บทที่ 48 - ประตูใต้เล้าหมู!

บทที่ 48 - ประตูใต้เล้าหมู!

☆☆☆☆☆

"รับทราบครับ!"

หลิวจินรับคำสั่งก่อนจะรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

โรงเลี้ยงหมูในระแวกตลาดสดมีอยู่ไม่กี่แห่งเท่านั้น เขาจึงแบ่งหน่วยสืบสวนออกเป็นทีมละสามคน คาดว่าใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงก็น่าจะรู้ผลว่าข้อสันนิษฐานของสวีเหลียงถูกต้องหรือไม่

ส่วนคนที่เหลืออยู่ในห้องทำงานนั้น...

"คุณทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย..."

หยางรั่วซีจ้องมองสวีเหลียงด้วยอาการอ้าปากค้าง

เธอเริ่มสัมผัสได้ลางๆ แล้วว่าสิ่งที่สวีเหลียงกำลังทำอยู่นั้นมันคืออะไรกันแน่...

อาชีพทนายนี่มันสามารถหารายได้เสริมจากงานด้านนี้ได้ด้วยเหรอ?

สิ่งที่เขาทำมาทั้งหมดเนี่ย... มันคืองานของตำรวจฝ่ายสืบสวนชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไงกัน!?

นี่มันไม่สมกับเป็นทนายเลยสักนิด!

"นี่แหละคือวิถีของทนาย ถ้าไม่มีความสามารถในการสืบสวนแล้วจะไปสู้คดีในศาลได้ยังไงกันล่ะ!?" สวีเหลียงย้อนถามด้วยสีหน้าจริงจัง

เอ่อ... มันใช่อย่างนั้นเหรอ?

หยางรั่วซีรู้สึกเหมือนมีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ซักไซ้ต่อ

สวีเหลียงก็หันไปหาเฉินฉางชุนเพื่อทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายตามจริยธรรมวิชาชีพที่ว่าด้วยการ "รับเงินมาแล้วต้องทำงานให้คุ้มค่า"

"ส่วนเรื่องลักษณะของคดีนั้น ตอนนี้ยังระบุประเภทได้ยากครับ"

"ไม่ว่าจะเป็นการฆาตกรรมโดยวางแผน การตายโดยอุบัติเหตุ หรือการฆ่าโดยบันดาลโทสะ ทั้งสามอย่างนี้ล้วนมีความเป็นไปได้ทั้งนั้น"

เมื่อได้ยินแบบนั้นเฉินฉางชุนก็ขมวดคิ้วมุ่น

ความคิดนี้ไม่ได้ต่างจากที่เขาคาดการณ์ไว้เท่าไหร่นัก

เบาะแสที่พวกเขารู้ในตอนนี้มีอะไรบ้างล่ะ?

คนร้ายฆ่าหั่นศพคนหนึ่งแล้วเอาไปเร่ขาย นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีข้อมูลอะไรที่จะนำไปสู่การระบุประเภทคดีได้เลยสักอย่างเดียว

แผลที่ทำให้ตายคือจุดไหน?

ผู้ตายเป็นใคร?

ข้อมูลพวกนี้ไม่มีเลยสักอย่าง

แต่ทว่า... พวกเขาสามารถคาดเดาได้!

"ตอนที่คนร้ายเอาเนื้อมาขาย เขาไม่ได้หวังเงินเลยสักนิด เป็นไปได้ไหมว่าเขาต้องการทำลายหลักฐานเพื่อปกปิดความผิด?"

เฉินฉางชุนโพล่งถามออกมา

นั่นหมายความว่าคนร้ายต้องการซ่อนศพงั้นเหรอ?

มันก็มีความเป็นไปได้นะ เพราะการปลอมแปลงศพเป็นเนื้ออูฐเพื่อให้คนกินลงท้องไปน่ะ มันน่าจะปลอดภัยกว่าการเอาศพไปฝังไว้เฉยๆ เยอะเลย!

ขอแค่ย่อยเสร็จปุ๊บ จะไปตรวจหาหลักฐานอะไรจากที่ไหนได้อีกล่ะ?

