บทที่ 11 นี้มันโคตรไร้สาระเลย

บทที่ 11 นี้มันโคตรไร้สาระเลย

[คุณได้รับ EXP ตามจำนวนที่จำเป็นในการเลื่อนระดับ!]

'คุณต้องการเพิ่มระดับหรือไม่'

รอยตอบกลับอย่างหัวเสีย ไม่!

การเลื่อนระดับจะเพิ่มค่าสถานะพื้นฐานของเขา ซึ่งจะทำให้เขาไม่ได้รับการมองเห็นจากโลกและได้รับทักษะการใช้ดาบของตัวเอกได้ยากขึ้น

มีคนรับใช้มากมายในคฤหาสน์ แต่ดูเหมือนพวกเขาไม่ได้แข็งแกร่งและเฉลียวฉลาดเท่ากับคนรับใช้ในสวน

เมื่อเขาเข้าไปในเขตแห่งความมั่งคั่งของเคานต์หรือที่รู้จักกันในชื่อสวนของบาดัลฟ์ รอยรู้สึกถึงสายตาหลายคู่จับจ้องมาที่เขา คล้ายมองหาว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขาเปลี่ยนไปหรือไม่

เขาคิดว่าเหตุใดพวกเขาจึงสอดแนมเขา และพวกเขาทำภายใต้คำสั่งของใคร

เขาไม่ได้เผชิญหน้ากับพวกเขาเพราะเขารู้สึกว่ายังไงส่ะพวกเขาต้องหมอบลงกับพื้นอยู่อย่างนั้นเมื่อเจอเขา

เนื่องจากเขาไม่มีวิธีจัดการกับพวกมัน เขาจึงเพิกเฉยต่อพวกมันไปก่อน

และเพราะพวกมัน เขาจึงลอบฆ่าสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ไร้เดียงสาราวกับว่ามันเป็นอุบัติเหตุที่โชคร้าย

รอยสังเกตเห็นชาวสวนสองสามคนรีบเขียนคำหนึ่งหรือสองคำลงในสมุดบันทึก หลังจากที่เขาตั้งใจตกลงบนพื้นเพื่อฆ่ามด

การแสดงออกของเขากลายเป็นมืดครึ้ม

'พวกเขาเป็นเหมือนขยะที่ช่วยกระพือเปลวไฟในป่าเพื่อบังคับคนที่ติดอยู่ให้กระโดดลงจากหน้าผาหรือไม่ก็ถูกไฟครอกตาย บอกได้เลยว่าพวกเขาจะถ่ายทอดข่าวเกี่ยวกับข้าที่สะดุดบนถนนที่ราบเรียบให้เจ้านายของพวกเขาและผู้คนในมณฑลทราบโดยไม่ถึงวัน การเดินอย่างสง่างามเป็นมารยาทขั้นพื้นฐานที่สุดในหมู่ขุนนาง แต่ข้าล้มเหลวในเรื่องง่ายๆด้วยซ้ำ เมื่อคิดว่าข้าอายุ 16 ปีและยังไม่ได้เรียนรู้ที่จะเดินอย่างถูกต้องเหมือนสมาชิกของสังคมชั้นสูง คนของข้าจะถือว่าข้าเป็นความล้มเหลวครั้งใหญ่ และชื่อเสียงของข้าในจักรวรรดิจะได้รับผลกระทบอีกครั้ง ยิ่งทำให้มันจมดิ่งลงไปอีก'

ใบหน้าของเขาไม่มืดลงมากนัก

เขามีชื่อเสียงในจักรวรรดิอยู่แล้วว่าเป็นคนโง่เขลา

การทำให้ชื่อเสียงของเขาเสื่อมเสียอีกเล็กน้อยคงไม่เสียหายเกินไป

เขามีสิ่งที่อยากจะพูดเกี่ยวกับพวกหมาป่าตาขาวพวกนี้

'พวกเขาเป็นปาปารัซซีเวอร์ชั่นที่ขี้ขลาดกว่า และพวกเขาจะออกมาเล่นงานข้าเล็กๆน้อยๆ'

ส่วนใหญ่ไม่คุ้นเคยกับรอย

'ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงดูคุ้นเคยกับข้า? ข้าเคยเห็นเขาที่ไหนมาก่อน? อา ข้าจำได้ว่าเห็นเขาเดินตามหลังวิคตอเรียเหมือนคนรับใช้ เขายังอยู่ในจำนวนคนไม่กี่สิบคนที่ข้าจำได้ด้วย'

