ข่าวกรองวันละข้อ ก็รวยได้ตั้งแต่มหาลัยตอนที่13

บทที่ 13 แกมันหน้าม้า

"ไอ้หนุ่ม เล็งนานจังวะ? เลือกเมียอยู่รึไง?"

ชายผมเหลืองที่ยืนอยู่ด้านหลังเย่ซู เห็นเขาเล็งอยู่นานเป็นสิบวินาทีแล้วยังไม่ยอมยิง ก็โพล่งขึ้นมาอย่างหมดความอดทน

เย่ซูกำลังจะลั่นไกอยู่แล้วแท้ๆ แต่พอถูกขัดจังหวะแบบนี้ก็เกือบทำเอาปืนลมในมือเขาเสียศูนย์

"โทษทีครับ เดี๋ยวผมรีบยิงเลย"

ไม่จำเป็นต้องไปมีเรื่องกับคนไม่รู้จัก และเขาก็ชักช้าจริงๆ นั่นแหละ เย่ซูจึงทำได้เพียงหันไปกล่าวขอโทษชายผมเหลือง

"เออ งั้นก็แล้วไป" พอเห็นว่าเย่ซูท่าทีดี ชายผมเหลืองก็เลยไม่อยากจะโวยวายอะไรต่อ

"ฟู่—"

เย่ซูจัดท่าจับปืนลมใหม่ พ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ยืนยันว่าเล็งไปที่ลูกโป่งแล้ว จึงลั่นไก

แปะ!

ลูกโป่งแตกดังคาด แต่เย่ซูกลับนิ่งอึ้งไป

เพราะลูกโป่งที่แตกคือลูกที่อยู่ทางซ้ายมือของลูก 'รางวัลที่ 1'

ให้ตายสิ วิถีกระสุนปืนกระบอกนี้มันกินซ้าย!

เย่ซูแน่ใจว่าเขาเล็งลูก 'รางวัลที่ 1' แต่กระสุนกลับไปโดนลูกที่อยู่ติดกัน เขาคงได้แต่สรุปว่าปืนของเล่นพวกนี้ความแม่นยำไม่เที่ยงตรงถือเป็นเรื่องปกติ

โชคดีที่เขายังหัวไว ซื้อของมารวดเดียวร้อยกว่าหยวน ไม่อย่างนั้นตอนนี้คงได้อายขายหน้า

เย่ซูลอบถอนใจอย่างโล่งอก ก่อนจะปรับเป้าเล็งเผื่อไปทางขวาเล็กน้อย

แปะ!

โชคดีที่วิถีกระสุนปืนไม่ได้สะเปะสะปะ คราวนี้เย่ซูยิงโดนลูกโป่ง 'รางวัลที่ 1' อย่างแม่นยำ และไฟแจ้งเตือนของระบบก็ดับวูบลงพร้อมกับที่ลูกโป่งแตก

เมื่อยิงไปสองนัด พนักงานก็เดินเข้ามา เก็บเศษกระดาษชิ้นเล็กๆ จากพื้นขึ้นมาคลี่ออกต่อหน้าเย่ซู

"รางวัลปลอบใจค่ะ" เพื่อแสดงความโปร่งใส พนักงานจึงวางแผ่นกระดาษนั้นลงบนโต๊ะ

ชายผมเหลืองที่อยู่ด้านหลังเห็นดังนั้นก็แอบสบถในใจ

อุตส่าห์เล็งซะนาน สุดท้ายได้แค่ทิชชู่ห่อเดียว สงสัยจะชอบยิงมาก ได้ทิชชู่ไปแพ็คนึงพอดี จะได้กลับไป 'ยิง' ให้สมใจอยาก

"รางวัลที่ 1 ค่ะ!"

ชายผมเหลืองกำลังแอบเยาะเย้ยเย่ซูอยู่ในใจ แต่ประโยคเดียวของพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตก็ดึงสติเขากลับมาสู่ความเป็นจริงทันที

"เฮ้ย ไม่จริงดิ มีรางวัลที่ 1 จริงๆ ด้วย!"