"มีความเป็นไปได้ครับ แต่ว่า..."

สวีเหลียงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ "ผมกลับเอนเอียงไปทางคดีฆ่าล้างแค้นมากกว่า"

"การใช้กระเพาะคนมาซ่อนศพเนี่ย ตัวมันเองก็ขัดกับความหมายของคำว่า 'ซ่อน' อยู่แล้วนะ"

"ลองนึกดูสิครับ ระหว่างคนร้ายขุดดินฝังศพไว้เงียบๆ กับเอาเนื้อไปขายให้คนหลายสิบคนกิน อันไหนมันจะเสี่ยงโดนจับได้ง่ายกว่ากัน?"

คำตอบเห็นชัดว่าเป็นอย่างหลังแน่นอน

คนส่วนใหญ่ที่ใช้กระเพาะซ่อนศพมักจะเลือกเอาศพไปโยนให้สุนัขจรจัดหรือสัตว์ป่ากินมากกว่า

แต่การเอามาขายให้คนกินเนี่ย มันมีเคสให้เห็นน้อยมากจริงๆ

ถ้าทำเพื่อเงินหรือเพื่อสนองตัณหาทางจิตแบบแปลกๆ ก็ยังพอเข้าใจได้

แต่ประเด็นที่ว่าคนร้ายตั้งราคาขายแค่กิโลละหนึ่งหยวน แถมตอนที่เจ้าของเขียงหมูจะขอเหมาหมดคนร้ายก็ยอมตกลงอย่างง่ายดายแล้วก็รีบหนีไปทันทีเนี่ย สองปัจจัยนี้มันตัดตัวเลือกเรื่องเงินกับความชอบส่วนตัวทิ้งไปได้เลย

ในเมื่อไม่ใช่คดีฆ่าชิงทรัพย์และไม่ใช่การซ่อนศพแบบปกติ...

มันก็เหลือแค่การตายโดยอุบัติเหตุกับคดีฆ่าล้างแค้นเท่านั้น!

เมื่อเทียบกันแล้ว โอกาสที่จะเป็นคดีฆ่าล้างแค้นนั้นมีสูงกว่ามาก อย่างน้อยที่สุดสาเหตุการตายก็น่าจะมาจากความโกรธแค้นนี่แหละ

"แน่นอนล่ะว่ามีความเป็นไปได้อีกอย่าง คือสมองของคนร้ายอาจจะมีปัญหา ในเมื่อรอบตัวเขามีหมูอยู่ตั้งเยอะแต่เขากลับเลือกที่จะเอาเนื้อมนุษย์มาให้คนกิน"

สวีเหลียงแบมือทั้งสองข้างออกมา

ถ้าเป็นเคสแบบหลังเขาก็คงจนปัญญาเหมือนกัน เพราะคนฉลาดแค่ไหนก็ยากจะรับมือกับคนบ้าได้

แต่ถ้าเป็นการล้างแค้นล่ะก็...

"ตามที่ผมเคยอธิบายไว้ การจะเกิดอารมณ์โกรธแค้นจนถึงขั้นลงมือได้ขนาดนี้ มันต้องมีทั้งผู้กระทำและผู้ถูกกระทำ"

เฉินฉางชุนขมวดคิ้วแน่น

เขาเริ่มใช้ความคิดเกี่ยวกับประเด็นการฆ่าล้างแค้นอย่างหนัก

"ถ้าผู้ตายต้องตายเพราะความแค้น แล้วความแค้นระหว่างเขากับคนร้ายคือเรื่องอะไรกันแน่ และใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายเริ่มก่อน?"

คดีนี้มันช่างสยดสยองและทารุณเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้...

ในระหว่างทางที่เฉินฉางชุนกลับกองสืบสวน เขาได้รายงานคดีนี้ให้อธิบดีตู้เทารับทราบแล้ว และผลที่ได้คือสำนักงานตำรวจเมืองแทบจะระเบิดเป็นจลาจล!

คดีกินคนเชียวนะ!

