Golden Time - ตอนที่ 15 [อ่านฟรี]

ตอนที่ 15

ข้างนอกหน้าต่างรถ ซูฮยอคนั่งมองเสาไฟข้างทางที่ผ่านรถเขาไปอย่างรวดเร็ว

ซูฮยอคจ้องมองแสงไฟจากข้างทางที่ค่อย ๆจางหายไปทุกครั้งที่รถเคลื่อนผ่าน

มันเป็นเงื่อนไขที่ยากจะปฏิเสธได้จริง ๆสำหรับเขา : เงินมากถึง 600,000 วอนกับการอยู่บ้านชายคนนั้นแค่ 3 ชั่วโมง แถมสอนพิเศษแบบส่วนตัวที่บ้านอีก เขาไม่ได้รับเพียงแค่เงินแต่ยังได้เรียนพิเศษฟรีอีก

‘แล้วงี้มันจะมีปัญหาตามมามั้ยเนี่ย?’

“นายดูกังวลมากไปนะ” คนขับรถพูด

ซูฮยอคเกาหัวกับคำพูดของคนขับรถ

“ผมก็ไม่แน่ใจว่ามันจะโอเครึเปล่า” ซูฮยอคพูด

“นายหมายความว่าไง?” คนขับรถถาม

“ผมหมายถึง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เจ้านายคุณทำให้ผม”

คนขับรถจับพวงมาลัยและพยักหน้า

จริง ๆแล้วคำพูดของซูฮยอคก็ฟังดูมีเหตุผล เรียนพิเศษฟรีแถมยังได้ค่าจ้างรายชั่วโมง โดยไม่ต้องเสียอะไรให้ชายคนนั้นเลย

ของขวัญที่เขาได้มอบให้ซูฮยอคก่อนหน้านั้น มันก็คือรางวัลตอบแทนกับสิ่งที่ซูฮยอคทำให้แม่ของเขา

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้มันดูมีบางอย่างที่ต่างออกไป เพราะมันสะท้อนให้เห็นถึงความกตัญญูที่เขามีต่อแม่เช่นกัน

ตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ เขาไม่เพียงแต่เสียพ่อไป ยังรวมถึงภรรยาและลูกชายของเขาด้วย มีสมาชิกครอบครั้วเพียงคนเดียวที่รอดมาได้นั่นก็คือ แม่ของเขา

แต่เขาก็ยังพอมีญาติพี่น้องอยู่บ้าง แต่พวกเขามีความคิดที่จ้องจะฮุบสมบัติของเขาทั้งหมด ซึ่งเขาเองก็ไม่อยากจะนับญาติกับพวกนั้นสักเท่าไร

และตอนนี้ก็มีแค่ผู้หญิงที่เขาเรียกว่า แม่ เป็นเพียงคนเดียวที่เขานั้นทั้งรักและนับถือจากบรรดาสายเลือดเดียวกับเขาทั้งหมด

ปกติแล้วเขาปกป้องแม่ของเขามาก

คนขับรถที่กำลังนึกถึงเจ้านายของเขาอยู่ก็พูดขึ้นมาว่า

“นายคู่ควรแล้วที่จะได้รับของขวัญเหล่านั้น”

‘เพราะนายเป็นเหมือนดั่งผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตแม่ของเขาไว้ไงล่ะ’ คนขับรถคิดในใจ

ซูฮยอคกำลังมุ่นคิดถึงเรื่องข้อเสนอนั่น เพื่อที่จะได้ตัดสินใจ เขาไม่ควรพลาดโอกาสดี ๆแบบนี้

แล้วรถก็มาถึงหน้าบ้านของซูฮยอค

ซูฮยอคโบกมือลาและพูดว่า “ขับรถดี ๆนะครับ”

