บทที่ 94 กระสุนมานาออกโรง (อ่านฟรี)

บทที่ 94 กระสุนมานาออกโรง

ในขณะนั้นหินก้อนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากอากาศเบาบางกลางถนน ดึงดูดความสนใจจากฝูงชนจำนวนมาก

แม่และลูกชายคู่หนึ่งสังเกตเห็นและหยุดชะงักชั่วคราว

ตอนนี้ แท่นหินนี้มีรูปแกะสลักที่น่าหลงใหลอยู่ งานแกะสลักที่งดงามเช่นนี้คนที่มีเลือดเนื้อไม่สามารถทำได้

เด็กชายถูกดึงดูดอย่างแรงกล้าจนสลัดหลุดจากการจับกุมของแม่และรีบวิ่งไป

ความอยากรู้อยากเห็นฉายชัดในดวงตาของเขาในขณะที่เขายกมือขึ้นเพื่อลูบไล้ร่างที่เหมือนรูปแกะสลักของมารดาศักดิ์สิทธิ์ แต่ทันทีที่นิ้วของเขาสัมผัสกับมัน เขาก็หายไป

เมื่อเห็นเช่นนั้น แม่ของเขาก็กรีดร้องออกมาด้วยความสยดสยองและเกือบจะเป็นลม

น้ำตาของเธอเอ่อล้นในดวงตาของเธอขณะที่เธอกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งไปที่วัตถุลึกลับนั้น คล้ายกับจะเรียกร้องให้หินที่ขโมยลูกของเธอคืนมา

มือของเธอต้องการที่จะทุบไปที่มัน

แต่หลังจากนั้น... ผู้ชมก็เห็นเธอหายไปทันที!

น่าหวาดกลัว!

คนที่อยู่รอบๆก้าวออกจากมันทันที

แต่รอยไม่เห็นว่ามันจะลึกลับอันใด

เพราะเขารู้ว่ามันคืออะไร!

ในยุคโบราณ เหล่าทวยเทพได้ทำสงครามเพื่อแย่งชิง "วัตถุลึกลับ" การเผชิญหน้ากันของพวกเขากินเวลานานนับพันปี สิ่งนี้ส่งผลให้โลกสวรรค์อันยิ่งใหญ่แตกเป็น 7 อาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ 13 โลกเล็ก และดินแดนที่แตกแยกนับไม่ถ้วน

ฟาร์เวสต์เป็นอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่

ดินแดนนับไม่ถ้วนและโลกเล็ก ๆ สองสามแห่งล้อมรอบมันไว้ดด้วยแรง โน้มถ่วงของมัน

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาฟาร์เวสต์ได้ทำงานอย่างหนักเพื่อครอบครองโลกใบเล็กๆ

รอยไม่รู้หรอกว่ามันมีโลกใบเล็กอยู่ในฟาร์เวสต์กี่ใบ แต่เขารู้ว่าศิลานี้เป็น "ประตู" ที่เชื่อมฟาร์เวสต์กับโลกใบเล็ก มันเป็นทรัพย์สินของฟาร์เวสต์

เรอยไม่ใช่คนเดียวที่คุ้นเคยกับมัน

“มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” วิซาร์ดก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน

แอร์โล่ยืนอยู่ข้างเขา เขามองไปที่วิซาร์ดราวกับว่าเขาได้พบพระผู้ช่วยให้รอดของเขา "เจ้ารู้ว่ามันคืออะไร?" แอร์โล่ถาม

วิซาร์ดตอบว่า "มันเป็นประตูสู่โลกใบเล็ก ข้าเคยเจอสิ่งที่คล้ายกันระหว่างการผจญภัยครั้งหนึ่งของข้า แต่มันไม่เหมือนใบนี้ มันมีร่างที่เหมือนแม่ผู้ศักดิ์สิทธิ์ถือดวงดาวหกดวง มันส่งข้าไปยังโลกที่ไม่ถูกแตะต้องโดย มนุษย์ ดังนั้นพืชพรรณธรรมชาติจึงเติบโตอย่างสูงจนไม่อาจจินตนาการได้ และสัตว์อสูรก็มากมายเช่นกัน ข้าแทบเอาชีวิตไม่รอด ข้าเกรงว่าสถานที่ที่พวกเขาไปอาจคล้ายกัน เราไม่สามารถรอช้าได้อีกต่อไป เราต้องส่งคนไปช่วยทันที”