อย่างไรก็ตาม เขายังคงสังเกตเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยบางอย่างในหมู่พวกเขา เช่น ชายที่พิงต้นไม้ห่างจากเขา 17 ก้าวและกำลังจดบันทึก

เขาเป็นคนที่เขาเคยเห็นรอบ ๆ วิคตอเรีย บาดัลฟ์หลายครั้ง

นอกจากนี้เขายังจำได้ว่าเคยเห็นชายวัยกลางคนโผล่ขึ้นมารอบตัวเขาหลายครั้งในอดีต เมื่อใดก็ตามที่เขาก้าวออกจากห้อง

บุคคลนี้เริ่มสอดแนมเขาไม่กี่วันหลังจากแม่ของเขาเสียชีวิต

เขาเชื่อมโยงจุดต่างๆ เข้าด้วยกันและตระหนักได้ในทันทีว่าความทุกข์ทรมานทั้งหมดที่เขาเผชิญมาจนถึงตอนนี้เกิดจากวิกตอเรีย แม่มดผู้ชั่วร้าย แม่เลี้ยงของเขานั่นเอง

'เขาต้องแอบดูข้าตั้งแต่ข้ายังเด็กภายใต้คำสั่งของวิคตอเรีย แม่เลี้ยงสองหน้าของข้า'

การเป็นคนขยันขันแข็ง รอยต้องยกให้เขา!

ทันใดนั้น ความทรงจำที่กระจัดกระจายก็พุ่งเข้ามาในหัวของเขาราวกับจรวด

บึ้ม!

การมองเห็นของรอยเบลอไปชั่วขณะก่อนที่จะชัดเจนขึ้น

แต่ในวินาทีนั้น เขาได้เห็นและรู้สึกถึงอารมณ์มากมากยที่เขาจะอธิบายได้ในนาทีเดียว

ความทรงจำนั้นเกี่ยวกับรอยคนเดิมที่เห็นสาวใช้ของวิคตอเรียมอบถุงเงินให้กับคนรับใช้และหัวหน้าครัวหลายครั้ง

ทุกครั้งที่เกิดขึ้นเช่นนั้น วิธีที่พวกเขาปฏิบัติต่อเขาจะแย่กว่าปกติ

แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทำร้ายเขาทางร่างกาย แต่พวกเขาก็เพิกเฉยต่อเขาและทุกเสียงเรียกของเขา ปฏิบัติต่อเขาราวกับว่าเขาเป็นเพียงอากาศที่เบาบางและไม่มีอยู่จริง

พวกนี้น่าขยะแขยงที่สุด!

วิธีที่พวกเขาทรมานจิตใจรอยคนเดิมที่ดูเหมือนเด็กนั้นเลวร้ายยิ่งกว่าการทุบตีคนปกติ

จุ๊!

รอยเดาะลิ้นของเขา

'ข้าต้องบอกว่าเธอเลวกับข้าอย่างแท้จริง การกระทำสกปรกเล็กๆ น้อยๆ ที่หัวหน้าครัวและคนรับใช้ทำต่อข้าจนถึงตอนนี้ถูกปลุกปั่นโดยเธอ

เขาเข้าใจวิกตอเรียได้ดีขึ้น ผู้มีสายเลือดราชวงศ์ไหลเวียนอยู่ในสายเลือดของเธอ

'เธอเป็นคนหน้าซื่อใจคดสร้างหน้ากากปลอมให้กับคนทั่วไป กระจายข่าวว่าเธอดีกับข้าผู้เป็นลูกเลี้ยงของเธอแค่ไหน เพื่อจะได้      ประชาสัมพันธ์ ในขณะที่ทรมานข้าลับหลังอย่างลับๆ รอยคนเดิมตาบอดจริงๆ ที่คิดว่าเธอดีกับเขาเพียงเพราะเธอยิ้มให้เขาไม่กี่ครั้ง เห็นได้ชัดว่าเธอเกลียดข้าจนสุดหัวใจ แต่ทำไมเธอถึงเกลียดข้าถึงขนาดทำให้ชีวิตข้าทุกข์ยากกว่าที่เป็นอยู่? อาจเป็นเพราะขนไม่โผล่ออกมาจากรูของเธอ ฮ่าๆ! เธอแย่กว่าแม่เลี้ยงคนอื่นของข้า ไลลา เธอไม่สนใจข้า แต่อย่างน้อยข้าก็จำไม่ได้ว่าเธอวางแผนคิดร้ายข้า'