“ครับ ไว้เจอกันอีกสัปดาห์ข้างหน้า” คนขับรถตอบกลับ

เขาหมายถึงเขาจะไปรับซูฮยอคที่โรงเรียน

ซูฮยอคพูดว่าเขาควรไปบ้านของชายคนนั้นสัปดาห์หน้า คงเป็นช่วงเดียวกับที่เขาต้องจ่ายค่าเทอมกับรับเงินที่ได้จากการส่งหนังสือพิมพ์

แล้วดงซูล่ะ เขาไม่ได้สัญญาไว้ว่าจะติวให้ใช่มั้ย? แค่เพียงอาทิตย์เดียว

ซูฮยอคคิดราวกับว่าเรื่องสอนพิเศษทำให้เขารู้สึกเหนื่อยเต็มที มันคงทำให้ดงซูหัวเสียได้ กล่าวคือทางออกที่เร็วที่สุดจากแผนที่เขาจะต้องสอนพิเศษ

………..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..………

วันต่อมาซูฮยอคไปพบดงซูที่ห้องอ่านหนังสือตามสัญญา

เขาไม่ได้ไปเรียนพิเศษ ถ้าเขาไปเรียนส่วนตัวที่บ้านของชายคนนั้นเขาจะมีความก้าวหน้าเรื่องเรียนโดยตรงแต่อาจจะไม่ได้ที่โรงเรียนสอนพิเศษเลย และอีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องอยู่กับดงซู

เขาพร้อมที่จะทุ่มเทพลังและเวลาเท่าที่มีให้กับดงซู มันจะเป็นบทเรียนที่เข้มข้นยิ่งกว่าการซ้อมรบของชาวสปาตัน เมื่อ    ซูฮยอคมาถึงห้องอ่านหนังสือ เขาก็พูดบางอย่างที่สำคัญออกมา

“เราเข้าไปกันเลยมั้ย?”

“โทนเสียงนั่นดูหวาดระแวงฉันนิด ๆนะ” ดงซูพูด

ซูฮยอคถึงกับขมวดคิ้วเมื่อเข้ามาในห้อง

ห้องอ่านหนังสือมีโต๊ะและฉากกั้นมันเงียบมาก แต่ทุกคนต่างดูวอกแวก บางคนแลกเปลี่ยนบทสนทนากันอย่างสนุกสนานเหมือนกับไม่เจอกันมานาน และเหล่าบรรดาพวกที่จองโต๊ะไว้ก็เข้า ๆออก ๆห้องบ่อยจนเหมือนกับว่าพวกเขามาที่นี่เพราะเปลี่ยนที่พักผ่อนหย่อนใจกับเพื่อน ๆไม่ได้มาอ่านหนังสือ

ระบบการจัดการของห้องสมุดนั้นหละหลวมมาก บางทีอาจเป็นเพราะว่ามันไม่เสียค่าเข้าด้วยมั้ง?

ซูฮยอคคิดว่านี่เป็นความผิดของตนที่ไม่ได้ตรวจสอบเงื่อนไขของห้องสมุดก่อนล่วงหน้า

ในขณะนั้น ดงซูที่กำลังเอามือเกาหน้าอยู่ก็พูดขึ้นมาว่า

“ฉันคิดว่ามันคงหนวกหูไปหน่อยที่จะนั่งเรียนว่ามั้ย?”

ซูฮยอคพยักหน้าแล้วตอบกลับว่า “มีอีกที่หนึ่งใกล้ ๆ เราไปที่นั่นกัน”

เมื่อซูฮยอคกำลังจะเดินไป ดงซูก็คว้าแขนของซูฮยอคไว้

“นายจะไปหาที่อื่นทำไมให้ยุ่งยาก” “เฮ้! ไอพวกงี่เง่า!”

เสียงตะโกนของเขาดังไปทั่วห้องอ่านหนังสือ และสายตาทุกคู่ก็หันมาจับจ้องที่เขา

“เป็นเชี่ยไรของแกวะ?”

สายตาดงซูจ้องเขม็งทีละคน และเดินช้า ๆไปที่ตรงกลางห้อง

“ที่นี่เค้าไว้ใช้สังสรรค์กันหรอ? พวกงี่เง่านี่พวกนายไม่รู้หรอว่าที่นี่เขาไว้ใช้เพื่อการเรียน?”

