ความตายมักมาในหลายรูปแบบ 2

หัวของหนูยักษ์กระเด็นไปกับพื้นหินอย่างไร้ความปราณี เศษสมองและกะโหลกของมันปลิวว่อนไปทั่ว

มันเปรอะเปื้อนพื้นและผนังของอุโมงค์ 'กรีนโซน' โบแกนหน้าบูดบึ้งกับความยุ่งเหยิงกับสิ่งที่ไร้จุดหมายที่เขาเพิ่งทำ

เขายกเท้าซ้ายเขย่ามันสองสามครั้งเพื่อพยายามสลัดสิ่งสกปรกออก แต่ก็ไม่เป็นผล เขายอมแพ้และตัดสินใจขูดซากหนูตัวเก่าออกจากรองเท้าบู๊ตหุ้มเกราะของเขา

เขาถอนหายใจอย่างสลดใจ แม้ว่าเขาจะสามารถฆ่าสัตว์ประหลาดที่นี่ได้เพียงแค่เหยียบพวกมัน พวกมันก็ยังสร้างความรำคาญ ท้ายที่สุด ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะอ่อนแอเพียงใด การล้างเลือดและไส้ออกจากสนับโลหะของเขายังคงต้องใช้เวลาและความพยายามเท่าเดิมแม้สัตว์ประหลาดจะต่างกัน อาจกล่าวได้เช่นเดียวกันกับเกราะเหล็กเต็มแผ่นที่เหลือของเขา แต่อย่างน้อยสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กในดันเจี้ยนที่อ่อนแอนี้ ก็สูงพอที่จะเปื้อนครึ่งล่างของเขาเท่านั้น

คนแคระตัวเตี้ยที่มีกล้ามเนื้อหันศีรษะไปทางสหายมนุษย์ของเขา

“ดูสิ วาล ฉันบอกเธอแล้ว ว่างานนี้เสียเวลาเปล่า!” เขาบ่นตลอดเวลา

“คุณมีอิสระที่จะออกไปเมื่อไหร่ก็ได้ โบแกน คุณคือคนที่ยืนกรานที่จะตามฉันมาที่นี่” เธอโต้กลับ ผู้หญิงผมสีดำและตาสีดำ เธอยุ่งเกินกว่าจะสนใจซากหนูยักษ์ห้าตัวที่อยู่รอบๆ “นอกจากนี้” เธอกล่าวต่อ “มันจะไม่เสียเปล่าหรอก หากฉันสามารถหาสาเหตุของการหายตัวไปของนักผจญภัยเหล่านั้นได้”

“ฉันจะให้เหตุผลแก่คุณ! พวกมือใหม่กระหายเลือดไม่รู้ว่าพวกมันกำลังทำอะไรอยู่ในดันเจี้ยนนี้! พวกเขาทะนงตัวเองเกินไปและจบลงด้วยถูกหนูพวกนี้เล่นงานจนตาย!”

“มันไม่ง่ายอย่างนั้นนะสิ โบแกน นายกเทศมนตรีกล่าวว่าเขาสูญเสียผู้คนที่นี่ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมามากกว่าที่พวกเขาสูญเสียในช่วงสองปีที่ผ่านมารวมกัน” เธอตอบกลับโดยไม่ละสายตา

“ต้องมีบางอย่างแอบเข้ามาที่นี่ บางสิ่งบางอย่างนอกเหนือจากการปรากฎตัวของพวกมิมิคอย่างกะทันหัน ถ้าฉันพบมัน มันอาจจะทำสิ่งมหัศจรรย์กับฉัน…  อ่าห์ ฉันหมายถึงฉันอยากมีส่วนร่วมในการช่วยมือใหม่ให้เติบโต!”

