บทที่ 53 - ปิดล้อมขุนเขา! สิบสามปีแห่งความแค้น!

บทที่ 53 - ปิดล้อมขุนเขา! สิบสามปีแห่งความแค้น!

☆☆☆☆☆

ซุนเฉวียนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ราวกับคนตกอยู่ในภวังค์แห่งความฝัน เขาโอบกอดร่างของซุนเชี่ยนไว้แนบแน่นแล้วค่อยๆ ก้าวเท้าเดินออกไปจากจุดนั้นอย่างช้าๆ

ในจังหวะที่เขากำลังจะหลบเลี่ยงพวกตำรวจที่อยู่ตีนเขาเพื่อมุ่งหน้าไปที่รถมอเตอร์ไซค์ จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมา

"เอี๊ยด~"

ประตูท่อมหลังเก่าถูกผลักออก ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบกว่าปีในสภาพซกมกและผอมกะหร่องเดินออกมาข้างนอก เขาถึงกับชะงักนิ่งไปทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ซุนเฉวียนหันกลับไปสบตากับอีกฝ่ายเข้าอย่างจัง

บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ผ่านไปเนิ่นนานสายตาของชายคนนั้นก็เลื่อนไปหยุดอยู่ที่ร่างของซุนเชี่ยนในอ้อมกอดและเชือกที่ถูกตัดขาดสะบั้น

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทันที

"แกกล้าขโมยของของฉันเหรอ!?"

สิ้นคำพูด ชายคนนั้นก็ทำหน้าตาบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียมแล้วพุ่งตัวเข้าใส่ซุนเฉวียนทันควัน

ซุนเฉวียนใจกระตุกวูบ มือข้างหนึ่งยังคงกอดซุนเชี่ยนไว้แน่น ส่วนอีกข้างหนึ่งกำเคียวในมือไว้จนเส้นเลือดปูดโปน

ในขณะเดียวกัน ณ ตีนเขาซุ่ยซาน

"วู้ววววววววววววว~ วู้ววววววววววววว~"

"ตึ๊ดตู่~ ตึ๊ดตู่~"

เสียงไซเรนดังกึกก้องไปทั่วบริเวณพร้อมกับแสงไฟวูบวาบสีน้ำเงินแดงที่ตัดกับความมืดมิด

ตอนนี้ที่ตีนเขามีรถตำรวจจำนวนนับไม่ถ้วนมาจอดรวมตัวกันอยู่ เงาร่างของผู้คนมากมายพากันแหงนมองขึ้นไปบนยอดเขา เจ้าหน้าที่หลายนายเริ่มเดินเท้าบุกขึ้นเขาไปแล้ว

ในความวุ่นวายนั้นเอง

"ลูกพี่! เจอรถมอเตอร์ไซค์แล้วครับ!"

เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังฝ่าความมืดมา ทำให้เฉินฉางชุนที่กำลังวิเคราะห์ภูมิประเทศอยู่รีบวิ่งตรงไปยังจุดที่ได้รับแจ้งทันที

ไม่ไกลนัก หลิวจินและสวีเหลียงกำลังยืนล้อมรถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ คันหนึ่งอยู่

โครงเหล็กกันล้มรอบตัวรถบิดเบี้ยวจนเสียรูป

รอบๆ บริเวณนั้นมีร่องรอยของการลื่นไถลลงมาจากที่สูง จากรอยที่เห็นทำให้สันนิษฐานได้ว่า...

"รถคันนี้ร่วงลงมาจากกลางเขาครับ แต่รอบๆ นี้ไม่เจอตัวซุนเฉวียนเลย"

"คาดว่าเส้นทางช่วงกลางเขามันคงจะทุรกันดารจนมอเตอร์ไซค์ไปต่อไม่ไหว เขาเลยต้องจอดทิ้งไว้ แต่หลังจากเขาเดินจากไปขาตั้งรถคงจะรับน้ำหนักไม่ไหวหรือพื้นดินมันทรุด รถเลยกลิ้งตกลงมาหาตำรวจเองแบบนี้..."

สวีเหลียงย่อตัวลงสำรวจร่องรอยก่อนจะสรุปเหตุการณ์ออกมาเป็นฉากๆ

"ทางลำบากจนมอเตอร์ไซค์ยังไปไม่ได้เลยเหรอเนี่ย!?"