จากนั้นเขาก็ตรงไปหาชายคนหนึ่งที่จ้องมองดงซูราวกับจะง้างหมัดใส่หน้า

ดงซูยิ้มกว้างให้และพูดขู่ว่า “เฮ้ ถ้าไม่อยากตาย ช่วยนั่งเฉย ๆด้วย!”

ต่อมาชายคนนั้นที่ใช้สายตาจ้องสู้กับดงซูก็รีบหนีออกจากห้องไปโดยพลัน

“เงียบขึ้นแล้วใช่มั้ย? เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ”

ซูฮยอคถึงกับยืนอึ้งเมื่อได้เห็นสิ่งที่ดงซูทำไปเมื่อครู่

………..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..……..………

พวกเรียนนั่งเรียนกัน 2 ชั่วโมงติดโดยไม่มีหยุดพัก ซูฮยอคพยายามที่จะแค่นให้ดงซูจำสูตรคิตศาสตร์ให้ได้ หากเขาไม่เข้าใจ ซูฮยอคจะอธิบายซ้ำไปซ้ำไปมาจนกว่าเขาจะเข้าใจ เพราะเป็นหนทางเดียวที่จะทำให้ดงซูเข้าใจได้มากขึ้น เขาไม่ให้ดงซูพักเลย จนผ่านไปอีกชั่วโมง

“ให้ฉันไปห้องน้ำหน่อยสิ” ดงซูพูด

“งั้นนายกลับมาเร็ว ๆนะ หัวข้อนี้สำคัญมาก ถ้าแรงผลักดันเรื่องเรียนมันหายไประหว่างทาง มันจะกลับมาทำความเข้าใจยากทันทีเมื่อนายต้องมาทวนหนังสือด้วยตัวเอง”

ดงซูพยักหน้าและเดินออกจากห้องไป

10 นาทีผ่านไปดงซูก็กลับเข้ามาพร้อมกลิ่นบุหรี่คลุ้ง พูดว่า “ฉันคิดว่าเราค่อยมาต่อกันพรุ่งนี้ วันนี้ฉันไปต่อไม่ไหวแล้ว เพราะฉันรู้สึกเหมือนกับว่าสมองของฉันมันกำลังจะแยกเป็นส่วน ๆ”

ซูฮยอคพยักหน้าเบา ๆแล้วคิดในใจว่า

‘ดงซูตกเป็นเหยื่อเรียบร้อยแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาคงล้มเลิกการสอนนี่ในอีก 2 ถึง 3 วันต่อมา บางทีพรุ่งนี้เขาอาจจะไม่มาก็ได้ พฤติกรรมที่ไม่ทันคาดคิดของเขาคงจะมาเร็วกว่าที่คิดเอาไว้นะ’

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว และซูฮยอคต้องรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขามาถึงที่โรงเรียนเพราะดงซูโกนผมของเขา

‘เขาคิดดีแล้วหรอเนี่ย?’

ดวงตาทั้งคู่ของเขาเป็นประกายราว

“นายโกนผมหรอ?”

ดงซูผมลูบหัวที่ผมเหลือแค่เส้นเป็นตอแข็ง ๆเปิดปากพูดขึ้น “ฉันคิดว่า ฉันก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน ก็เลย โกนมันทิ้งให้เอี่ยมไปเลย นี่นายกำลังจะไปห้องอ่านหนังสือใช่มั้ย?”