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่นเลย แค่คดีคลี่คลายแล้วมีการประกาศออกไปต่อหน้าสาธารณชน เชื่อไหมว่าข่าวนี้จะดังไปทั่วประเทศในพริบตาเดียวแน่นอน!?

เมื่อสองเดือนก่อนเมืองฮั่นไห่เพิ่งจะดังเพราะคดีสะเทือนขวัญไปรอบหนึ่งแล้วนะ

แล้วคราวนี้ก็เอาอีกแล้ว แถมยังเป็นคดีระดับระเบิดนิวเคลียร์แบบนี้อีก...

ตอนนี้อธิบดีตู้เทาแทบอยากจะพกยาช่วยหัวใจไว้กินแทนข้าวเลยทีเดียว!

นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ได้ดีว่าสิ่งที่คนร้ายทำลงไปนั้นมันสร้างความตื่นตระหนกให้สังคมได้มากขนาดไหน

"มันต้องแค้นกันขนาดไหนถึงต้องทำกันถึงขั้นนี้..."

เฉินฉางชุนพึมพำกับตัวเองเบาๆ

หยางรั่วซีกับสวีเหลียงเมื่อได้ยินคำพูดนั้นก็เริ่มจมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด หวังเชามองดูทั้งสามคนแล้วก็ทำท่าทางเหมือนกำลังใช้ความคิดไปกับเขาด้วย

จนกระทั่ง...

"จะเป็นทฤษฎีการฉายภาพ หรือเปล่าครับ?"

จู่ๆ สวีเหลียงก็โพล่งออกมา

พูดจบสวีเหลียงก็หันไปอธิบายให้หวังเชาฟังอย่างมีน้ำใจ

"อธิบายสั้นๆ นะเจ้าเชา ทฤษฎีการฉายภาพมันคือจิตวิทยาการล้างแค้นรูปแบบหนึ่ง คือการที่คนคนหนึ่งพยายามเลียนแบบความเจ็บปวดที่ตัวเองเคยได้รับมา แล้วเอาไปลงกับอีกคนหนึ่งแบบเดียวกันเป๊ะ"

"ภาพสะท้อนที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ ถ้าผมโดนตบหน้าหนึ่งที ในใจผมก็จะอยากให้อีกฝ่ายได้ลิ้มรสโดนตบหน้าแบบเดียวกันบ้าง"

แล้วถ้าลองแทนค่าทฤษฎีนี้ลงในคดีนี้ล่ะ...

"คุณจะบอกว่า ผู้ตายอาจจะเคยทำเรื่องแบบนี้กับคนร้ายมาก่อนงั้นเหรอ?"

หยางรั่วซีเริ่มเข้าใจแล้ว ถึงเธอจะเป็นพี่น้องท้องเดียวกันกับหวังเชาแต่ระดับไอคิวของเธอก็ยังถือว่าต่างกันอยู่พอสมควร

"ผู้ตายเคยหั่นศพขายเหมือนที่คนร้ายกำลังทำอยู่ในตอนนี้งั้นเหรอ?"

ผู้ตายเคยเอาของรักของหวงของคนร้ายมาขาย... อย่างเช่นศพของคนในครอบครัวงั้นเหรอ?

มันก็ดูไม่น่าจะใช่นะ...

จากข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ ผู้ตายน่าจะเป็นเจ้าของโรงเลี้ยงหมู

คนเลี้ยงหมูก็ต้องขายหมูเป็นเรื่องธรรมดา การที่เขาขายของออกไปเป็นจำนวนมากย่อมเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว คงไม่มีคนร้ายที่ไหนจะมองว่าหมูเป็นของรักของหวงจนต้องฆ่าแกงกันหรอกมั้ง

โอกาสที่มันจะเป็นแบบนั้นดูจะน้อยเกินไปหน่อย

แต่ถ้ามันไม่เกี่ยวกับหมู...

แล้วผู้ตายเคยขายอะไรไปกันแน่? ถึงได้ทำให้อีกฝ่ายโกรธแค้นจนคลั่งขนาดนี้?

