Golden Time - ตอนที่ 1 [อ่านฟรี]

บทที่ 1

พื้นที่สีขาวโพลนซึ่งไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ใด

ทั้งหมดที่เขาได้เห็น ไม่มีอะไรเลยจากในระยะที่มองเห็นได้ แต่ดูเหมือนเขาจะเห็นบางอย่างที่เขายังไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร

เขาค่อยๆเดินไปที่ตรงนั้น

เขาเดินมาไกลแค่ไหนแล้ว?

เมื่อยิ่งเข้าใกล้มากขึ้น สิ่งนั้นก็ค่อยๆเผยอัตลักษณ์เข้ามาในวิสัยทัศน์ของเขาเรื่อยๆ

ชายคนหนึ่งอยู่ในชุดกาวน์สีเขียวและสวมหน้ากาก

แน่นอนนั่นคือหมอในชุดผ่าตัด

รูปลักษณ์ของชายผู้นี้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเพราะทุกอย่างรอบๆล้วนเป็นสีขาวโพลนทั้งหมด

ยังมีชายอีกคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าหมอ นอนราบกับตะแกรงเหล็กซึ่งเป็นแบบเดียวกับที่ใช้ในห้องครัวของร้านอาหาร

หมอที่สีหน้าดูหมกมุ่นอยู่กับการคิดอะไรบางอย่างกำลังก้มมองผู้ป่วย และเมื่อเขาหันหน้ามาด้านข้าง

ในขณะนั้นเองสายตาของนักศึกษาและหมอที่เฝ้าดูสภาพของชายคนนั้นก็เชื่อมโยงสบตากัน

รอบดวงตาทั้งคู่ของหมอเต็มไปด้วยรอยตีนกาซึ่งผิดแผกจากนักศึกษาผู้ที่ก้าวถอยหนีออกไป หมอยิ้ม เขาค่อยๆยกมืออย่างช้าๆทำท่าทางบางอย่างเหมือนกับกวักมือเรียกนักศึกษาและเมื่อไหร่ก็ตามที่หมอทำท่าทางเช่นนั้น จะมีแสงวิบวับของบางสิ่งสะท้อนออกมาจากในมือของหมอ

เป็นอื่นไปไม่ได้นอกเสียจากมีดผ่าตัดที่ใช้ในการผ่าช่องท้องของผู้ป่วย

ชายที่กำลังนอนอยู่บนตะแกรงเหล็กอันเย็นยะเยือก

ช่องท้องของเขาโป่งพองคล้ายบอลลูนที่ขยับเป็นจังหวะเหมือนกับหัวใจ

“โรคหลอดเลือดแดงใหญ่โป่งพอง”

เช่นเคย ชายที่สวมหน้ากากอยู่เป็นคนพูด

หลอดเลือดแดงใหญ่ มีหน้าที่ในการลำเลียงเลือดที่สูบฉีดจากหัวใจไปยังทุกๆส่วนของร่างกาย หลอดเลือดแดงใหญ่ที่นำเลือดมาจากหัวใจห้องล่างซ้ายมีเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 หรือ 3 เซนติเมตรและปลายหลอดเลือดไปจบที่สะโพกทั้งสองข้าง โครงสร้างดูง่ายและไม่ซับซ้อน ซึ่งเราเรียกหลอดเลือดใหญ่นี้ว่าเส้นทางหลวงของมนุษย์

ชายสวมหน้ากากจ้องมองที่นักศึกษาขณะที่เขากำลังแตะที่ท้องบวมๆของผู้ป่วยด้วยปลายมีดผ่าตัด

“ตรงนี้มีอะไรผิดปกติวะเนี่ย?” นักศึกษาพึมพำออกมาขณะที่กำลังขบคิดบางสิ่งบางอย่างอยู่

“หลอดเลือดแดงในช่องท้องโป่งพอง”

สายตาของชายสวมหน้ากากดูพอใจและถามว่า “ทำไมมันถึงบวมเช่นนั้นล่ะ?”

