Chapter 36 โครงกระดูกโลหิตปรากฏขึ้น!

ผู้คนจากสำนักไท่ฉิงคิดว่าในเมื่อเย่ซวนสามารถหยิบหลายสิ่งออกมาได้อย่างง่ายดาย เขาจึงต้องมีกลอุบายอื่น ๆ อยู่ในแขนเสื้อของเขา

นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเขาไม่กลัวเลย อาจเป็นความมั่นใจที่อธิบายไม่ได้นี้ที่สนับสนุนพวกเขาจนความตื่นตระหนกจางหายไป และสีหน้าของพวกเขาก็สงบลง

ยิ่งไปกว่านั้น เขาเป็นหัวหน้าของผู้อาวุโสที่ถูกเลือกโดยเจ้าสำนัก ดังนั้นเขาจึงต้องมีความสามารถพิเศษบางอย่าง

อย่างไรก็ตาม ในสายตาของสำนักวิญญานโลหิตการแสดงออกนี้เป็นการยั่วยุอย่างไม่ต้องสงสัย

คนของสำนักไท่ฉิงไม่แยแสจริง ๆ !

"กล้าดียังไง! ฉันคิดว่าคุณจะไม่หลั่งน้ำตาจนกว่าคุณจะเห็นโลงศพ ฉันจะแสดงให้คุณเห็นว่าเราคือใคร!”

“คำราม!”

พวกเขาได้ยินเสียงหอนโหยหวนที่ฟังดูเหมือนเสียงโหยหวนของผีและเสียงหอนของหมาป่า ราวกับว่าแก้วหูของทุกคนกำลังจะถูกเจาะ

คำว่า "โลหิต" บนธงดูเหมือนจะมีชีวิตขึ้นมาและดิ้นไปมา มันจ้องเขม็งจนเกือบแสบตา ถ้าใครดูมันอีกสักสองสามครั้ง พวกเขาจะรู้สึกปวดหัวราวกับว่าหัวของพวกเขากำลังจะระเบิด

ด้วยการฝึกฝนของศิษย์สำนักไท่ฉิงพวกเขาไม่สามารถทนได้เลย พวกเขาลดศีรษะลงอย่างรวดเร็ว และมีตาที่แดงก่ำและลูกตากำลังจะหลุดออกมาก็ลดลง

ในทางกลับกันเย่ซวนไม่ได้รู้สึกอะไรมาก หลังจากดูอย่างระมัดระวังแล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะแสดงความคิดเห็นว่า “คำนี้น่าเกลียดเกินไป”

เขาไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ แต่คำว่า "โลหิต" นั้นบิดเบี้ยวอย่างมากในชั่วพริบตา และเงาของโครงกระดูกก็กำลังจะโผล่ออกมา

ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็เปลี่ยนสี ดวงอาทิตย์และดวงจันทร์สูญเสียแสงสว่าง และโครงกระดูกขนาดใหญ่ควบแน่นอยู่ในอากาศ จ้องมองไปที่สำนักไท่ชิงราวกับเสือที่เฝ้าดูเหยื่อของมัน ลูกไฟวิญญาณสองลูกพุ่งขึ้นและลงราวกับว่ามันได้รับชีวิต

ปากของโครงกระดูกเปิดและปิด เสียงอันเย็นชาของมันดูเหมือนจะล่องลอยมาจากโลกใต้พิภพทั้งเก้า ถือเอาความเย็นเสียดแทงกระดูก

“ฉันยังให้โอกาสคุณเป็นครั้งสุดท้าย ยังไม่สายเกินไปในตอนนี้”

เย่ซวนเดินออกไปอย่างช้าๆ “ฉันควรจะเป็นคนพูดประโยคนี้”

ผู้ที่ควบคุมโครงกระดูกได้เห็นระดับของเย่ซวนอย่างชัดเจน เสียงหัวเราะแปลก ๆ ของเขาลอยอยู่เหนือสำนักไท่ฉิงและคำพูดของเขาเผยให้เห็นการดูถูกเหยียดหยาม

“คุณเป็นแค่ขอบเขตมนุษย์ระดับที่ 2 แต่คุณกลับหยิ่งผยองมาก”

“ถ้าอยากตายมากนัก ฉันก็จะสนองให้!”

ควันดำพุ่งออกจากปากบดบังแสงตะวัน ราวกับว่าโลกทั้งใบถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด พร้อมกับควันสีดำวิญญาณและผีพยาบาทนับพันออกมา พวกมันอัดแน่นจนทำให้ผู้คนสั่นสะท้าน

พลังงานชั่วร้ายกระจายไปทั่ว และเห็นได้ชัดว่ามันยากมากที่จะรับมือ นอกจากนี้ยังเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถรับมือได้เลย ดวงตาของพวกเขาฉายแววดุร้ายและมีเขี้ยวแหลมคม

ถ้าร่างกายของเขาถูกกัด เขาอาจจะสูญเสียเนื้อไปแม้เขาจะไม่ตาย

“เราควรทำอย่างไรดี? เราจะไม่ตายที่นี่จริง ๆ ใช่ไหม? ถ้าฉันรู้เร็วกว่านี้ ฉันคงให้ของพวกนั้นไปแล้ว...”

ฟันของศิษย์ที่ขี้ขลาดกำลังพูดพล่อยๆ และแม้แต่เสียงของพวกเขาก็ยังปะปนกับเสียงสะอื้น

บางคนก็กล้าหาญมาก “ร้องไห้ทำไมหรอ? อย่างมากที่สุด เราจะมีแผลเป็นขนาดเท่าชามบนหัว และเจ้าสำนักจะล้างแค้นให้เรา!”

