บทที่ 38 - คดีทำเอาหน้ามืด!

บทที่ 38 - คดีทำเอาหน้ามืด!

☆☆☆☆☆

"เจ้าอี้ ปิดคดีในศาลทันทีแบบนั้นน่ะทำได้ดีมากเลยนะ แกช่างกล้าจริงๆ!"

ภายในสำนักงานของศาล

ผู้พิพากษาเจ้าอี้ที่ทำหน้าที่ในศาลเมื่อกี้กำลังจ้องมองชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความโมโห เขาขมวดคิ้วมุ่น

ซุนอี้รองประธานศาลมองหน้าเจ้าอี้ ตอนนี้เขาโกรธจนแทบจะคลั่ง ชี้นิ้วไปที่จมูกของอีกฝ่าย

"คดีสะเทือนขวัญขนาดนี้ แกกล้าตัดสินทันทีโดยไม่ผ่านการปรึกษาหารือจากคณะผู้พิพากษาเลยเหรอ?"

"ฉันถามหน่อยเถอะ ถ้าหลังจากนี้มีอะไรผิดพลาดขึ้นมา แกจะทำยังไง!?"

"ผลที่ตามมาทั้งหมด ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเองครับ"

เจ้าอี้พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

แต่ซุนอี้กลับขำแห้งด้วยความสมเพช เขาถอนหายใจยาวพลางด่าทอออกมา

"แกจะรับผิดชอบงั้นเหรอ? แกรับไหวแน่เหรอ!?"

"นั่นน่ะมันชีวิตคนทั้งชีวิตเลยนะ!"

"ศาลชั้นต้นตัดสินประหารชีวิต ฝ่ายนั้นไม่ยอมพักศาลก็คงเพราะเห็นว่าคดีนี้มันเป็นเหมือนเผือกร้อนที่อยากจะโยนพ้นตัวมาให้เรานั่นแหละ"

นี่มันคือการปัดความรับผิดชอบที่แย่มาก

ในบางพื้นที่ถ้าเห็นว่าคดีมันยุ่งยากซับซ้อน เสียทั้งแรงเสียทั้งเวลา แถมทำดีเสมอตัวทำชั่วโดนด่า ก็จะใช้วิธีการตัดสินในศาลชั้นต้นให้โทษหนักๆ เข้าไว้ เพื่อให้อีกฝ่ายรับไม่ได้แล้วยื่นอุทธรณ์ไปที่ศาลระดับสูงกว่าแทน

ในศาลอุทธรณ์มันไม่มีศาลที่สามแล้ว เงื่อนไขในการขอพิจารณาคดีใหม่ก็ยากแสนยาก เพราะฉะนั้นคำตัดสินในศาลอุทธรณ์มักจะเป็นผลสรุปสุดท้ายเสมอ

ตามปกติก่อนจะประกาศคำพิพากษา คณะผู้พิพากษาศาลอุทธรณ์จะต้องปรึกษาหารือกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า เปิดศาล พักศาล แล้วเปิดใหม่ จนกว่าจะมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ถึงจะประกาศผลได้

แต่เจ้าอี้กลับ...

"ผมตัดสินตามตัวบทกฎหมายครับ"

เจ้าอี้ถอนหายใจออกมา

พูดจบเขาก็เงยหน้ามองซุนอี้รองประธานศาล "ท่านรองครับ ท่านคิดว่าคดีนี้ยังมีประเด็นไหนที่ต้องปรึกษากันอีกเหรอครับ?"

ข้อมูลทุกอย่างที่สวีเหลียงยื่นมาล้วนผ่านการตรวจสอบแล้วทั้งสิ้น

ทางอัยการเช็กแล้ว ตำรวจตรวจสอบแล้ว ทั้งเรื่องอายุ DNA หรือการตรวจสภาพจิตใจ ล้วนผ่านการยืนยันมาหมดแล้ว

"ท่านคิดว่า บนพื้นฐานที่ว่าเขาเป็นเยาวชนอายุ 17 ปีที่ป่วยทางจิตขั้นรุนแรง และลงมือไปเพราะอาการป่วยกำเริบจนเกิดเป็นการมโนว่าต้องป้องกันตัว..."

"ท่านจะตัดสินยังไงล่ะครับ?"

