่มแล้ว!"

หลังจากออกจากบ้าน หลินอวี่ก็เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอก จนเกือบเที่ยงจึงกลับไปที่โรงเรียน เนื่องจากเป็นวันหยุด ประตูโรงเรียนจึงปิดอยู่!

"คุณลุงยามครับ ผมมาหาครูถังเยียนหราน ห้อง 6/3 ครับ ผมหลินอวี่ นักเรียนห้องครูเขาครับ"

หลินอวี่แสดงบัตรผ่านเข้าออก ลุงยามจึงเปิดประตูเล็กให้เขาเข้าไป เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องพักครูของถังเยียนหราน เขาก็เห็นเธอกำลังเดินกลับมาพร้อมกล่องอาหารกลางวัน

ถังเยียนหรานผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป "หาที่นั่งสิ มาทำไมวันหยุดเนี่ย?"

พูดตามตรง พอได้เห็นหน้าถังเยียนหราน หลินอวี่ก็รู้สึกดีขึ้นมาทันที หลักๆ ก็เพราะเธอสวยมองเพลินตานั่นแหละ เขาจึงยิ้มแล้วตอบไปว่า "คิดถึงครูถังครับ"

ถังเยียนหรานมองบนใส่หลินอวี่ "ถ่อมาถึงนี่เพื่อจะมาพูดจาไร้สาระเนี่ยนะ?"

หลินอวี่หยิบถุงผักออกมาจากกระเป๋าเป้ แล้วเอาไปล้างที่อ่างล้างมือของถังเยียนหราน สายตาเหลือบไปเห็นกะละมังพลาสติกใบเล็กวางพิงผนังอยู่ในห้องด้านใน เขาหยิบมันมาล้างน้ำสองสามรอบ แล้วเอาผักใส่จนเต็ม ก่อนจะนำไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของครูสาว

ถังเยียนหรานมองกะละมังใบเล็กนั้นแล้วถึงกับหน้าขึ้นสี เส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ "หลินอวี่ เธอรู้ไหมว่ากะละมังใบนี้มีไว้ทำอะไร? นี่มันกะละมังล้างก้นของฉัน แล้วเธอก็เอามาใส่ผักเนี่ยนะ?"

หลินอวี่โบกมืออย่างไม่ยี่หระ "ไม่เป็นไรหรอกครับ! ของครูใช้เอง ครูจะมารังเกียจตัวเองทำไม อีกอย่าง ผมล้างกะละมังไปตั้งสองสามรอบแล้ว สะอาดกว่ากับข้าวในกล่องครูเยอะ เผลอๆ ผักในกล่องนั้นพ่อครัวล้างหรือเปล่ายังไม่รู้เลย! ถ้าครูเห็นตอนเขาทำ รับรองกินไม่ลงแน่!"

ถังเยียนหรานคิดตามแล้วก็เห็นจริงตามนั้น เธอไม่รู้เลยว่าหน้าตาพ่อครัวเป็นยังไง หรือผักพวกนั้นผ่านน้ำมาบ้างหรือเปล่า ความอยากอาหารในกล่องข้าวหดหายไปทันที เธอมองผักในกะละมัง... เอาเถอะ กะละมังตัวเองคงไม่น่ารังเกียจเท่าไหร่หรอกมั้ง!

ถังเยียนหรานหยิบมะเขือเทศขึ้นมากัดคำหนึ่ง รสชาติอร่อยล้ำเลิศจริงๆ ดีกว่าที่เคยซื้อกินทั่วไปลิบลับ พอกินมะเขือเทศหมดลูก ก็ลองหยิบพริกหวานมากินดู รสชาติก็ดีไม่แพ้กัน!

"ผักกองนี้ราคาคงไม่ใช่ถูกๆ อยู่ดีๆ เอามาให้แบบนี้... บอกจุดประสงค์มาซะดีๆ"

"ผมปลูกเองกับมือเลยครับ! ผมแค่อยากมาถามว่า ทำยังไงผมถึงจะซื้อบ้านเดี่ยวใน 'ย่านคนรวย' ได้เร็วที่สุด? ผมจริงจังนะครับ!"

ถังเยียนหรานเห็นสีหน้าจริงจังของหลินอวี่ก็หลุดขำออกมา "วิธีที่เร็วที่สุดคือไปจีบหลินโม่เสวี่ยซะ บ้านเธอมีอสังหาฯ ในย่านคนรวยเพียบ! แค่เธอเอ่ยปากคำเดียว บ้านในย่านนั้นก็ได้มาง่ายๆ แล้ว ยิ่งด้วยพรสวรรค์ระดับเธอ หลินเย่าตงคงไม่ปฏิเสธหรอก"