ดวงตาของเธอฉายแววอันตรายอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่เธอจะพยายามเปลี่ยนคำพูด โบแกนถอนหายใจอีกครั้ง ความพิสดารของผู้หญิงคนนั้นมักจะบดขยี้สามัญสำนึกของเขาอยู่เสมอ หากเธอไม่ใช่นักเวทย์ที่มีแข็งแกร่ง เขาจะไม่ยุ่งกับเธอเลยแม้แต่น้อย

แต่นั้นแหละ เธอคือนักเวทย์ที่แข็งแกร่งคนนั้น และเขาต้องการให้เธอช่วยสำหรับภารกิจต่อไปของเขา

ตอนแรกเขาหวังว่าจะห้ามปรามเธอ แต่ตอนนี้ความหวังนั้นกำลังถดถอยลงจากใจอย่างรวดเร็ว

ท้ายที่สุด เขาเพิ่งเห็นความตั้งใจจริงของเธอส่องผ่านหน้าของเธอ เห็นได้ชัดว่าเธอมองว่านี่เป็นมากกว่างานธรรมดา

โบแกนสงสัยว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างตั้งแต่พวกเขาร่วมมือกันเมื่อสองสัปดาห์ก่อน เขายังมีความคิดที่ดีทีเดียวว่า 'บางอย่าง' นั้นคืออะไร คนแคระที่มีมัดกล้ามนั้นเฉียบคมกว่าที่เขามอง

อย่างไรก็ตาม เขารู้ดีว่ามันจะดีกว่าหากไม่เอาจมูกไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ เนโครแมนเซอร์ไม่ใช่คนที่คุณต้องการให้เป็นศัตรูด้วย

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าไม่ใช่พวกมิมิคที่เพิ่งปรากฏตัว?” เขาถามด้วยอาการหมดแรง

“มิมิคที่นี่ยังเด็ก ดังนั้นพวกเขาจึงอ่อนแอมาก” เธออธิบาย “HP ของพวกเขาอยู่ที่ประมาณ 20 หรือ 30 เท่านั้น การโจมตีที่ดีเพียงครั้งเดียวจากพวกอาชีพสายโจมตีโดนพวกมันสักครั้ง พวกมันจะอยู่ที่ประตูแห่งความตาย พ่อมดหรือโจรน่าจะยิงทีเดียวด้วยซ้ำ หากพวกเขาโชคเล็กน้อย”

เมื่อมีข่าวออกมาว่ามิมิคเริ่มปรากฏตัวที่นี่ กิลด์นักผจญภัยต่างๆก็เริ่มดำเนินการทันที พวกเขาพยายามอย่างจริงจังในการให้ความรู้และเตือนผู้มาใหม่เกี่ยวกับภัยคุกคามใหม่นี้

หลังจากนั้นไม่นาน สัตว์ประหลาดเหล่านั้นก็กลายเป็นภัยคุกคามน้อยลง ในความเป็นจริงพวกเขาได้รับความนิยมมากกว่าหีบไม้จริงที่พวกมันพยายามเลียนแบบ ผู้คนในทุกวันนี้รู้สึกท้อแท้เมื่อหีบที่พวกเขาโจมตีกลายเป็นเพียงไม้ธรรมดา

พวกเขาจำเป็นต้องกำจัดมอนสเตอร์เพื่ออัพเลเวลอาชีพของพวกเขา ดังนั้นการฆ่าอย่างง่ายๆ จึงเป็นการต้อนรับมากกว่าของที่ไร้ค่าจากหีบไม้ธรรมดา

มือใหม่ส่วนใหญ่หยุดแย่งชิงหีบไม้ที่น่าผิดหวังโดยสิ้นเชิง หีบสมบัติจะหายไปในไม่ช้าหลังจากที่สมบัติจากในถูกขโมยไป ดังนั้นการทิ้งมันไว้แบบนั้นจึงเป็นสัญญาณบอกคนอื่นว่าอย่าเสียเวลาและความพยายามกับมัน มันเป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้ในหมู่พวกเขา

อันที่จริง มีตัวอย่างหีบนึงในอุโมงค์แห่งนี้ มันอยู่ถัดจากโบแกนและวาเลเรียไปเล็กน้อย มันหีบไม้ที่ดูเรียบๆไม่หวือหวา จะบอกว่ามันคล้ายกับลังมากกว่าหีบสมบัติตั้งอยู่ชิดกำแพง ฝาไม้กลมแตกและมีรอยบุบตรงยาวเห็นได้ชัดเจน เห็นได้ชัดว่ามีคนทดสอบมันด้วยขวานหรือดาบก่อนหน้านี้แล้ว

