บทที่ 107 องครักษ์ตามเข้ามา (อ่านฟรี)

บทที่ 107 องครักษ์ตามเข้ามา

『ฟาร์เวสต์เชื่อมต่อกับโลกเปลวเพลิงลาวาแล้ว』

『ฟาร์เวสต์เบนความสนใจของเธอมาที่คุณ』

『ฟาร์เวสต์ที่ได้รับบาดเจ็บกำลังใช้พลังที่เก็บรักษาไว้คุยกับคุณ』

สิบนาทีต่อมา การแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในใจของรอย ทำให้เขาหยุดชะงักทันที เขาหยุดกะทันหันเกินไป จนทำให้จูเลียนที่เดินตามชนหลังของเขาอย่างแรงจนร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เขาก้าวถอยหลังแล้วกุมจมูกของตัวเองบางทีมันอาจจะหักไปแล้วก็ได้ แต่มันไม่สำคัญสำหรับรอย เขาจับตัวจูเลียนแล้วพาเขาไปหลังต้นไม้เพื่อซ่อนตัวจากอันตรายที่มองไม่เห็น

จูเลียนถลึงตาทั้งน้ำตาใส่เขา เพราะสภาพที่เขาเป็นอยู่ เขาดูน่าสงสาร "มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ?"

"รอที่นี่สักครู่" รอยส่งสัญญาณให้เขาเงียบลง

ใบหน้าของเขาแสดงความอยากรู้อยากเห็น ฟาร์เวสต์ต้องการบอกอะไรเขา? ใครทำร้ายมัน? มันคือความโกลาหลหรือศัตรูที่คาดไม่ถึงอื่น?

เพียงสองสามวินาทีต่อมา เขาก็ได้ยินเสียงของอบอุ่นดั่งมารดาผู้โอบอ้อมอารีมันฟังดูไพเราะน่าฟังอย่างยิ่ง

“เจ้าทำได้ดีแล้ว ไม่ต้องตกใจ ข้าคือฟาร์เวสต์

"ในฐานะผู้สูงศักดิ์ ข้าเชื่อว่าเจ้ารู้อยู่แล้วว่าทวีปมีจิตวิญญาณ จิตสำนึกของมันเอง ความลับนี้ควรได้รับการบอกแก่เจ้า มันเป็นสิทธิ์ของเจ้าที่จะรู้เรื่องนี้ มันเป็นเรื่องที่ยากจะยอมรับ แต่มันคือเรื่องจริงเด่วข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง

“ข้าถูกทำร้าย มันยากสำหรับข้าที่จะคุยกับเจ้าได้นาน ๆ ดังนั้นข้าจะเล่าตัดไปที่การไล่ล่าเลยล่ะกัน

"โลกใบเล็กที่เจ้าอยู่เรียกว่าโลกเปลวเพลิงลาวา เป็นที่ซ่อนชิ้นส่วนของร่องมรสุมแห่งความโกลาหล ไม่มีใครรู้ที่ซ่อนของสิ่งนั้น ยกเว้นบางคน แต่อย่างไรก็ตามผู้ติดตามก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน พวกเขาวางแผนอย่างจริงจังเพื่อให้ได้มันมา พวกเขาใช้วงเวทย์ต้องสาปเพื่อตัดการเชื่อมต่อของข้ากับโลกใบนี้ เพื่อไม่ให้ข้าเข้าไปยุ่งกับแผนการของพวกเขา การกระทำนี้ทำร้ายข้า จนข้าหลับไปเป็นเวลาสองสัปดาห์ มันเหลือเวลาไม่มากนักตั้งแต่ข้าตื่นขึ้น

“ข้าส่งคนไปหยุดพวกเขา แต่น่าเสียดายที่คนของข้าล้มเหลวทั้งหมด ข้าเสียใจที่เห็นแบบนั้น แต่พวกเขาจะต้องทำไม่สำเร็จไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ถ้าร่องมรสุมแห่งความโกลาหลถูกสร้างขึ้นใหม่ใหม่ได้ ผู้คนนับล้านจะต้องล้มตาย