เฉินฉางชุนหน้าถอดสีทันที

เหตุผลที่พวกเขาต้องจอดรถไว้ตีนเขาแล้วเดินเท้าขึ้นไปก็เพราะทางมันคดเคี้ยวเกินกว่ารถตำรวจจะวิ่งได้ แต่ใครจะนึกว่าแม้แต่รถมอเตอร์ไซค์ของซุนเฉวียนก็ยังไปไม่รอด

"ผู้กองเจ้า ทำไมแถวนี้ถึงไม่มีถนนหนทางเลยล่ะครับ" เฉินฉางชุนอดไม่ได้ที่จะหันไปถามตำรวจท้องที่ของซุ่ยซาน

เจ้าเชินหัวหน้าหน่วยสืบสวนซุ่ยซานหน้าแดงระเรื่อด้วยความอับอาย

"ตอนแรกก็ว่าจะตัดถนนเข้ามาเพื่ออำนวยความสะดวกให้ชาวบ้านนั่นแหละครับ"

เขารีบอธิบาย ถึงมันจะไม่ใช่ความผิดของกรมตำรวจโดยตรงแต่เขาก็รู้สึกเสียหน้าไม่น้อย

"แต่ไม่รู้ไปได้ยินมาจากไหน พวกชาวบ้านพากันคิดว่าถ้าตัดถนนต้องมีการเวนคืนที่ดินแล้วจะได้เงินก้อนโต ทั้งที่ถนนเส้นนี้มันเป็นถนนหมู่บ้านธรรมดาไม่ใช่ทางด่วน!"

"พวกเขาก็เลยโวยวายจะเอาค่าเวนคืนแพงๆ ไม่ยอมให้สร้างถ้าไม่ได้เงิน สุดท้ายเรื่องก็เลยคาราคาซังมาจนถึงตอนนี้ ทุกวันนี้ก็เลยยังเป็นทางป่าทางเขาเหมือนเดิม..."

ได้ยินแบบนั้น เฉินฉางชุนก็ไม่รู้จะด่าอะไรต่อดี

ในขณะที่เขากำลังตรวจนับกำลังพลเพื่อเริ่มปฏิบัติการค้นหา...

จู่ๆ เสียงจากวิทยุสื่อสารที่หน้าอกของหลิวจินก็ดังขึ้น

"ซ่า... ซ่า..."

หลิวจินหยิบวิทยุขึ้นมาแนบหูเพื่อรับฟังข้อมูล วินาทีต่อมาสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

"เกิดอะไรขึ้น?" เฉินฉางชุนที่กำลังคุยค้างอยู่กับเจ้าเชินรีบหันมาถามด้วยความกังวล

"มีคนตายครับ!"

หลิวจินพูดโพล่งออกมาด้วยความเครียด

"หน่วยที่หนึ่งเจอครอบครัวที่ซื้อตัวซุนเชี่ยนไปเมื่อสิบสามปีที่แล้วแล้วครับ"

"ซุนเฉวียนบุกไปถึงที่นั่นแล้ว และตอนนี้เขาพาน้องสาวหายตัวไปในความมืด ทิ้งไว้เพียงศพและคนเจ็บในที่เกิดเหตุเท่านั้น"

"มีผู้เสียชีวิตหนึ่งราย และอีกรายอาการสาหัสเจียนตายครับ!!!"

ตายเพิ่มอีกแล้วเหรอ!?

เฉินฉางชุนรูม่านตาหดเล็กลงทันที เจ้าเชินเองก็หน้าเสียไม่แพ้กันเพราะนี่คือเหตุฆาตกรรมที่เกิดขึ้นในเขตอิทธิพลของเขาพอดิบพอดี

"ปิดล้อมเขาทั้งลูกเดี๋ยวนี้!"

"มอเตอร์ไซค์ยังอยู่ที่นี่ ซุนเฉวียนหนีไปได้ไม่ไกลหรอก!"

"ตำรวจเขตหงฝูทุกนาย ยกเว้นหน่วยที่หนึ่ง ให้กระจายกำลังปิดทางขึ้นลงเขาทั้งหมด ผู้กองหลิวรับผิดชอบควบคุมสถานการณ์ที่นี่!"

เฉินฉางชุนสั่งการเสียงเฉียบขาดก่อนจะนำกำลังบางส่วนพุ่งตัวเข้าสู่ป่าลึกทันที

เจ้าเชินเองก็ไม่น้อยหน้าตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดัง "ตำรวจซุ่ยซานตามฉันมา ค้นหาให้ทั่วอย่าให้รอดไปได้!"