วาเลเรียหลังจากตรวจสอบเสร็จแล้ว ลุกขึ้นยืนและหันไปหาคู่หูที่หงุดหงิดของเธอ

“จำนวนตัวเลขเหล่านี้มันมากเกินกว่าความประมาททั่วไป มีผู้สูญหายอย่างน้อย 45 คนเมื่อเร็วๆ นี้ มีรายงานว่าส่วนใหญ่พบเห็นว่ากำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่นี้ อะไรก็ตามที่อยู่ที่นี่ทำมันและฉันจะหามันให้เจอ! ฉันจะไปหาด้วยตัวเองหากภูติรับใช้ของฉันพร้อมแล้ว งั้นนายได้โปรดช่วยจริงจังได้ไหม”

“ฮ่าๆๆๆ ก็ได้ วาล” โบแกน กล่าวอย่างหดหู่ “เจ้าชนะ หลังจากที่พวกเรากำลังจะกลับเมือง ฉันจะให้เธอลงโทษฉันที่บ่นมากดีไหม?”

“ลงโทษ? ฉันไม่ได้ทำสิ่งเล็กน้อยแบบนั้นอีกแล้ว”

“เจ้าจะได้รู้ในภายหลังว่ามันคุ้มค่า” โบแกนพูดขณะดึงพอร์ทัลคีย์ออกมา เขาจับหินขนาดเท่ากำปั้นด้วยแรงเล็กน้อย ทำให้มันแตกและสลายเป็นฝุ่นสีขาว ฝุ่นหมุนรอบตัวเขาประมาณหนึ่งวินาทีก่อนที่จะมีแสงสีฟ้าวาบ คนแคระวอร์ริเออร์ในชุดเกราะถูกพากลับไปที่เวย์สโตนนอกทางเข้าดันเจี้ยน ทิ้งไว้เพียงควันสีขาวพวยพุ่ง

"ในที่สุด!" ถ่มน้ำลายออก วาเลเรีย “ไอ้ปัญญาอ่อน! ทำไมเขาถึงมาที่นี่ ถ้าเขาแค่จะบ่น! ตอนนี้ฉันสามารถทำในสิ่งที่ฉันต้องการได้ในที่สุด  ฮิฮิฮิ! หึหึหึหึหึหึหึ!”

เมื่อความรำคาญหายไป ใบหน้าของวาเลเรียก็บิดเบี้ยวเป็นรอยยิ้มกว้างจนไม่เข้ากับใบหน้าที่น่ารักของเธอเลย เธอหัวเราะอย่างบ้าคลั่งด้วยสายตาที่คลั่งไคล้ เธอตื่นเต้น มันช่วยไม่ได้จริงๆ สัตว์ประหลาดระดับต่ำชนิดใหม่น่าจะเป็นผู้ก่อความไม่สงบนี้ น่าจะเป็นตัวที่หลงทางและแอบเข้ามาที่นี่เพื่อหาเหยื่อง่ายๆและวาเลเรียแทบรอไม่ไหวที่จะลงมือ

เธอบ่นพึมพำอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะสงบสติอารมณ์ลงได้ เธอปรับเป็นใบหน้า 'สงบและสง่างาม' อย่างรวดเร็วที่เธอเคยทำทุกครั้งที่มีคนอยู่รอบๆ

เพราะอาจจะมีคนอื่นเข้ามาเห็น ที่นี่ยังเป็นดันเจี้ยนยอดนิยม ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะเจอมือใหม่ที่ยังทำเควสแรกอยู่ วาเลอเรียเป็นหนึ่งในผู้ที่เพิ่งมาใหม่เมื่อไม่ถึงเดือนก่อนเหมือนกันแต่เธอมีอาชีพที่เหมาะสมสำหรับการจัดการดันเจี้ยนแห่งนี้ จะบอกว่าเธอโชคดีก็ไม่แปลกนัก เพราะอาชีพของเธอทำให้เธอเพิ่มเลเวลได้อย่างรวดเร็ว