“จากนัยย์ตาของพวกเขา ข้าสามารถค้นพบความแข็งแกร่งที่แท้จริงของศัตรู พวกเขานำโดยโกสวอล์คเกอร์ผู้ศรัทธาที่เชื่อในความโกลาหลอย่างสุดโต้ง เขาเป็นคนที่แข็งแกร่งอย่างมาก แต่เขาแยกพลังออกจากขอบเขตของเขาส่วนหนึ่งเพื่อเข้าสู่โลกเล็ก ๆ นี้ ตอนนี้เขาอาจอยู่ในระดับเดียวกับเจ้า แต่เขาจะแข็งแกร่งขึ้นไปอีกหลังจากผ่านพิธีกรรมปีศาจนี้ เจ้าต้องหยุดเขา จะเป็นการดีที่สุดถ้าเจ้าสามารถฆ่าเขาได้ และแน่นอนถ้าเจ้าทำได้เจ้าจะได้รับรางวัลอย่างงาม บางทีเจ้าอาจได้รับชิ้นส่วนวิญญาณระดับสุดยอด หากเจ้าขัดขวางแผนการของพวกเขาได้สำเร็จ”

ทั้งหมดนี้กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาจนเบาบางราวกับขนนกในตอนท้าย แม้ว่ามันจะตื่นขึ้นแล้ว แต่ก็ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ ดูเหมือนว่าจะได้รับบาดเจ็บสาหัสอย่างมาก

ดวงตาของรอยบางลงจนเหลือเท่าเข็ม เขารู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในอนาคต ดังนั้นเขาจึงรู้ว่าเหตุผลที่มณฑลบอลด์วินถูกทำลายอย่างง่ายดายเป็นเพราะร่องมรสุมแห่งความโกลาหล มันสามารถล้างสมองสัตว์อสูรนับแสนตัว เมื่อใช้สิ่งนี้คนรับใช้ของความโกลาหลจะสามารถควบคุมสัตว์อสูรจำนวนนับไม่ถ้วนและใช้พวกมันกระทืบมณฑลจนจมดิม

ถึงกระนั้นก็ยังมีส่วนที่ยากจะจัดการอยู่

ข้อมูลมีมากเกินไปที่จะแยกแยะรายละเอียดต่างๆได้

“ทางออกอยู่ไหน”

จูเลียนได้ยินเขาพูดอย่างนั้นก็รู้สึกงุนงง 'เขากำลังคุยกับใคร'

“ข้าจะบอกเจ้าเมื่อถึงเวลาที่เจ้าจะกลับออกมา” เสียงของฟาร์เวสต์ขาดหายไปทันทีหลังจากพูดคำเหล่านี้

จูเลียน : "ท่านคุยกับใคร"

รอย: "ฟาร์เวสต์"

พวกเขาเดินทางต่อไป มุ่งสู่สิ่งก่อสร้างอันยิ่งใหญ่ที่ตั้งอยู่ระยะไกล

………

อมีเรียยืนอยู่ห่างจากประตูสู่โลกแห่งเปลวเพลิงลาวาสามฟุต เธอกำลังกัดนิ้วหัวแม่มือด้วยความกระวนกระวายใจ “นายน้อยจะเป็นอย่างไรบ้างนะ”

วิซาร์ดไม่คิดมากเหมือนเธอ

เขาตอบว่า "หากอันตรายเพียงอย่างเดียวภายในคือมอนสเตอร์ระดับ 1 ถึงระดับ 10 เขาก็ควรจะไม่เป็นอะไร"

ทันใดนั้น มีเสียงผู้หญิงแต่หนักแน่นดังมาจากข้างหลังพวกเขา

“นายน้อยรอยอยู่ที่ไหน”

พวกเขาหันกลับไปเพียงเพื่อเห็นผู้หญิงที่งดงามคนหนึ่ง

จะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่สวิฟ์ทเดธ!

