บทที่ 5: สามีฉันซ่อนอะไรไว้อีกบ้างเนี่ย?

บทที่ 5: สามีฉันซ่อนอะไรไว้อีกบ้างเนี่ย?

หลังจากมีคนทักขึ้นมา ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เพิ่งนึกขึ้นได้

นี่ปัญญาประดิษฐ์ขับรถอยู่จริงๆ เหรอ?!

แล้วคนสร้างคือถังเค่อ? สามีของจางย่าซวน?

เขาเป็นแค่นักเขียนนิยายไม่ใช่เหรอ? แล้วไปสร้างปัญญาประดิษฐ์มาได้ยังไง?

นี่มันตัวละครลับชัดๆ!

ห้องไลฟ์สดแตกฮืออีกครั้ง ของขวัญรูปจรวดถูกส่งเข้ามาจนเต็มหน้าจอ

ไลฟ์ที่กำลังดังอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกดันขึ้นไปอยู่หน้าแรก

ผู้ชมจำนวนมหาศาลแห่กันเข้ามาดูไลฟ์สดไล่ล่าและลักพาตัวด้วยฝีมือปัญญาประดิษฐ์!

ในขณะเดียวกัน ชายฉกรรจ์หลายคนที่ไล่ตามมาจากข้างหลังก็กำลังร้อนรนสุดขีด

“ลูกพี่ มันขับเร็วมาก ถ้าตามไม่ทันก็หมดโอกาสแล้ว!”

“เพิ่งได้ข่าวจากพวกพี่น้อง ตำรวจจะมาถึงที่นี่ในอีกประมาณสิบนาที เราต้องจบเรื่องนี้ให้ได้ภายในสิบนาที!”

ชายคนหนึ่งที่ถือโทรศัพท์อยู่พูดกับพี่น้องในรถ

ในปฏิบัติการครั้งนี้ พวกเขามีคนแฝงตัวอยู่ทุกพื้นที่เพื่อคอยสอดแนมตำแหน่งของตำรวจโดยเฉพาะ

ขณะเดียวกัน ก็มีคนอีกหลายคนซุ่มอยู่บนถนนข้างหน้า พร้อมที่จะสกัดรถของจางย่าซวนได้ทุกเมื่อ

“ฉิบหาย! ทำไมนังนี่มันขับรถโหดจังวะ?!”

“มึงเคยเป็นนักแข่งรถไม่ใช่เหรอวะ? รีบตามไปสิ แค่ผู้หญิงคนเดียวยังแซงไม่ได้อีกเหรอ?”

“มึงเก่งก็มาขับเองสิ นังนี่มันเหยียบมา 370 แล้ว ไม่กลัวรถคว่ำเลย กูยอมใจมันจริงๆ!” ชายที่ขับรถสบถอย่างหัวเสีย

ลูกน้องบ่นอุบ ส่วนหัวหน้าก็หน้าดำคร่ำเครียด

“ใช้ปืน!” หัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม

สิ้นคำพูดนั้น ทั้งรถก็เงียบกริบ

ภารกิจของพวกเขาคือจับเป็น ถ้าเกิดยิงผิดคนขึ้นมาจะทำยังไง?

“เออวะ! กูเอง!”

ทันใดนั้น ชายหัวล้านคนหนึ่งก็ดึงปืนพกออกมาจากช่องเก็บของในรถ

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นติดต่อกันหลายนัดบนถนน กระสุนพุ่งเข้ากระทบกระจกดัง ปั่กๆ

แต่กระสุนกลับไม่ทะลุกระจกเข้าไป แต่ฝังอยู่ในนั้น...

“ลูกพี่ กระจกกันกระสุน...”

ป้าบ!

หัวหน้าตบหัวชายหัวล้านแล้วด่าลั่น: “กูบอกให้ยิงยาง! ใครใช้ให้มึงยิงกระจก!”

ไอ้โง่เอ๊ย!

ไม่ต้องพูดถึงว่ารถของกลุ่มบริษัทใหญ่ๆ ย่อมต้องติดกระจกกันกระสุนอยู่แล้ว

ภารกิจของพวกเขาคือจับเป็น!

จะไปยิงใส่คนในรถได้ยังไง?