ข้างนอกมีลมพัดแรง และอุณหภูมิก็ต่ำมาก อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้สังเกตว่าพื้นได้ก่อตัวเป็นชั้นของผลึกน้ำแข็งสีฟ้าอ่อนแล้ว

คนของสำนักวิญญานโลหิตรู้อย่างแน่นอนว่าสำนักไท่ฉิงมีแนวป้องกันภูเขาที่ยอดเยี่ยม แต่พวกเขาไม่ได้จริงจังกับมัน

ในชั่วพริบตา วิญญาณพยาบาทนับไม่ถ้วนพุ่งออกมา อย่างไรก็ตาม ขณะที่พวกเขาก้าวเข้าสู่ประตูของสำนักไท่ฉิงแสงสลัวก็สว่างขึ้น

"อา!"

เสียงโหยหวนราวกับผีและหมาป่าหอนดังขึ้นและล้มลง

แสงสีน้ำเงินนั้นเหมือนกับคลื่นสึนามิขนาดใหญ่ที่กระจายตัวอย่างรวดเร็วและกระเพื่อมไปทุกทิศทุกทาง ในชั่วพริบตา โลกก็ถูกชำระล้าง และวิญญาณพยาบาททั้งหมดก็ถูกทำลายล้าง ไม่เหลือแม้แต่สิ่งตกค้าง มันสะอาดอย่างไม่น่าเชื่อ

ไม่เพียงแต่สำนักวิญญานโลหิตไม่ตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันนี้ แต่แม้แต่ผู้คนจากสำนักไท่ฉิงก็ไม่ตอบสนอง ปากของพวกเขาเปิดกว้างจนสามารถยัดไข่เข้าไปข้างในได้

“นี่มันน่าทึ่งเกินไปแล้ว”

ทุกคนมีความสุขมากเมื่อพวกเขากลับมารู้สึกตัว นี่คือสิ่งที่เย่ซวนหมายถึงเมื่อเขาพูดว่ารอ!

หลายคนน้ำตาไหลด้วยความปิติ “เยี่ยมมาก! เรารอดแล้ว!”

“แนวป้องกันภูเขาที่ยิ่งใหญ่นั้นทรงพลังมาก ฉันแน่ใจว่ามันจะอยู่ได้จนกว่าเจ้าสำนักและคนอื่นๆ กลับมา”

เย่ซวนยังคงมีท่าทางสงบราวกับว่าทุกอย่างอยู่ในแผนของเขา

ท้ายที่สุด นี่คือบาเรียที่สร้างขึ้นด้วยคริสตรัลโมราน้ำแข็ง แม้ว่ามันจะเป็นบาเรียธรรมดา มันก็สามารถกลายเป็นสิ่งที่พิเศษได้ในทันที

เราต้องรู้ว่าคนธรรมดาจะใช้คริสตรัลกับแกนบาเรียมากที่สุดก็แค่อันเดียว แต่เย่ซวนเป็นคนใจกว้างมากที่เขาวางมันไว้หลายสิบหรือหลายร้อยอันบนขอบบาเรีย อาจกล่าวได้ว่ามันไม่ใช่สิ่งที่สำนักวิญญานโลหิตจะบุกเข้ามาได้ง่ายๆ

ดังนั้น คนของสำนักวิญญานโลหิตเดิมจึงคิดว่ามันจะง่ายที่จะทะลวงแนวป้องกันภูเขาอันยิ่งใหญ่ ในความเป็นจริงมันยากพอ ๆ กับการขึ้นไปบนท้องฟ้า

ร่างของโครงกระดูกขนาดใหญ่ในอากาศหดตัวมากกว่าครึ่งทันที จะเห็นได้ว่าวิญญาณอาฆาตก็เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งเช่นกัน ขณะที่พวกมันสลายไป โครงกระดูกก็อ่อนแอลงมากเช่นกัน

“บ้าอะไร!”

กลุ่มคนตะลึงเมื่อเห็นโล่แสงสีฟ้าอ่อน แม้แต่แนวป้องกันภูเขาที่ยิ่งใหญ่ของสำนักวิญญานโลหิตก็ยังไม่แข็งแกร่งเท่านี้

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้ผู้คนปวดใจยิ่งกว่าคือโครงกระดูกที่อยู่กลางอากาศ ต้องรู้ว่านี่เป็นอาวุธวิเศษระดับสูงสุดที่เจ้าสำนักให้ยืม แต่ตอนนี้...

ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณพยาบาทหรือก๊าซสีดำ พวกมันส่วนใหญ่ทรุดโทรมลง และไม่น่ากลัวเหมือนเมื่อก่อน หากเจ้าสำนักถาม เขาถงจะไม่สามารถตอบได้

“ฉันจะใช้โลหิตของแกปลอบวิญญาณบนอาวุธวิเศษ! เราจะใช้สิ่งนี้เพื่อชดเชยการสูญเสียของเรา”

คนของสำนักวิญญานโลหิตกัดฟัน ในขณะนี้ พวกเขาไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการลากคนออกจากสำนักไท่ฉิง

เมื่อรู้ว่ากองกำลังปกป้องพวกเขาและสำนักวิญญานโลหิตจะไม่สามารถบุกทะลวงได้ในเวลาอันสั้น ศิษย์ของสำนักไท่ฉิงก็ฟื้นคืนความมั่นใจ

“ถ้าสามารถก็เข้ามาดิวะ”

“ฉันแค่กลัวว่าบางคนจะไม่กล้าทำเช่นนั้นอะดิ อย่าตำหนิเลยที่เราไม่เตือนคุณ ระวังอย่าให้จบลงเหมือนวิญญาณอาฆาตและผีร้ายเหล่านั้นล่ะ”

คำพูดของศิษย์ของสำนักไท่ฉิงดังก้อง เกือบทำให้ผู้คนของสำนักวิญญานโลหิตโกรธจนตาย