แอร์โล่เข้าใจความหมายเบื้องหลังคำพูดของเขา 2 แม่ลูกนั่นพวกเขาอาจกลายเป็นอาหารของสัตว์อสูรได้ทุกเมื่อ ครอบครัวของเขาเป็นผู้บริหารมณฑลนี้เขามีหน้าที่ที่ต้องปกป้องพลเมือง ดังนั้นเขาจึงเดินไปที่ประตูด้วยความแน่วแน่

“ข้าจะไปตามพวกมันกลับมา” หลังจากพูดจบแอร์โล่ก็แตะที่ศิลาจารึกนั่นทันที แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขากระพริบตาด้วยความสับสนและพูดว่า "เอ๊ะ มันทำงานผิดปกติหรือเปล่า"

"ไม่ มันไม่ใช่." รอยเดินเข้ามาหาเขาแล้วพูดว่า "ข้าเกรงว่าดวงดาวบนนั้นบ่งบอกอะไรบางอย่างที่ลึกกว่านั้น เนื่องจากมันมีเพียงดาวเดียว ข้าจึงเชื่อว่ามีเพียงคนธรรมดาและนักรบหรือนักเวทย์ฝึกหัดเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าไปในโลกใบนี้ได้"

ความคิดเห็นของเขาเป็นประโยชน์ต่อทั้งวิซาร์ดและแอร์โล่

"ข้าก็คิดว่าอย่างนั้น" แอร์โล่กล่าวว่า

เมื่อเห็นรอยจ้องมองมันอย่างลึกซึ้ง แอร์โล่ก็พูดต่อ "เจ้าวางแผนจะทำอะไร"

รอยตอบว่า "อย่างที่ผู้อาวุโสพูด อีกฝ่ายอาจเต็มไปด้วยสัตว์อสูร สองคนนั้นคงอยู่ได้ไม่นานในสภาพแวดล้อมแบบนั้น ข้าจะเข้าไปที่นั่นและตามหาพวกเขา ถ้าพวกเขายังมีชีวิตอยู่ ข้าจะพาพวกเขากลับมาอย่างปลอดภัย" ถ้าพวกเขาตาย ข้าจะไม่กลับมาก่อนที่จะล้างแค้นแทนพวกเขา!"

เขาต้องการช่วยเหลือผู้บริสุทธิ์และสำรวจโลกใบเล็กด้วย เราต้องรู้ว่าดินแดนต่างแดนนั้นเต็มไปด้วยทรัพยากร สิ่งนี้มีไว้สำหรับคนในเลเวลเท่าเขา มันควรจะมีมอนสเตอร์ที่มีเลเวลใกล้เคียงหรือต่ำกว่าเลเวลของเขาเท่านั้น ดังนั้นการสำรวจมันจะไม่เป็นอันตรายสำหรับเขาอย่างแน่นอน

แต่ที่สำคัญที่สุด มีเพียงฟาร์เวสต์เท่านั้นที่สามารถวางเกตเวย์หรือประตูทางเข้าในถนนที่มีผู้คนพลุกพล่านเช่นนี้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ทำไมมันถึงทำอย่างนั้น? เขาต้องการได้รับคำตอบนี้

ดังนั้นจึงเห็นเขาสวมมือปีศาจอย่างเตรียมพร้อมและรัดดาบทั้งสองของเขา เงาจันทราและเพียร์เซอร์ไว้ที่ด้านข้างของเขาก่อนที่จะวางมือบนประตูทางเข้าโลกใบเล็กโดยไม่ลังเล

“เดี๋ยวก่อน ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยง”แอร์โล่เรียกเขาช้าไปเล็กน้อย ขณะนี้รอยได้หายตัวไปจากมณฑลแล้ว

『ติ้ง! คุณได้เข้าสู่โลกศิลาเพลิงแล้ว! 』

รอยถูกส่งไปยังถิ่นทุรกันดาร

เขาพบว่าตัวเองอยู่ในน้ำตื้นที่ล้อมรอบด้วยหินรูปร่างแปลกๆ เงาของพวกมันตกลงบนขอบของพื้นผิวน้ำเหมือนก้ามของสัตว์อสูร

เมื่อมองไปบนฟ้าก็เห็นท้องฟ้าสีครามมีเมฆประปราย

เขาลดศีรษะลงแล้วมองไปรอบๆ

ไกลออกไปเล็กน้อยจากจุดของเขาคือทุ่งหญ้าผืนเล็กๆ ที่มีพื้นที่ว่างเปล่า

สายตาที่พินิจพิเคราะห์ของเขาแผ่กว้างไปข้างหน้า

เท่าที่สายตามองเห็น รอบตัวเขามีแต่ต้นไม้ใหญ่

ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกรอบแกรบ

พวกเขาชัดเจนขึ้นและชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

มีบางอย่างพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว!