เหล่าไทยมุงที่เมื่อสักครู่ยังสงสัยความน่าเชื่อถือของกิจกรรมนี้อยู่ ไม่คาดคิดว่าจะโดนหักหน้าเร็วขนาดนี้

พวกเขาเพิ่งจะพูดอยู่หยกๆ ว่ากิจกรรมของซูเปอร์มาร์เก็ตนี่มันต้มตุ๋น แต่พริบตาเดียวก็มีคนได้รางวัลที่ 1 ไปต่อหน้าต่อตา ทำเอาหลายคนรู้สึกหน้าเจื่อนไปตามๆ กัน

"งั้น... ผมก็ได้จักรยานไฟฟ้าสิครับ?" ดวงตาของเย่ซูเป็นประกาย เขาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะแสร้งทำเป็นประหลาดใจ

"ใช่ค่ะ เดี๋ยวฉันจะติดต่อผู้จัดการเดี๋ยวนี้เลย แล้วให้เขาพาคุณไปที่ร้านตรงนู้นเพื่อรับจักรยานนะคะ"

พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตกล่าว ขณะที่บนใบหน้าฉายแววอิจฉาอยู่เล็กน้อย

เธอก็วางแผนว่าจะซื้อจักรยานไฟฟ้าไว้ขี่ไปทำงานเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องไปเบียดเสียดแย่งขึ้นรถเมล์กับคนอื่นทุกวัน

แต่พอหักค่าเช่าห้องกับค่าครองชีพแล้ว เธอต้องเก็บเงินถึงสองเดือนถึงจะซื้อจักรยานไฟฟ้ารุ่นนี้ไหว นั่นเลยเป็นเหตุผลที่เธอลังเลมาตลอด

แต่ตอนนี้ กลับมีคนมายิงปืนโป้งเดียว ได้จักรยานไฟฟ้าที่เธอใฝ่ฝันอยากได้มานานไปครองอย่างง่ายดาย แถมยังเป็นกิจกรรมที่เธอรับผิดชอบดูแลอยู่ด้วย

เฮ้อ... ช่างเป็นอะไรที่คนละคน คนละดวงจริงๆ!

แม้จะรู้สึกอิจฉา แต่พนักงานสาวก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เธอเรียกเพื่อนร่วมงานอีกคนมาช่วยดูแลแทน เพื่อให้กิจกรรมดำเนินต่อไปได้ จากนั้นก็หยิบมือถือขึ้นมากดโทร WeChat หาผู้จัดการ

เย่ซูเองก็ฉวยโอกาสนี้หยิบสลิป 'รางวัลที่ 1' ขึ้นมาถ่ายรูปคู่กับโปสเตอร์รางวัลที่อยู่ด้านหลัง

"แกมันเป็นหน้าม้าที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจ้างมาใช่ไหมวะ!"

ทันใดนั้น เสียงที่ฟังดูโวยวายไม่เข้าหูก็ดังขึ้น ทำเอาอารมณ์ดีๆ ของเย่ซูหดหายไปทันทีสามส่วน

ต่อให้เย่ซูเป็นคนอารมณ์เย็นแค่ไหน พอเห็นเจ้าผมเหลืองนี่มาหาเรื่องแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกครั้ง สีหน้าของเขาก็ฉายแววไม่พอใจออกมา:

"คุณเป็นอะไรมากปะเนี่ย? ผมก็แค่มาซื้อของแล้วบังเอิญได้รางวัลจักรยานไฟฟ้า มันทำให้ผมเป็นหน้าม้าของซูเปอร์มาร์เก็ตตรงไหน? หรือผมห้ามดวงดีรึไง?"

"เหอะน่า ถ้าแกไม่รู้ตำแหน่งรางวัลที่ 1 แล้วเมื่อกี้แกจะเล็งนานขนาดนั้นทำไม? อย่างน้อยก็ช่วยแสดงให้มันเนียนๆ หน่อยสิวะ!"