ของที่ขายไปน่ะมันไม่ใช่ของที่โยนทิ้งไปเสียหน่อย ถ้าเสียดายก็แค่ไปซื้อกลับคืนมามันก็น่าจะจบแล้วไม่ใช่หรือไงกัน...

ในระหว่างที่ทุกคนกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดนั้นเอง

จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังทำลายความเงียบขึ้นมา

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด~!"

เฉินฉางชุนหยิบมือถือออกมาดูหน้าจอที่ปรากฏชื่อว่า: หัวหน้าหน่วยสืบสวนหลิวจิน

นี่มัน...

ได้เบาะแสแล้วงั้นเหรอ?

เฉินฉางชุนรีบกดรับสายทันที วินาทีต่อมาเสียงจากลำโพงก็ดังลอดออกมาให้ได้ยินกันถ้วนหน้า

"หัวหน้าเฉินครับ! พวกเราเจอที่เกิดเหตุแล้วครับ!"

เจอที่เกิดเหตุแล้วเหรอ?

หาเจอตามวิธีที่อนุมานไว้ก่อนหน้านี้งั้นเหรอ? แล้วแบบนี้ก็สามารถยืนยันตัวตนของผู้ตายได้แล้วด้วยสิ!?

ใบหน้าของเฉินฉางชุนฉายแววตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด

"ทำไมเร็วนักล่ะ?"

สิ้นประโยคถามนั้น หลิวจินที่อยู่ปลายสายก็สบถออกมาด้วยความหัวเสีย

"แม่งเอ๊ย!"

"ไอ้เวรนี่มันไม่คิดจะปิดบังที่เกิดเหตุเลยสักนิดครับ ที่นี่แม่มันเต็มไปด้วยเลือดไปหมดเลย!!!"

เมื่อได้ยินแบบนั้น ทุกคนในห้องก็หันมาสบตากันทันที

"พิกัดอยู่ที่ไหน?"

"เขื่อนกั้นน้ำในตำบลหยางตงครับ!"

ตำบลหยางตงตั้งอยู่ตรงขอบชายแดนของเขตหงฝู

ที่นั่นมีเขื่อนกั้นน้ำอยู่แห่งหนึ่ง เป็นเขื่อนขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน ในรัศมีหลายร้อยเมตรรอบๆ นั้นไม่มีบ้านคนปกติอยู่เลย จะมีก็แต่พวกโรงเลี้ยงสัตว์อยู่ไม่กี่เจ้าเท่านั้น

พื้นที่โดยรอบถูกปกคลุมไปด้วยป่าไม้ที่หนาทึบและรกชัฏ

ทุ่มตรงของคืนนั้น

เมื่อเฉินฉางชุนเดินทางมาถึงที่เกิดเหตุ กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนกับกลิ่นเหม็นเน่าก็พุ่งเข้าปะทะจมูกทันที!

ที่นี่คือโรงเลี้ยงหมูขนาดเล็กที่มีหมูอยู่ประมาณสิบกว่าตัวเท่านั้น

แต่ตามกฎระเบียบแล้ว ต่อให้เลี้ยงแค่ไม่กี่ตัวก็ต้องตั้งอยู่ห่างจากชุมชน ที่นี่จึงถูกสร้างไว้ใกล้กับเขื่อนกั้นน้ำ แต่ทว่าบรรยากาศของโรงเลี้ยงหมูแห่งนี้กลับต่างจากที่อื่นโดยสิ้นเชิง...

ในโรงเลี้ยงหมูแห่งนี้กำลังอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวที่รุนแรงจนน่าคลื่นไส้!

"แอ๊ด~"

เฉินฉางชุนผลักประตูโรงเลี้ยงหมูขนาดเล็กนี้เข้าไป

พริบตาเดียว ภาพเลือดสีแดงฉานจำนวนมหาศาลก็ปรากฏสู่สายตา ฝูงแมลงวันบินว่อนรุมล้อมราวกับกำลังรื่นเริงอยู่กับงานเลี้ยงอาหารมื้อค่ำ

ท่ามกลางความมืดมิดของยามราตรี ในลานบ้านยังพอจะมองเห็นวัตถุสีน้ำตาลบางอย่างกระจายอยู่บนพื้น ซึ่งมีโอกาสสูงมากที่จะเป็นเศษเนื้อ!