ในพริบตาเดียว

กำลังพลที่เคยอออยู่ตีนเขาก็เริ่มเคลื่อนตัวอย่างเป็นระบบและรวดเร็ว

เจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่คุ้นเคยกับเส้นทางนำทีมบุกขึ้นไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

ระหว่างทางพวกเขาวิ่งผ่านบ้านเรือนของชาวบ้านคนอื่นๆ ที่ยังคงทำหน้าตางุนงงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ชาวบ้านที่นี่ไม่ได้อยู่รวมกันเป็นกระจุกเหมือนหมู่บ้านทั่วไป แต่ละบ้านมักจะอยู่ห่างกันหลายร้อยเมตรตามเนินเขา

ไม่นานนัก

สวีเหลียงและเฉินฉางชุนก็มาถึงกระท่อมหลังที่เป็นจุดเกิดเหตุที่ได้รับรายงาน!

เพียงแค่ก้าวเข้าใกล้ กลิ่นคาวเลือดที่ผสมปนเปกับกลิ่นเหม็นอับก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที

ที่ลานหน้ากระท่อมมีร่างของชายวัยกลางคนสองคนนอนจมกองเลือดอยู่ ไม่ไกลนักมีคนแก่สองคนกำลังนั่งสั่นเทาอยู่ท่ามกลางวงล้อมของตำรวจ

ชายคนหนึ่งโดนฟันจนแผลเปิดกว้างจนเห็นอวัยวะภายในไหลออกมาตายคาที่อย่างสยดสยอง

ส่วนชายอีกคนมีแผลฉกรรจ์ที่ลำคอดูแล้วน่ากลัวสุดขีด ตอนนี้เจ้าหน้าที่พยาบาลกำลังพยายามห้ามเลือดและยื้อชีวิตอย่างสุดความสามารถ

"รีบพาคนลงเขาไปส่งโรงพยาบาลสิ!" เจ้าเชินรีบเร่ง

แต่ทว่าเจ้าหน้าที่พยาบาลกลับส่ายหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ลงไม่ได้ครับ ทางมันขรุขระเกินไป ลำพังแค่แรงกระแทกระหว่างทางคนเจ็บก็คงทนไม่ไหวจนตายก่อนถึงตีนเขาแน่ๆ ตอนนี้ต้องปฐมพยาบาลเบื้องต้นที่นี่ก่อนแล้วค่อยหาทางพยุงอาการพาลงไป!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น เจ้าเชินถึงกับนิ่งอึ้ง เขาเดินเข้าไปดูหน้าคนตายชัดๆ แล้วก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างหมดคำจะพูด

เขาพึมพำออกมานิ่งๆ ว่า

"ก็นี่แหละ... คนที่ประท้วงไม่ยอมให้สร้างถนนเมื่อตอนนั้น"

ตำรวจที่กำลังช่วยชีวิตอยู่ได้ยินเข้าก็ไม่รู้จะตอบโต้อะไร ได้แต่ก้มหน้าทำงานต่ออย่างเงียบเชียบ

สวีเหลียงย่อตัวลงสำรวจรอยกระเซ็นของเลือดบนพื้น

ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า

"ซุนเฉวียนก็บาดเจ็บเหมือนกันครับ และดูท่าจะอาการหนักไม่เบาเลย"

เฉินฉางชุนพยักหน้ารับพลางใช้ความคิด

ซุนเชี่ยนหายไปจากที่เกิดเหตุ ซุนเฉวียนเองก็บาดเจ็บ ส่วนมอเตอร์ไซค์ก็โดนตำรวจยึดไว้แล้ว

แบบนี้...

หนีไปได้ไม่ไกลแน่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินฉางชุนก็มองไปรอบๆ เพื่อหาทิศทาง

"ซุนเฉวียนหนีไปทางไหน!?"

ตำรวจหน่วยหนึ่งกำลังจะอ้าปากรายงาน

แต่ทว่า...

"ซ่า... หน่วยหนึ่งเจอเป้าหมายแล้ว ขอย้ำ หน่วยหนึ่งเจอเป้าหมายแล้ว!"

เสียงวิทยุที่หน้าอกดังกังวานทำลายความเงียบ

เจอซุนเฉวียนแล้วเหรอ!?

ก็จริงล่ะนะ

เขาแบกคนไปหนึ่งคนแถมตัวเองยังบาดเจ็บจะหนีไปได้ไกลสักแค่ไหนกัน ยิ่งมีสุนัขตำรวจคอยตามรอยอยู่แบบนี้ด้วย

พิกัดที่หน่วยหนึ่งอยู่คือป่าลึกบนยอดเขา!

ทุกคนต่างแหงนหน้าขึ้นมองยอดเขาทันที

และก็เป็นไปตามคาด ท่ามกลางความมืดมิดบนยอดเขานั้น มีแสงไฟจากไฟฉายกำลังกะพริบส่งสัญญาณมาหาพวกเขาอย่างต่อเนื่อง

"ไปจับตัวมาให้ได้!"