รอยหันไปมองที่มาของเสียงทันที

ครู่ต่อมา ภาพสะท้อนในดวงตาของเขาคือภาพของสุนัขจิ้งจอกหางเพลิงและวิญญาณศิลาที่ออกมาจากหลังต้นไม้

[เพลิงดาวตก!] เมื่อมองเห็นเหยื่อที่สดใหม่ วิญญาณศิลาก็เปิดใช้คาถาทันทีและสร้างก้อนหินขนาดใหญ่ มันจับก้อนหินนั้นด้วยแขนที่แข็งเป็นหินขนาดใหญ่ขนาดเท่าแตงโม แล้วชูขึ้นเหนือหัว จากนั้น… มันก็พุ่งไปที่รอย

"หวือ!"

ช่างเป็นการทักทายที่โหดร้ายอะไรเช่นนี้!

รอยกระโดดขึ้นจากน้ำทันที และหลบเข้าหลังก้อนหิน

“บึม!”

มันหล่นลงไปในสระน้ำ ทำให้น้ำแตกกระจายออกไปด้านนอก

“รวูร์!”

ความสงบยังไม่กลับคืนสู่ผิวน้ำเมื่อวิญญาณศิลาสั่งให้สุนัขจิ้งจอกหางเพลิงโจมตีเขาทันที

เขาถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดที่มีความเร็วสี่ตัวพร้อมกัน

หลบหลีกกรงเล็บที่ลุกเป็นไฟของพวกมันอย่างเชี่ยวชาญ หลบหลีกกรงเล็บอันร้อนแรงของพวกมันสองสามนิ้วแล้วกระโดดถอยหลัง สร้างระยะห่างระหว่างเขากับพวกมัน

พวกมันก็กระโจนไปข้างหน้าทันทีด้วยพละกำลังทั้งหมดเพื่อลดช่องว่างที่เขาสร้างขึ้น

"นั่นคือสิ่งที่ข้าอยากให้พวกเจ้าทำ" รอยยิ้ม

ทันทีหลังจากนั้น ส่วนประกอบของมานาก็พุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา มันหมุนและหมุนเป็นเกลียว กลั่นตัวเป็นรูปร่างของกระสุนในทันที

『คุณสร้างกระสุนมานาได้ห้านัด』

『MP - 10』

『MP: 50/60』

เขาเหวี่ยงมือไปข้างหน้า

"หวือ!"

กระสุนมานาทั้งหมดพุ่งไปข้างหน้า มันพุ่งไปในอากาศด้วยความเร็วที่สุนัขจิ้งจอกหางเพลิงซึ่งอยู่กลางอากาศเห็นเพียงแสงวาบสีน้ำเงินก่อนที่ความรู้สึกเจ็บปวดอันใหญ่หลวงจะจู่โจมพวกมันทันที

กระสุนมานาโจมตีพวกมันอย่างรุนแรง!

"ตืบๆๆๆ!"

พวกมันล้มลงกับพื้นด้วยเสียงอันดังสนั่น ดวงตาของพวกมันไร้ประกายชีวิต

สิ่งเดียวที่สะดุดตาคือเลือดที่ไหลออกมาจากรูที่ไหม้เกรียมตรงกลางหัวของพวกมัน

『ติ้ง! ยินดีด้วย คุณได้ฆ่าสุนัขจิ้งจอกหางเพลิงระดับที่เจ็ดสี่ตัว คุณได้รับ 35 คะแนนประสบการณ์! EXP ของคุณครึ่งหนึ่งถูกดูดซับโดยฟาร์เวสต์! 』

"พวกมันตายทันที เวทย์ของข้า... มันแรงกว่าเวทย์ระดับ 1 ทั่วไปนิดหน่อย!!!" รอยอุทาน แล้วเลียริมฝีปากด้วยความตื่นเต้น

เวทมนตร์นี่... มันน่าหลงใหลเกินไปแล้ว!