หลิวจินพาลูกน้องเริ่มทำการตรวจสอบพยานหลักฐานในที่เกิดเหตุแล้ว

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า...

สีหน้าของหวังเชาดูแย่มาก ส่วนสวีเหลียงยังคงรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้

หยางรั่วซีขอตัวรออยู่ที่กองสืบสวนเอง ซึ่งสวีเหลียงก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอไปทำอะไรอยู่ที่นั่น

"สภาพในที่เกิดเหตุเป็นยังไงบ้าง?" เฉินฉางชุนถามหลิวจินด้วยเสียงต่ำ

หลิวจินตอบกลับมาว่า "เจอรถสามล้อคันที่เห็นในกล้องวงจรปิดแล้วครับ ส่วนอาวุธที่ใช้หั่นศพน่าจะเป็นเครื่องบดอาหารที่อยู่ในนั้น ตำรวจเก็บตัวอย่างเศษเนื้อจากเครื่องบดได้เป็นจำนวนมากเลยล่ะ"

"จากการตรวจสอบเบื้องต้น ยืนยันได้ว่าที่นี่คือจุดที่เหยื่อโดนทำร้ายและจบชีวิตลงครับ"

เมื่อได้ยินดังนั้น

เฉินฉางชุนก็ขมวดคิ้วแน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปที่จุดเกิดเหตุโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง

ที่บริเวณคอกหมู

"อ้วก!"

หวังเชาที่พยายามกลั้นความเหม็นมานานในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหันไปโก่งคออ้วกแตกลงข้างๆ คอกหมูทันที

หมูหลายตัวที่กำลังหลับปุ๋ยอยู่พากันตกใจตื่นแล้วส่งเสียงร้อง "อู๊ดๆ" พลางวิ่งหนีไปซุกอยู่ที่มุมคอก

"เฮ้อ... ถ้ารู้สึกไม่ดีก็บอกกันก่อนสิ สภาพนายนี่มัน..."

สวีเหลียงพูดจิกกัดแก้เขินพลางเดินเข้าไปลูบหลังให้

หวังเชาตั้งท่าจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างแต่ทันทีที่ขยับปาก อ้วกคำใหญ่ก็พุ่งออกมาอีกระลอก

"อ้วก!"

ผ่านไปพักใหญ่เขาถึงจะรู้สึกดีขึ้นบ้าง

"กลิ่นนี่มันจะเหม็นเกินไปแล้วนะครับ!" เขาพูดออกมาด้วยใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยง

สวีเหลียงยิ้มบางๆ โดยไม่ได้ใส่ใจอะไรนัก

กลิ่นในที่เกิดเหตุนี่มันแย่จริงๆ นั่นแหละ คนปกติถ้ามาอยู่ตรงนี้นานๆ มีหวังได้สลบคาที่แน่นอน

เขากำลังจะอ้าปากปลอบใจหวังเชา

แต่ทว่า... ในพริบตานั้นเอง...

สวีเหลียงก็ถึงกับชะงักไป เขาสังเกตเห็นว่ากองอ้วกของหวังเชาเมื่อครู่นี้... มันกำลังค่อยๆ จางหายไป

โดนดินดูดซับไปงั้นเหรอ?

มันไม่น่าจะเป็นไปได้นะ เพราะพื้นใต้คอกหมูตามหลักการแล้วมันควรจะเป็นพื้นปูนซีเมนต์สิ

เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะย่อตัวลงแล้วหรี่ตามองดูให้ชัดๆ

ผ่านไปเนิ่นนาน

ในจังหวะที่เฉินฉางชุนกับหลิวจินกำลังวิเคราะห์คดีกันอย่างเข้มข้นอยู่นั้น

เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมาข้างหูของคนทั้งคู่!

"ใต้คอกหมูมีประตู!!!"

[จบแล้ว]