"เจ้าคือ…?" แอร์โล่ถาม จ้องมองเธออย่างไม่ไว้ใจ คนสวยคือคนที่อันตรายที่สุด พวกเธอจะใช้ความงามของพวกเธอเพื่อทำให้คนอื่นลดการป้องกันลงก่อนที่จะฆ่าพวกเขาตาย สาวงามผู้นี้มีเจตนาร้ายคล้าย ๆ กันนี้กับหลานชายของเขาหรือไม่?

ก่อนที่สวิฟ์ทเดธจะพูดได้ อมีเลียก็พูดว่า "ท่านแอร์โล่นี่คือสาวใช้คนใหม่ของเจ้านายของข้า"

สวิฟ์ทเดธส่งสัญญาณให้เธอผ่อนคลาย “ข้าจะแนะนำตัวเอง” เธอหันไปหาพวกผู้ใหญ่ “ข้าชื่อเดไลลาห์ ทำงานให้คนที่ท่านก็รู้ว่าใคร”

วิซาร์ดตรวจสอบเธอ ความสงสัยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา “เจ้าดูมีความสามารถเกินกว่าจะเป็นสาวใช้ของเขา”

“เขาชนะใจข้า นั่นเป็นเหตุผลที่ข้ารับใช้เขา และเขาก็อนุญาตหากท่านมีข้อสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้โปรดปรึกษาเขาในภายหลัง แต่ข้าเชื่อว่าเขาคงไม่พอใจ และพูดตามตรงการสงสัยในตัวข้าก็เหมือนกับการไม่ไว้ใจเขา” เดไลลาห์พูดอย่างตรงไปตรงมา

"เขาอยู่ในโลกใบเล็ก สิ่งนี้พาเขาไปที่นั่น" แอร์โล่เปิดเผยที่อยู่ของรอยให้เธอฟังพร้อมชี้ไปที่รูปปั้นศิลา

“แล้ว…ไม่มีองครักษ์ไปกับเขาเลยเหรอ?”

"ไม่มี มณฑลไม่มีนักรบฝึกหัดหรือนักเวทย์ฝึกหัดที่มีความสามารถมากพอ สิ่งนี้ทำได้เพียงส่งพวกเขาไปตายยังโลกใบเล็ก และเจ้าจะไม่ได้รับสิทธิ์เข้าไปเช่นกัน เพราะระดับของเจ้าสูงเกินไป"

"ลดมันลงก็ได้นิ"

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ แอร์โล่ก็แสดงความตกใจออกมา "แต่อย่างไร?"

"ข้ามีไอเทมรูนที่สามารถลดระดับของข้าให้เป็นนักรบฝึกหัดได้" เดไลลาห์ชี้แหวนที่นิ้วของเธอและเปิดใช้งานมันทันที ทันใดนั้นแหวนก็ปล่อยประกายแสงที่ห่อหุ้มรัศมีสีขาวของเธอไว้ ตอนนี้เธอดูเหมือนนางฟ้า แต่ถ้านึกถึงอาชีพของเธอแล้ว เธอก็ไม่ได้ต่างไปกว่ายมทูตแห่งความตาย ระดับพลังของเธอลดลงเหลือนักรบฝึกหัดระดับ 10 เธอ "เอา" แหวนวงนี้มาจากผู้เชี่ยวชาญเกรย์หลังจากที่ทำให้เขาสลบไป "ข้าคิดว่าตอนนี้ข้าสามารถเข้าไปได้แล้ว"

"เยี่ยม มันคุ้มค่าที่จะลอง." แอร์โล่ส่งสัญญาณให้เธอสัมผัสประตู

วินาทีที่เธอวางมือบนมัน เธอก็ถูกเคลื่อนย้ายไปยังโลกใบเล็กทันที!