ทุกคนไม่รอช้า พุ่งตัวมุ่งหน้าไปยังทิศทางของแสงไฟทันที

เมื่อไปถึงจุดนัดพบ หัวใจที่เคยเต้นรัวของเฉินฉางชุนก็ค่อยๆ สงบลงในที่สุด

ท่ามกลางเงาของหมู่ไม้ที่มืดมิด ชายร่างผอมโกรกที่กำลังแบกหญิงสาวไว้บนหลังถูกตำรวจล้อมไว้จนหมดหนทางหนี

ในตอนนี้เขาโชกไปด้วยเลือด ที่หน้าอกมีรอยแผลจากมีดเป็นทางยาวน่าสยดสยอง ดวงตาแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าที่กำลังจนมุมจ้องมองตำรวจรอบๆ อย่างระแวดระวัง

เขาควงเคียวที่เปื้อนเลือดและสนิมเขรอะในมือไปมา

"ไสหัวไป!"

"พวกแกทุกคนไสหัวไปให้หมด!!!"

"อย่าเข้ามานะ ใครเข้ามาฉันจะฆ่ามันให้ตาย!!!"

ซุนเฉวียนตะโกนออกมาจนสุดเสียงด้วยความคุ้มคลั่ง สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มขาดหายไป ใครที่พยายามจะก้าวเข้าไปก็ต้องถอยร่นออกมาเพราะรัศมีของเคียวเล่มนั้น

เฉินฉางชุนที่อยู่นอกวงล้อมขมวดคิ้วมุ่น "จะจับยังไงดี?"

ในมือเขามีอาวุธร้ายแรง การบุกเข้าไปแบบสุ่มสี่สุ่มห้ามีแต่จะทำให้เกิดการสูญเสียโดยใช่เหตุ แถมคดีนี้ยังมีเบื้องหลังที่ค่อนข้างสะเทือนใจอีกด้วย...

"มีเจ้าหน้าที่เจรจาไหม?" เขาหันไปถามคนรอบข้าง

"ลองคุยดูแล้วครับ แต่เขาสื่อสารด้วยไม่ได้เลย..." ตำรวจหน่วยหนึ่งส่ายหน้า

เจรจาไม่ได้งั้นเหรอ

เฉินฉางชุนเครียดจนเส้นเลือดปูด แต่จู่ๆ ก็มีมือข้างหนึ่งมาตบบ่าเขาเบาๆ

"จับได้แล้วครับ" สวีเหลียงพูดขึ้นหลังจากสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง

จับได้แล้วเหรอ?

เฉินฉางชุนเงยหน้ามองซุนเฉวียนที่ยังคงทำท่าทางเหมือนเดิม แต่ทว่า...

ร่างกายเขากำลังโงนเงน?

วินาทีต่อมา...

ซุนเฉวียนที่ถูกล้อมอยู่นั้น จู่ๆ ร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที!

นี่มันคือ...

อาการเสียเลือดมากจนช็อก!?

เฉินฉางชุนสีหน้าเปลี่ยนไปทันที เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยตะโกนสั่งการด้วยเสียงอันกึกก้องไปทั่วทั้งป่าซุ่ยซาน

"ช่วยคน!!!"

พริบตานั้น

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลายนายก็กรูเข้าไปหา สวีเหลียงหยิบชุดปฐมพยาบาลที่เตรียมมาล่วงหน้าออกมาจัดการกับซุนเฉวียนทันที

เมื่อเห็นทักษะการห้ามเลือดที่แสนจะคล่องแคล่วและแม่นยำ

เฉินฉางชุนถึงกับอึ้งกิมกี่

ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงเพิ่งจะนึกออกว่า สวีเหลียงยังมีอีกหนึ่งตัวตนที่ซ่อนอยู่

หมอ!

ถึงจะเป็นแค่จิตแพทย์ แต่เห็นชัดว่าเขามีความรู้ทางการแพทย์ทั่วไปที่ยอดเยี่ยมมากทีเดียว

"แล้วเมื่อกี้ที่กระท่อม ทำไมคุณไม่ช่วยเขาล่ะครับ!?" เฉินฉางชุนนึกถึงร่างของคนที่เจียนตายที่นอนอยู่ที่พื้นกระท่อมเมื่อกี้

สวีเหลียงตอบกลับมาสั้นๆ เพียงประโยคเดียวว่า

"ผมไม่มีจริยธรรมทางการแพทย์ขนาดนั้นครับ"

"เอ่อ... เอาที่สบายใจเลยครับ"

[จบแล้ว]