ตอนนี้ชายผมเหลืองกำลังโกรธจัด เขาปักใจเชื่อไปแล้วว่าเย่ซูมาแย่งจักรยานไฟฟ้าของเขาไป

ถ้าเย่ซูไม่มาแทรกคิวด้านหน้าเขา ป่านนี้เขาอาจจะเป็นคนยิงโดนลูกโป่งรางวัลที่ 1 ลูกนั้นไปแล้วก็ได้!

"เออ นั่นสิ ฉันจำได้ว่าลูกโป่งนี่เพิ่งแขวนใหม่นะ พอพ่อหนุ่มนี่มาถึงก็ได้รางวัลที่ 1 เลย มันดูเหมือนเตี๊ยมกันมาเกินไปหน่อย"

เมื่อได้ยินดังนั้น สายตาของคนรอบข้างที่มองไปยังเย่ซูกับพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเคลือบแคลงสงสัย

ต้องยอมรับว่า เรื่องนี้มันฟังดูประจวบเหมาะเกินไปจริงๆ

พอได้ยินว่ามีคนเห็นด้วยกับตัวเอง ใบหน้าของชายผมเหลืองก็ฉายแววได้ใจขึ้นมา

ถ้าเขาโวยวายให้เรื่องมันใหญ่กว่านี้อีกหน่อย บางทีซูเปอร์มาร์เก็ตอาจจะยอมแขวนรางวัลที่ 1 เพิ่มอีกใบ แล้วเขาก็อาจจะได้จักรยานไฟฟ้าไปขี่บ้างก็ได้

"ปั้นน้ำเป็นตัวเก่งจังนะ พ่อคุณ"

แต่เย่ซูกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมเล่นตามน้ำไปกับเจ้าผมเหลืองนี่เลย

ต่อให้ฉันรู้ว่ารางวัลที่ 1 อยู่ตรงไหนแล้วจะทำไม? อยากมีเรื่องรึไง?

"เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ?"

พอถูกเย่ซูตอกกลับซึ่งๆ หน้า สีหน้าของชายผมเหลืองก็เปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ทันที ดวงตาของเขาจ้องเขม็งไปที่เย่ซู

แต่เย่ซูก็ไม่แสดงท่าทีอ่อนข้อ จ้องกลับไปเช่นกัน: "ก็แล้วที่ฉันพูดมันทำไมล่ะ? ไม่มีหลักฐานอะไรเลย อยู่ๆ ก็มากล่าวหาว่าฉันเป็นหน้าม้าของซูเปอร์มาร์เก็ต ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเมื่อกี้แกพูดว่าอะไร"

ด้วยความสูง 180 เซนติเมตร ประกอบกับเสียงที่ดังขึ้นของเย่ซู ก็ทำให้ท่าทีฮึกเหิมของชายผมเหลืองแผ่วลงไปทันที

คนประเภทนี้ก็เป็นซะแบบนี้ พอพูดดีๆ ด้วยหน่อยก็เหลิง คิดว่าเราอ่อนแอรังแกง่าย แต่พอเราเอาจริงขึ้นมาบ้าง ก็เริ่มปอดแหก

พนักงานซูเปอร์มาร์เก็ตเห็นสถานการณ์ไม่คาดฝัน ก็รีบออกมาอธิบายทันที:

"คุณลูกค้าคะ เรารับประกันได้เลยว่ากิจกรรมนี้ไม่มีการเตี๊ยมกันแน่นอนค่ะ ถ้าคุณไม่เชื่อ ตอนที่ผู้จัดการของเรามาถึง คุณสามารถตามเขาไปที่ร้านเพื่อดูได้เลยนะคะว่าเราซื้อจักรยานไฟฟ้ามาจริงๆ!"

"เย่ซู มีเรื่องอะไรวะ?"