รอยไม่สงสัยเลยว่าพวกเขาเป็นคนรับใช้ของวิกตอเรีย เคานต์บาดัล์ฟไม่สนใจเขาแม้แต่น้อย และไม่แยแสต่อชีวิตและความตายของเขา เขาไม่ได้สนใจเรื่องความเป็นอยู่ของลูกชายคนนี้ของเขา ปล่อยให้หน้าที่นี้อยู่กับแม่เลี้ยงสองคนของรอย ไลล่าไม่สนใจเขาพอๆ กับบาดัลฟ์ ชายหนุ่มจึงไม่สงสัยเลยว่าคนที่สอดแนมเขาเป็นเพียงผู้ติดตามของวิคตอเรียเท่านั้น

แต่เขารู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อยที่รู้ว่าเคานต์ไม่สนใจข้อเท็จจริงที่ว่าภรรยาของเขาคนนี้แทบไม่เคารพความเป็นส่วนตัวของลูกชายคนเล็กเลย

ช่างเป็นพ่อที่ไร้ประโยชน์!

นี้ข้าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาจริงๆหรือ!

ใครว่าเงินไม่สามารถแขวนบนต้นไม้เหมือนใบไม้ได้? มาโดนตบ! (แค่มีเงินก็สามารถจ้างแม้แต่ผีทำงานได้)

การได้รับทักษะในการทำบางสิ่งที่ใครก็สามารถทำได้ทำให้รอยเข้าใจความยิ่งใหญ่ของระบบมากขึ้น

ไม่เหมือนกับผู้คนในโลกนี้ เขาสามารถได้รับทักษะจากอากาศที่ว่างเปล่า

นิ้วสีทองของรอยนั้นน่าประทับใจมาก ไม่มีอะไรเทียบกับสิ่งนี้ได้

หากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากสมบัติ เช่น ชิ้นส่วนวิญญาณ อักษรรูน และอื่นๆ มีทางเดียวที่จะได้รับทักษะก็คือทำการโจมตี การป้องกัน หรือการกระทำซ้ำๆ จนกว่าพวกเขาจะได้รับการอนุมัติจากโลก

เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ได้เกิดขึ้นมากกว่าสองถึงสามพันครั้งในดินแดนตะวันตกอันห่างไกล แม้ว่าจะมีประชากรจำนวนมากถึงสองสามพันล้านคนก็ตาม

ถึงกระนั้นก็ไม่มีปัญหามากนัก เขาสามารถได้รับทักษะได้เพราะแค่เดินไปรอบๆทำให้คนสังสัยเหมือนที่เขาทำเมื่อกี้

เขาไม่กล้าทำกระโตกกระตากมากกว่านี้

แต่ทักษะใหม่นี้ทำอะไรได้บ้าง?

เขาตรวจสอบมันอย่างตั้งใจ และดวงตาของเขาก็บางลงจนเหลือเท่าเข็ม

ช่างเป็นทักษะที่น่าทึ่งจริงๆ!

มันทำให้เขาสามารถตรวจสอบรายละเอียดเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งของหรือผู้คนรอบกาย

ข้อกำหนดคือพวกเขาต้องอยู่ในสายตาของเขา

เขาใช้มันกับอมีเลียเพื่อทดสอบ

ชื่อ: อมีเลีย ไวโอเล็ต

อายุ: ยี่สิบปีแปดเดือน

สุขภาพ: 4

มานา: 100

ความแข็งแรง: 5

ความแข็งแกร่ง: 8

ความคล่องตัว: 5

การรับรู้: 6

ความอดทน: 10

การป้องกันทางกายภาพ: 2%

ความเสียหายทางเวทมนตร์: 1%

เธอเป็นสาวใช้หัวแข็งของก้อนไขมันไร้ประโยชน์และอ่อนแอที่ขาดความแข็งแกร่งในการปกป้อง เธอเป็นคนเพียงคนเดียวที่ห่วงใยเขาอย่างแท้จริงจากความอยุติธรรมทั้งหมด