เธอยืดเสื้อนักบวชสีดำที่เธอสวมอยู่ออกให้ตรง มันเป็นเสื้อผ้าที่ตัดสั้นเหมือนชุดเดรสแขนสั้นพร้อมกระโปรงยาวถึงเข่า ขอบกระโปรงและแขนเสื้อตกแต่งด้วยจีบสีดำ รองเท้าบู๊ตหนังสีดำพร้อมส้นที่ยกขึ้นเล็กน้อยนำไปสู่ถุงน่องตาข่ายที่ยาวขึ้นไปถึงเรียวขาสีซีดของเธอ ไปจนถึงชุดชั้นในลายลูกไม้ที่ซ่อนอยู่ใต้กระโปรงของเธอ

โดยรวมแล้ว ชุดนี้ไม่เข้ากับชื่อเลยมันดูไม่เหมือนเสื้อคลุมบริสุทธิ์สักชิ้นที่คาดว่านักบวชจะสวมใส่ นั่นเป็นเพราะว่า 'เสื้อคลุม' ในชื่อของไอเท็มเรียกง่ายๆ ว่าหมายถึงโบนัสคุณสมบัติและเอฟเฟ็กต์ที่ส่งเสริมเวทมนตร์

แทนที่จะเป็นสไตล์ที่แท้จริงของเสื้อผ้า พูดตามตรง สิ่งเดียวที่ทำให้วาเลเรียแตกต่างจากโสเภณีในเมืองใกล้เคียงคือหมวกปีกกว้างทรงแหลมและกลิ่นเหม็นจางๆ ของเนื้อเน่า

“สถานะ” เธอตะโกน หน้าต่างหลายชุดปรากฏขึ้นที่ด้านหน้าของจิตสำนึกของเธอ เธอตรวจสอบข้อมูลอย่างรวดเร็ว

เนโครแมนเซอร์ที่มีเลเวลโดยรวมอยู่ที่ 20 ในสถานที่ซึ่งมอนสเตอร์ทั่วไปโชคดีที่ไปถึงเลเวล 3

ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีใครสามารถหยุดเธอได้ แม้จะเธอจะมีคุณลักษณะทางกายภาพที่น่าสมเพช เธอยังสามารถต่อยอะไรก็ได้ที่นี่ให้ตายได้ง่ายๆ

นี่เป็นเรื่องธรรมชาติมาก ทั้งอาชีพและทักษะจะช่วยเพิ่มคุณสมบัติทุกครั้งที่พวกเขาเพิ่มเลเวล การฝึกฝนและการเพิ่มพลังเหล่านี้เป็นวิธีที่ดีที่สุดในการเพิ่มพลังต่อสู้ แม้ว่าจะไม่ใช่วิธีเดียวก็ตาม นอกจากนี้ยังเป็นไปได้ที่จะฝึกฝนร่างกายและ/หรือจิตใจเพื่อเพิ่มคุณสมบัติเฉพาะ แต่มันไม่ใช่วิธีปฏิบัติทั่วไป ในเวลาที่วอร์ริเออร์ต้องได้รับ STR +1 ผ่าน 'การกระทำพิเศษ' ของการฝึกร่างกาย เขาสามารถได้รับตัวเองอย่างง่ายดายเกือบหกเท่าผ่านการเลื่อนระดับ ความแตกต่างของประสิทธิภาพนั้นหาที่เปรียบมิได้

อย่างไรก็ตาม ใครก็ตามที่แอบดูหน้าจอสถานะนี้โดยไม่รู้ตัว, วาเลเรียจะต้องทำให้พวกเขาเกาหัว

เริ่มต้นด้วยมอนเตอร์เทมเมอร์ เป็นตัวเลือกที่แปลกสำหรับอาชีพรองสำหรับเนโครแมนเซอร์ อย่างหลังมีชื่อเสียงในด้านการใช้คลื่นของซอมบี้แบบใช้แล้วทิ้ง ในขณะที่แบบหลังนั้นวนเวียนอยู่กับการเลี้ยงมอนสเตอร์สัตว์เลี้ยงที่ทรงพลังจำนวนเล็กน้อยอย่างระมัดระวัง มันมีข้อดีและข้อเสียคล้ายกัน แต่ทั้งสองอาชีพมีบางอย่างที่เหมือนกัน คือใช้สิ่งอื่นในการต่อสู้ของพวกเขา