ในจังหวะนั้นเอง หลินจิงเจี๋ยที่ถือถุงข้าวของพะรุงพะรังก็เบียดฝูงชนเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงโวยวาย

พอเห็นว่าเย่ซูมีพวกมาเพิ่มอีกคน ชายผมเหลืองก็หุบปากฉับทันที ไม่กล้าต่อปากต่อคำอีก

เย่ซูเองก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย จึงโบกมือให้หลินจิงเจี๋ย "ไม่มีอะไรมาก เพื่อนมึงแค่ดวงดีได้จักรยานไฟฟ้ามาคันนึง"

ในบรรดารูมเมททั้งสี่คน หลินจิงเจี๋ยเป็นคนที่ใจร้อนที่สุด และถ้าเพื่อนมีเรื่อง เขาก็พร้อมจะลุยให้อย่างเต็มที่จริงๆ

เมื่อเห็นว่าเจ้าผมเหลืองยอมถอยไปแล้ว เย่ซูก็ไม่อยากให้หลินจิงเจี๋ยไปยั่วโมโหมันอีก เดี๋ยวจะเกิดการปะทะกันขึ้นมาจริงๆ

"เชี่ย! จริงดิ?!" พอได้ยินว่าเย่ซูเพิ่งได้จักรยานไฟฟ้ามาหมาดๆ ปฏิกิริยาแรกของหลินจิงเจี๋ยคือไม่อยากจะเชื่อ

เย่ซูโบกสลิปในมือไปมาตรงหน้าเขา: "แล้วเพื่อนอย่างกูจะโกหกมึงเหรอ?"

หลังจากเห็นคำว่า 'รางวัลที่ 1' บนสลิปชัดๆ หลินจิงเจี๋ยก็ยอมรับความจริงที่ว่าเย่ซูเฮงสุดๆ ก่อนจะรีบควักมือถือออกมา เตรียมส่งข่าวดีของเย่ซูเข้าไปในกรุ๊ปแชทของหอพัก

เมื่อได้ฟังคำอธิบายของพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต ประกอบกับบทสนทนาระหว่างเย่ซูกับหลินจิงเจี๋ย ในที่สุดเหล่าไทยมุงก็เชื่ออย่างสนิทใจว่าเย่ซูแค่โชคดีสุดๆ จริงๆ ไม่ใช่หน้าม้าที่จ้างมา

การที่ตนกล่าวหาอย่างไม่มีเหตุผลถูกตอกกลับแบบนี้ ทำให้ชายผมเหลืองที่อยู่ข้างๆ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมด

"คุณลูกค้าคะ สวัสดีค่ะ ผู้จัดการของเรากำลังลงมาแล้วค่ะ รบกวนคุณลูกค้ามาทางนี้ก่อนนะคะ เพื่อให้ลูกค้าท่านอื่นได้เล่นกิจกรรมต่อ"

"ครับ"

หลินจิงเจี๋ยยังต้องต่อคิวเพื่อเล่นเกมอยู่ เย่ซูจึงเดินตามพนักงานไปยืนรออยู่ด้านข้างตามที่เธอบอก

ส่วนชายผมเหลืองที่ก่อเรื่องเมื่อครู่รู้สึกอับอายจนอยู่ไม่ติด เขาจึงรีบยิงปืนรับรางวัลของตัวเอง แล้วรีบเดินหนีออกจากลานกิจกรรมไปอย่างรวดเร็ว

และก็ตามคาด เมื่อหลินจิงเจี๋ยส่งข่าวที่เย่ซูได้รางวัลใหญ่ลงในกรุ๊ปแชท สมาชิกอีกสองคนที่เหลือก็ระเบิดความคลั่งออกมาในกรุ๊ปทันที

"【หนุ่มฮอตอันดับสอง: เชี่ยยย! ไอ้ลูกหมานี่มันดวงดีระเบิดระเบ้ออะไรขนาดนี้วะ!】

【หนุ่มฮอตอันดับสี่: ข้าผู้เฒ่าอุตส่าห์ใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์สุจริตมาทั้งชีวิต ทำไมไม่เคยเจอดวงดีแบบนี้บ้างเลยโว้ย!】

【หนุ่มฮอตอันดับสี่: โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมสิ้นดี ขอฟ้าผ่าไอ้คนดวงดีทีเถอะ!】"

เย่ซูตอบกลับข้อความเหล่านั้นอย่างใจเย็น ด้วยการส่งอีโมจิรูปหัวคนที่สวมหมวกกันน็อกเหล็กไปสองอัน