เนื่องจากป้องกันอันตรายหลายประเภทที่มุ่งเป้าไปที่นายน้อยของเธอ ด้วยวิธีและทำงานหนักมาหลายปีของเธอ เธอจึงแข็งแกร่งขึ้น เธอเป็นผู้หญิงแต่ความแข็งแกร่งของเธอไม่น้อยหน้าผู้ชายทั่วไป ความอดทนและความแข็งแกร่งของเธอเป็นสองเท่าของผู้ชาย และแม้แต่ผู้วิเศษก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเย้ยหยันการรับรู้ของเธอ

เธอมีร่างกายเวทมนตร์โดยกำเนิด เธอเกิดมาพร้อมกับ ประตูมานาที่เปิดเต็มที่ หมายความว่ามานาที่อยู่รอบๆ ตัวเธอสามารถไหลเข้าไปในจุดกักเก็บมานาของเธอได้ตั้งแต่วันที่เธอลืมตา เธอไม่รู้ว่าเธอมีศักยภาพของนักเวทย์ในตำนานและสามารถเรียนรู้คาถาได้

เธอมีความนับถือตนเองต่ำ และทำการเสียสละเมื่อเป็นเรื่องของนายน้อยของเธอ

เธอใช้ความพยายามในการรับใช้นายน้อยของเธอมากเกินไป ทั้งหมดนี้เพื่อที่เขาจะไม่ทอดทิ้งเธอ

+2

ตามที่คาดไว้ ทักษะการรับรู้ได้ก้าวไปสู่ระดับถัดไป

2/100

ถ้าเขาใช้มันสัก 50 ครั้ง มันจะเลเวลอัพ!

แต่เขาต้องเปลี่ยนเป้าหมาย

เขาจะไม่ได้รับค่าประสบการณ์ใดๆ จากทักษะของเขาที่เขาใช้มันอีกครั้งกับเป้าหมายเดิมที่ไม่ได้รับการเปลี่ยนแปลงใดๆ เลย

รอยจะไม่สามารถตรวจสอบความคิดของผู้อื่นได้ในระดับทักษะปัจจุบันของเขา

เหตุผลที่บุคลิกของอมีเลียชัดเจนสำหรับเขาก็เพราะว่าเธอภักดีต่อเขามาก ไม่เคยปิดบังอะไรจากเขา และสนิทกับเขามาก

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเข้าใจว่าเธอกลัวที่จะถูกเขาทอดทิ้งและจะสละชีวิตของเธอเพื่อเขาจริงๆ

'แต่ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้วันนั้นมาถึง' รอยสาบาน

เขาประหลาดใจอย่างแท้จริงที่พบว่าเธอมีร่างกายเวทมนตร์โดยกำเนิด เธอจะกลายเป็นผู้วิเศษได้ 100% ไม่ต้องพูดถึงการที่เธอมีความสัมพันธ์กับองค์ประกอบทั้งหมด ถ้าเธอได้รับการฝึกฝนอย่างเหมาะสม เธอคงจะเก่งเกินน้องสาวผู้โง่เขลาของเขาที่สละทิ้งคู่หมั้นและกลายเป็นอาร์คเมจได้เร็วกว่าเธอมาก

เขาเป็นเหมือนกองมูลสัตว์ในขณะที่สาวใช้ของเขาเป็นเหมือนอัญมณีแท้

น่าเศร้าที่กองมูลสัตว์บดบังอัญมณีไม่ให้เห็นแสงของตะวัน มันจึงเป็นไปไม่ได้ที่คนอื่นจะตระหนักถึงคุณค่าของอมีเลีย

และรอยก็ดีใจที่มันเป็นอย่างนั้น

พวกเขาอาจเอาเปรียบเธออย่างไม่ยุติธรรม แต่เขาจะช่วยให้เธอตระหนักถึงศักยภาพที่แท้จริงของเธอโดยไม่เรียกร้องสิ่งใดตอบแทน

ขณะที่เดินอยู่ในสวน รอยตระหนักว่าคฤหาสน์ของเคานต์ บาดัลฟ์นั้นใหญ่โตมาก

มันดูหยาบกระด้างและกินพื้นที่น้อยกว่าพระราชวังในความทรงจำของเขา แต่ก็ยิ่งใหญ่กว่าบ้านขุนนางอื่นๆ ในจักรวรรดิ ไม่ห่างกันมากนักเมื่อเทียบกับวังของดยุคในแง่ของขนาดและรูปแบบ