“ผมสามารถหารายละเอียดได้ถ้าผ่าเข้าไปในช่องท้อง แต่ที่ผมคิดดูเหมือนว่าเส้นเลือดแดงใหญ่จะขยายใหญ่ขึ้นระหว่างกะบังลมและกล้ามเนื้ออุ้งเชิงกราน” นักศึกษาพูด

รอยยิ้มที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของหมอกลายเป็นที่สังเกตชัดมากขึ้น แต่เสียงอันหนักแน่นออกมาจากปากของหมออีกครั้ง “แล้วเขาจะรอดหรือตาย?”

“มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ผมต้องเปิดช่องท้องเขา จัดการกับส่วนที่โป่งพอง แล้วเชื่อมต่อหลอดเลือดเทียม” นักศึกษาพูด

“ทำไม?” ชายสวมหน้ากากถาม

“ไม่งั้นเส้นเลือดแดงใหญ่อาจจะแตกออกและหลังจากนั้นไม่นานเขาอาจเสียชีวิตลง การรักษาด้วยยาก็ไม่เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ด้วย” นักศึกษาตอบ

“แล้วทำไมคุณถึงไม่รีบลงมือซะล่ะ?” หมอถาม

นักศึกษาผงกศีรษะรับและยื่นมือออกมาข้างหน้า

“มีด!”

หลังจากเขาพูดจบพยาบาลก็ปรากฏตัวขึ้นมาในทันทีและส่งมีดให้ที่มือนักศึกษา มันจะเป็นเช่นนี้เสมอ

ก่อนที่จะเริ่มการผ่าตัด ผู้ช่วยจะพร้อมอยู่ที่ห้องผ่าตัดโดยไร้ซึ่งเสียงใดๆ เหมือนป่าช้า มันเป็นการผ่าตัดครั้งที่27แล้วในวันนี้

“ผมจะผ่าเปิดมันออก” นักศึกษาพูด

ผู้ช่วยขยับเข้ามาอย่างรวดเร็วที่มือของนักศึกษา และชายสวมหน้ากากก็มองดูอยู่เงียบๆในท่ากอดอก

ตั้งแต่นั้นมานักศึกษาก็ทำการผ่าตัดจำนวนหลายครั้ง ความจริงแล้วมันมากเกินกว่าที่เขาจะนับได้ด้วยซ้ำ

และวันนี้เขาก็ได้ยินบางอย่างที่มันฟังดูแปลกๆจากชายสวมหน้ากาก

“คราวนี้ ถึงตาของคุณแล้ว”

‘นั่นเขาหมายถึงอะไรวะ?’

ผู้ช่วยปรากฏตัวขึ้นมาเหมือนผี จับนักศึกษาแน่นและบังคับให้เขานอนลงบนตะแกรงเหล็ก เขาพยายามดิ้นรนและขัดขืนเพื่อหนีออกไปจากตรงนั้นแต่ก็ทำไม่ได้

กุญแจยูที่เอาไว้ใช้กับผู้ป่วยทางจิตถูกคล้องรอบทั้งข้อเท้าและแขนของเขาเพื่อฉุดไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้

“ตอนนี้เขาต้องไปแล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดของชายสวมหน้ากาก นักศึกษาหัวขยับศีรษะหนีไปข้างหนึ่ง

วีวีวีวีวี ... ใบเลื่อยอันแหลมคมที่อยู่ในมือของชายสวมหน้ากากหมุนอย่างบ้าคลั่ง ชัดเจนว่าเขาตั้งใจที่จะผ่าเปิดสมองของนักศึกษาผู้นี้ ขณะที่นักศึกษาลืมตาขึ้นมาด้วยความตึงเครียดกำลังจะอ้าปาก ชายสวมหน้ากากก็กัดนิ้วของนักศึกษาอย่างรุนแรง

อ๊าาา!