พูดตามเหตุผล นักผจญภัยจะเลือกอาชีพรองที่ประสานกับอาชีพหลักหรือทำให้มีความหลากหลายมากขึ้น สามัญสำนึกบอกว่าการตั้งค่านี้เป็นสิ่งที่แย่มาก

ความจริงก็คือวาเลเรียได้ตัดสินใจเลือกอย่างมีเหตุผล แม้ว่าจะมีเหตุผลที่แตกต่างจากคนอื่นก็ตาม

งานเนโครแมนเซอร์ แม้จะเหมาะกับนักผจญภัยเดี่ยว แต่ก็ทำให้เกิดผลข้างเคียงเช่นศรัทธาเชิงลบ (FTH) และ ต้องห้ามในระดับสูง สิ่งนี้กีดกันนักผจญภัยเหล่านี้จากศาสนาส่วนใหญ่ ซึ่งหมายความว่าพวกเขาจะถูกรังเกียจและดูหมิ่นจากนักบวช พระ และพาลาดินแทบทุกคน

แม้แต่ชาแมนนอกรีตและดรูอิดก็ยังหลีกเลี่ยงการติดต่อกับเนโครแมนเซอร์ที่ประกาศตัวเองว่าเป็นเจ้าแห่งความตาย และสิ่งที่ทั้งหมดนี้มีเหมือนกันก็คือพวกเขาเป็นผู้รักษา อาชีพที่สามารถรักษาบาดแผลและฟื้นฟูพลังชีวิตได้ทันทีด้วยเวทมนตร์ของพวกเขา

นี่หมายความว่าเนโครแมนเซอร์ไม่เคยมีผู้รักษาอยู่กับพวกเขา ซึ่งหมายความว่าโดยหลักการแล้วนักผจญภัยคนอื่นๆ ส่วนใหญ่มักจะหลีกเลี่ยงพวกเขา ท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครในใจที่จิตใจปกติ เต็มใจที่จะเสี่ยงชีวิตของพวกเขาในภารกิจที่โหดร้ายโดยปราศจากตาข่ายนิรภัยที่เรียกว่าเวทมนตร์รักษา

ในทางใดทางหนึ่ง เนโครแมนเซอร์มักจะถูกบังคับให้เดินไปตามทางแห่งความสันโดษ แต่นั่นก็สมบูรณ์แบบสำหรับพวกเขา ความปรารถนาของพวกเขาเกือบจะเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงพิธีกรรมที่น่าสงสัยและผิดจรรยาบรรณที่พวกเขาทำในบางครั้งทำให้ผู้อื่นตกใจและรังเกียจ

แต่อาชีพเนโครแมนเซอร์ก็สมบูรณ์แบบสำหรับวาเลเรียในฐานะบุคคล ในทางกลับกัน อาชีพมอนเตอร์เทมเมอร์นั้นสมบูรณ์แบบสำหรับงานอดิเรกลับๆ ของเธอ

ท้ายที่สุด มันเป็นความจริงที่สัตว์ประหลาดที่มีชีวิตสามารถทำสิ่งที่อันเดดที่เน่าเปื่อยไม่สามารถทำได้

“บางทีสาเหตุอาจจะเป็นโทลถ้ำที่หลงเข้ามา?”

วาเลเรียตัวสั่นกับความเป็นไปได้ ใบหน้าของเธอพังทลายอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

“หึหึหึหึ! หรืออาจจะเป็นมนุษย์หมาป่า!? ไม่ว่าจะเป็นใคร มันก็จะสมบูรณ์แบบ!”