“เอ่อ ครับๆ ลูกพี่”

เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของชายหัวล้าน เขายกปืนขึ้นอีกครั้งแล้วเล็งไปที่ยางของรถ Porsche

ปัง!

กระสุนพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ส่องประกายวาบในความมืดและพุ่งเข้าเป้าที่ยางอย่างแม่นยำ

แต่ทว่า...

Porsche ยังคงวิ่งด้วยความเร็วสูงต่อไปโดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ ทั้งสิ้น

ชายหัวล้านคิดว่าตัวเองยิงพลาด เลยรัวกระสุนออกไปอีกหลายนัด

จนกระทั่งปืนพกส่งเสียงดังคลิก กระสุนหมดแม็ก

ทุกคนถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน ก่อนจะสบถออกมา: “อะไรจะขนาดนั้นวะ ยางก็กันกระสุนด้วยเหรอ?”

ใครมันจะไปติดยางกันกระสุนกันวะ? ของแบบนั้นมันมีใช้แค่ในกองทัพไม่ใช่เหรอ?!

“ตาม! ตามไป! ให้พวกที่ดักอยู่ข้างหน้าขับรถออกมาสกัดมันเดี๋ยวนี้!”

หัวหน้าตัดสินใจอย่างรวดเร็วแล้วตะโกนสั่ง “แล้วก็! ให้พวกนั้นไปสกัดตำรวจไว้ พยายามถ่วงเวลาให้ได้มากที่สุด!”

วิธีเดียวที่จะจัดการกับรถที่แม้แต่ปืนก็ยิงไม่เข้า คือการไล่ล่าแล้วดักจับ

ภารกิจนี้เป็นงานใหญ่ ถ้าปฏิบัติการล้มเหลว ความเสียหายจะมหาศาล

ใครจะไปคิดว่าผู้หญิงคนเดียวจะขับรถได้ดุดันขนาดนี้

ขนาดนักแข่งรถยังไม่โหดเท่านี้เลย!

…

ฉนวนกันเสียงภายในรถ Porsche ค่อนข้างดี ทำให้ไม่ได้ยินเสียงปืนข้างนอกเลยแม้แต่น้อย

แม้แต่ตอนที่กระจกหลังร้าวเพราะกระสุน ก็ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดเข้ามา

ในรถกำลังเปิดเพลงที่ถังเค่อใส่ไว้ให้ และหญิงสาวทั้งสองก็ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อได้ยิน

“เสือสองตัวชอบเต้นรำ เฮ้~ กระต่ายน้อยดึงแครอทอย่างว่าง่าย เย้~”

จินอวี้เหมิงกุมท้องหัวเราะ: “นี่มันเพลงอะไรเนี่ย? โคตรปั่นเลย ฮ่าๆๆ!”

“ป่านนี้แล้วยังจะมีอารมณ์มาหัวเราะอีก ถ้าโดนจับได้ก็จบเห่กันพอดี” จางย่าซวนถึงกับจนปัญญากับความเส้นลึกของเพื่อนซี้

โดนคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งไล่ตามอยู่แท้ๆ ยังจะหัวเราะออกอีก...

“เรียนคุณจิน เพลงนี้แต่งโดยคุณถังค่ะ” เสียงของออริจินดังขึ้นอีกครั้ง

นี่เป็นเพลงที่ถังเค่อฮัมเล่นๆ ตอนที่กำลังดัดแปลงรถ Porsche 911

ยิ่งฮัมก็ยิ่งชอบ เลยให้ออริจินบันทึกเสียงไว้แล้วใส่ดนตรีประกอบเข้าไป

แม้ว่าออริจินจะเป็นเพียงปัญญาประดิษฐ์ระดับหนึ่ง และไม่สามารถระบุสิ่งต่างๆ ได้ด้วยตัวเองมากนัก แต่ก็สามารถปฏิบัติตามคำสั่งและคำบัญชาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ตัวอย่างเช่น การเล่นทำนองที่ฮัมออกมาด้วยเครื่องดนตรีต่างๆ เป็นงานที่ง่ายมากสำหรับปัญญาประดิษฐ์

“หา? พี่ถังร้องเองเหรอ มิน่าล่ะ ทำไมเสียงนี้มันคุ้นๆ”

จินอวี้เหมิงตาโต มองไปที่จางย่าซวนแล้วพูดอย่างประหลาดใจ “ไม่แปลกใจเลยที่ย่าซวนจะหลงพี่ถัง ที่แท้เขาเป็นผู้ชายที่มีพรสวรรค์ขนาดนี้นี่เอง!”