มันเป็นโครงสร้างสองชั้น มีทางเดินไม่น้อยกว่า 25 ห้อง และห้องมากกว่า 30 ห้อง และคนรับใช้อีกหลายสิบคนที่ดูแลมัน

แต่มันเป็นเพียงสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตที่ฟุ้งเฟ้อของท่านเคานต์และยอดภูเขาแห่งความมั่งคั่งของเขา

มันอยู่ใจกลางสวนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยไม้ผลหายาก รังผึ้งและจอมปลวกมากมาย

ชาวสวนควบคุมการระบาดของผึ้งและมดโดยใช้วิธีการที่เกินกว่าจะกล่าวได้ทั่วไป

ตามที่รอยเห็น คนที่ดูแลต้นไม้นั้นเป็นเอลฟ์หรือมนุษย์ที่มีสายเลือดเอลฟ์ส่วนหนึ่ง

มีเพียงคนประเภทนี้เท่านั้นที่มีความสัมพันธ์กับทั้งธาตุน้ำและพืช และสามารถสื่อสารกับธรรมชาติได้

พวกเขาให้ความรู้สึกกดดันกับรอย ทำให้เขารู้สึกเหมือนเป็นมดในหมู่มนุษย์

พวกเขาทั้งหมดเป็นนักเวทย์ และในขณะที่บางคนเป็นเพียงผู้เริ่มต้น พวกเขาเป็นสิ่งมีชีวิตที่สามารถใช้เวทมนตร์ได้!

'ช่างเป็นภาพที่ไร้สาระเสียจริง ข้าไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะได้เห็นนักเวทย์ที่ทำงานอย่างหนักเพื่อดูแลสวน พวกเขาดูถูกการทำงานที่ต่ำต้อย แต่นี่พวกเขากำลังทำงานของคนสวน'

ไม่ใช่เหตุผลที่รอยรู้สึกประหลาดใจ ผู้วิเศษที่ทำหน้าที่เล็กๆ น้อยๆ นั้นเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่ภาพดังกล่าวปรากฏชัดในสวน ต้องจ่ายเงินก้อนใหญ่ให้กับพวกเขาสำหรับบริการของพวกเขาขนาดไหน ค่าตอบแทนจะต้องดีจนพวกเขาไม่รังเกียจที่จะดูแลสวนของท่านเคานต์

พวกเขามีเวทมนตร์ที่ทำให้พืชงอกงาม พวกเขายังสามารถสื่อสารกับต้นไม้วิเศษ ช่วยให้พวกมันรู้สึกมีความสุขโดยสื่อสารกับพวกมันและเล่านิทานให้พวกมันฟัง รดน้ำพวกมันเมื่อกระหายน้ำ และให้อาหารพวกมันในเวลาที่เหมาะสมหรือเมื่อพวกมันหิว การกระทำดังกล่าวช่วยให้พวกมันเติบโตในอัตราที่เร็วกว่าที่อื่นในจักรวรรดิ เคานต์มีสายตาที่ดี และผู้วิเศษเหล่านี้คือคนประเภทที่ดีที่สุดในการดูแลสวนของเขา ซึ่งเขาปลูกแต่ต้นไม้ที่หายากเท่านั้น

[คุณก้าวไป 30 ก้าวแล้ว คุณได้รับ +0.3, +0.9 ความแข็งแกร่ง, 1.2 ความอดทน]

[คุณก้าวไป 50 ก้าวแล้ว]

[คุณได้รับความแข็งแกร่ง +0.2, ความแข็งแกร่ง +0.6, ความอดทน 0.9]

[คุณก้าวไป 100 ก้าวแล้ว]

[ ความแข็งแกร่งของคุณเพิ่มขึ้นเป็น 4 แต้ม ]

[ ความแข็งแกร่งของคุณเพิ่มขึ้นเป็น 3 คะแนน ]

[ความอดทนของคุณเพิ่มขึ้นเป็น 3.5 คะแนน]

[คุณได้รับทักษะ เดิน!]

การเดิน (แบบพาสซีฟ-การใช้งานอัตโนมัติโดยไม่ต้องเรียกใช้) - เพิ่มความสมดุลของคุณ 50% (ทำให้คุณล้มได้ยากขึ้น)

รอยมีเพียงสิ่งเดียวที่จะพูด

ไรสาระ!

จัดให้สักคำ!

นี้มันไร้สาระเกินไปแล้ว!