ในความเป็นจริงมีหลายวิธีที่ทำให้สถานะ FTH ติดลบ และ ต้องห้าม ที่เป็นหนึ่งในทักษะเหล่านั้น สำหรับวาเลเรียแล้วอาชีพเนโครแมนเซอร์ของเธอคือวิธีที่ยอดเยี่ยมในการอธิบายสถานะของเธอต่อผู้ที่มีทักษะการประเมินระดับสูง

หากถูกสอบสวน เธอก็แค่ทำท่าทีแบบว่า 'ช่วยไม่ได้' แล้วปล่อยมันทิ้งไป ในบางแง่เธอโชคดีมากที่การกระทำที่เธอทำนั้นไม่ได้สร้างความเสียหายให้กับหน้าจอสถานะของเธอ บางอย่างเช่น ทักษะผู้เพาะพันธุ์มอนสเตอร์  (TL: มันหมายถึงชอบมีอะไรกับมอนเตอร์น่ะครับ)

วาเลเรียต้องการของเล่นใหม่อย่างยิ่ง สัตว์เลี้ยงตัวสุดท้ายของเธอ หมาป่าสีเทาเลเวล 7 ไม่สามารถทำตามความต้องการของเธอได้และหมดอายุขัย แม้ว่ามันจะเป็นการขี่ที่ดี

ดังนั้นเจ้าของของเขาจึงรู้สึกสงสารเมื่อชีวิตของสัตว์ร้ายหมดไปจากการถูกทารุณกรรม ทั้งหมดที่เธอนึกถึงคือค่ำคืนอันยาวนานเหล่านั้น สิ่งนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอเปียกปอน

“อืมมมมม…”

เธอครางเบาๆ มันนานเกินไปตั้งแต่ครั้งสุดท้าย ที่เธอได้ทำอะไรแบบนี้ เธอเอนตัวพิงกำแพงอย่างเหม่อลอยและสอดนิ้วสองสามนิ้วเข้าไปในกางเกงชั้นในที่เปียกชื้นอย่างอายๆ นิ้วสองนิ้วกดทับทางเข้าที่ชุ่มฉ่ำของเธอ ริมฝีปากล่างของเธอสั่นเล็กน้อยด้วยความคาดหมาย เธออยู่กลางดันเจี้ยนอันมืดมิดที่ใครๆ ก็สามารถเดินเข้าไปหาเธอได้

แต่สิ่งนั้นทำให้ความตื่นเต้นของเธอทนไม่ได้อีกต่อไป จินตนาการที่ผิดศีลธรรมอย่างสูงของเธอโลดแล่น และในขณะที่เธอจินตนาการว่าถูกแทง ความฝันของเธอก็กลายเป็นความจริง

ได้รับความเสียหายร้ายแรง HP -145.

การโจมตีที่รุนแรงทำให้คุณติดสตันเป็นเวลา 5 วินาที

ดาบแทงทะลุท้ายทอยของเธอ แรงผลักอย่างกะทันหันได้ขับใบมีดผ่านลำคอของเธอจนหมด ทิ้งปลายเลือดที่ทิ่มแทงออกมาจากใต้คางของเธอ

คุณมีเลือดออกมากจากแผลเปิด HP -10

ก้อนเหล็กธรรมดาที่ไม่ได้ร่ายเวทมนตร์ถูกดึงออกจากตัวเธอ ทิ้งรอยกรีดแนวตั้งขนาดใหญ่ไว้บนคอที่เปื้อนเลือดของเธอ เธอทรุดตัวลงเหมือนหุ่นเชิดที่เชือกโดนตัดขาดและล้มลงกับพื้นเสียงดัง

คุณมีเลือดออกมากจากแผลเปิด HP -10

“ฟ -ฟัค ออ- ออฟ!”

วาเลเรียกระอักเลือดออกจากปากเมื่อศีรษะกระแทกพื้น จิตใจของเธอยังคงสั่นคลอนจากผลกระทบของภาวะมึนงง ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นได้

คุณมีเลือดออกมากจากแผลเปิด HP -10

“คะ…แค้ก-คะ!” เธอไออย่างอ่อนแรง เลือดของเธอกระเซ็นกับพื้นหินเย็น เธอไม่สามารถแม้แต่จะรวบรวมเสียงกรีดร้องก่อนที่ความมืดจะครอบงำการมองเห็นของเธอ

คุณมีเลือดออกมากจากแผลเปิด HP -10

คุณไม่ติดสตันอีกต่อไป

คุณเสียชีวิต.