“การเขียนนิยายน่ะเป็นแค่ฉากหน้า เบื้องหลังเขาไม่เพียงแต่เป็นโปรแกรมเมอร์มือฉมัง แต่ยังแต่งเพลงได้อีกด้วย โอ้พระเจ้า นี่มันผู้ชายสายสมบัติชัดๆ!!!”

ถ้าถังเค่อไม่ใช่คนของจางย่าซวน เธอคงอยากจะกระโจนเข้าใส่เขาแล้ว

ผู้ชายที่โดดเด่นและถ่อมตัวแบบนี้ มีเสน่ห์จริงๆ!

แววตาของจินอวี้เหมิงเต็มไปด้วยประกายดาว เธอเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

จางย่าซวนยิ่งสับสนเข้าไปใหญ่

สิ่งที่เกิดขึ้นในคืนนี้ราวกับจะล้มล้างความเข้าใจที่เธอมีต่อสามีของตัวเองไปโดยสิ้นเชิง

พอย้อนนึกถึงตอนที่ถังเค่อนั่งเขียนโค้ดเมื่อเช้า ทุกอย่างก็ดูจะสมเหตุสมผลขึ้นมาอีกครั้ง

สามีของฉันซ่อนอะไรไว้อีกบ้างเนี่ย?

“ตาถังของฉันสุดยอด!”

“ตาถังแต่งเพลงได้ด้วยเหรอ? เพลงนี้เขาแต่งเองจริงๆ เหรอ?”

“ถึงระดับจะดูธรรมดาไปหน่อย แต่เพลงก็ปั่นดีนะ”

“ตาถังนี่ซ่อนคมจริงๆ แอบสร้างปัญญาประดิษฐ์ แล้วยังแต่งเพลงเล่นเองอีก”

“ว่าแต่ นี่ AI ขับรถอยู่จริงๆ เหรอ? หรือว่าพี่ย่าซวนไม่อยากเปิดเผยฝีมือขับรถของตัวเอง เลยแกล้งบอกว่าเป็น AI?”

“เป็นไปได้ พี่ย่าซวนขับรถกับตาถังทั้งวัน ฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่”

“เหอะ ฉันว่าพี่ชายคนข้างหน้าฝีมือดีกว่าอีก”

“ใครจะขับก็ช่างเหอะ มุมมองบุคคลที่หนึ่งนี่มันสุดยอดจริงๆ น่าจะเกิน 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมงแล้วมั้ง?!”

“โอ้พระเจ้า! ข้างหน้ามีโค้ง! ทำไมยังไม่ชะลอความเร็วอีก?”

ไม่ทันไร โค้งขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

แต่ออริจินไม่มีทีท่าว่าจะชะลอความเร็วเลย ยังคงรักษาความเร็วไว้ที่กว่า 320 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และดูเหมือนกำลังจะทะลุ 480 ด้วยซ้ำ

“ออริจิน ข้างหน้ามีโค้งนะ ทำไมไม่ชะลอความเร็ว?” จางย่าซวนรีบเตือน

จบสิ้นกันแล้ว ดูเหมือนจะเตือนช้าไป...

ด้วยความเร็วขนาดนี้ ต่อให้ชะลอความเร็วก็ไม่ทันแล้วแน่นอน!

ชั่วขณะนั้น ทั้งจางย่าซวนและจินอวี้เหมิงต่างก็หน้าซีดเผือด

ดูเหมือนว่าปัญญาประดิษฐ์นี้จะไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ เป็นเพราะมันยังไม่สมบูรณ์และมีช่องโหว่รึเปล่า?

ถ้าพวกเธอสองคนต้องมาตายในอุบัติเหตุรถยนต์ ต่อให้เป็นผีก็จะตามไปอำถังเค่อให้ได้