“อ้อ ใช่ ฉันจะไป”

ซูฮยอครู้สึกว่ามีบางอย่างผิดแปลกไป

ซูฮยอคกับดงซูตรงไปที่ห้องอ่านหนังสือหลังจากโรงเรียนเลิก

ระหว่างทางไปห้องอ่านหนังสือ กลุ่มเด็กนักเรียนถึงกับหลีกทางให้เขาทั้งคู่เหมือนกับปฏิหาริย์ของโมเสส* โดยปกติแล้วดงซูก็มีชื่อเสียงที่ไม่ค่อยดีอยู่แล้วจากเรื่องชกต่อยของเขา แถมตอนนี้ยังโกนผมอีกยิ่งเป็นการเพิ่มลุคให้ดูน่าเกรงขามขึ้นเด็กนักเรียนบางคนถึงกับหลบสายตาดงซูอย่างรวดเร็ว เมื่อมาถึง พวกเขาก็เข้าไปในห้องอ่านหนังสือ ห้องเงียบมากแล้วคนก็ดูน้อยลงกว่าเมื่อวานไปหน่อย เห็นได้ชัดว่านั่นคงเป็นเพราะสิ่งที่ดงซูทำลงไปเมื่อวาน

“นายยังไม่ลืมสิ่งที่เรียนไปเมื่อวานใช่มั้ย? งั้นมาทวนกัน”

ดงซูถอนหายใจยาวก่อนจะพูดขึ้น “ฉันว่า ฉันคงลืมไปบ้าง เดี๋ยวลองทวนดูนะ”

ดงซูนั่งลงและเริ่มเรียนอีกครั้ง

ในขณะนั้นเอง ประตูห้องอ่านหนังสือก็ถูกเปิดออกและกลุ่มเด็กนักเรียน 5 คนที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยก็เข้ามาในห้อง ในหมู่พวกนั้นมีใบหน้าหนึ่งที่คุ้น ๆอยู่ คนหนึ่งในกลุ่มลุกออกจากที่นั่งกำลังจ้องสายตากับดงซูไม่ละสายตา เขาเปิดปากพูดขึ้นขณะที่จ้องซูฮยอคและดงซูไปด้วย

“ฉันอยากจะคุยกับนายด้วย ไปคุยกันข้างนอกสักครู่ได้มั้ย?”

ดงซูเลื่อนเก้าอี้ออกและลุกขึ้น

ซูฮยอคก็ลุกขึ้นตาม แต่ดงซูยั้งเขาไว้ให้นั่งตามเดิม

“นี่มันเรื่องส่วนตัวของฉัน นายอยู่นี่เพื่อเตรียมบทเรียนสำหรับวันนี้เถอะ”

ดงซูออกจากห้องไปพร้อมกับกลุ่มนักเรียนนั่น ซูฮยอครู้สึกกระวนกระวายเล็กน้อยเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างก็ไม่เห็นพวกเขาแล้ว เขาจะโอเคมั้ย? แต่นั่นก็ไม่ได้สำคัญอะไรว่าดงซูจะสู้ได้มั้ยเพราะพวกนั้นมีกันถึง 5 คน ซูฮยอคลุกจากที่นั่ง

จากนั้น ดงซูก็กลับมาทันที กำลังเช็ดริมฝีปากของตัวเองไปด้วย

เขาพูดว่า “ฉันทำให้พวกมันกลับบ้านไปแล้ว เรามาเริ่มเรียนกันเถอะ”

ซูฮยอคพยักหน้าอย่างช้า ๆ เขาเนี่ยนะไล่เตะพวกนั้นจนกลับบ้านไป?

เพิ่มเติม :

*ปาฏิหาริย์โมเสส (Moses Miracle) ทะเลแยกที่เกาะจินโด เกาะจินโด(Jindo Island) ในเกาหลีใต้เป็นสถานที่ที่เกิดปรากฎการณ์ธรรมชาติที่น่าทึ่งขึ้น เราเรียกปรากฎการณ์นี้ว่า Moses Miracle ปรากฎการณ์ดังกล่าวจะเกิดขึ้น 2 ครั้งต่อปี ในช่วงเวลาที่ระดับน้ำทะเลลดลง จะปรากฎให้เห็นทางเดินเชื่อมระหว่างเกาะโมโดไปยังเกาะจินโด มีความยาวทั้งสิ้น 2.8 กิโลเมตร กว้าง 40 เมตร เป็นเวลานาน 1 ชั่วโมง