ซุนอี้ถึงกับน้ำท่วมปากพูดไม่ออกทันที

เขาจะตัดสินยังไงได้ล่ะ?

เฉินตงไม่มีเจตนาจะทำร้ายหรือฆ่าใครเลยจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็ต้องตัดสินด้วยข้อหาประมาทเป็นเหตุให้ผู้อื่นถึงแก่ความตายเท่านั้น

แต่พื้นฐานของคดีนี้ก็คือเขาเป็นเยาวชนและคนป่วยทางจิต...

ต่อให้ผ่านการปรึกษาหารือในคณะผู้พิพากษา แล้วจะตัดสินให้หนักที่สุดยังไง มันก็คงไม่เกินห้าปีหรอก

จากโทษประหารชีวิตลดเหลือจำคุกห้าปี?

มันก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับความผิดฐานยกฟ้องเลยนั่นแหละ!

แถมเฉินตงก็ไม่มีเงื่อนไขอะไรที่จะทำให้ต้องรับโทษหนักขนาดนั้นเสียด้วย เพราะฉะนั้นสิ่งที่เจ้าอี้ตัดสินไปน่ะมันสมเหตุสมผลที่สุดแล้ว ต่อให้ปรึกษากันในคณะ สุดท้ายผลลัพธ์มันก็วนเวียนอยู่แค่ระหว่างไม่ต้องรับโทษทางอาญาหรือรอลงอาญาเท่านั้นแหละ

ยิ่งไปกว่านั้น...

"ทุกอย่างมันมีเหตุและผล ผมไม่เชื่อหรอกว่าท่านจะมองเรื่องของเฉินเจี้ยนกับจูหงไม่ออก" เจ้าอี้พูดซ้ำอีกครั้ง

ซุนอี้ถึงกับเงียบกริบพูดอะไรไม่ออกอีก

แน่นอนล่ะ พวกเขาที่เป็นผู้พิพากษาเก๋าเกมผ่านคดีมานับไม่ถ้วน แค่ชายตามองแวบเดียวก็มองออกแล้วว่าคู่กรณีทั้งสองฝ่ายเป็นคนประเภทไหน

ซุนอี้นิ่งเงียบไปนานมาก สุดท้ายก็ลุกขึ้นยืน

"เหอะ"

"ในเมื่อคดีสรุปไปแล้ว ถ้าหลังจากนี้มีปัญหาอะไรขึ้นมา แกก็รับผิดชอบเอาเองแล้วกัน"

พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไป

ที่จริงถึงเขาจะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่เจ้าอี้ปิดคดีกะทันหันแบบนั้น

แต่ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมามาก

คดีของเฉินตงนี่มันมีความกดดันมหาศาลจริงๆ ถ้าศาลอุทธรณ์ไม่ตัดสินให้จบในที่เดียวนะ คาดว่าคงต้องมีการพักศาลแล้วเปิดศาลใหม่ซ้ำไปซ้ำมาวนเวียนไปอีกเป็นครึ่งปีแน่นอน

ครึ่งปีเชียวนะ...

พอคิดถึงตรงนี้

ซุนอี้ก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แม้แต่ฝีเท้าที่เดินอยู่ก็ยังดูเบาตัวขึ้นเยอะ

จนกระทั่ง...

"ท่านรองครับ แย่แล้วครับ มีคนมาฟ้องร้องครับ!"

ท่ามกลางความสับสน เจ้าหน้าที่ตำรวจคนหนึ่งวิ่งหน้าตั้งมาทางเขาด้วยท่าทางลนลานทำอะไรไม่ถูก

ซุนอี้ขมวดคิ้วมุ่นทันที

"ที่นี่คือศาลนะ สำรวมท่าทางหน่อย!"

เขาตะโกนดุออกมาเสียงดัง

แต่ตอนนี้ตำรวจนายนั้นหูอื้อจนฟังอะไรไม่ออกแล้ว และไม่อยากจะถามอะไรด้วย เขามีท่าทางกระวนกระวายสุดขีดพลางรีบพูดออกมาว่า

"ท่านรองครับ รีบไปดูเถอะครับ ตอนนี้ที่ห้องโถงวุ่นวายจนเป็นจลาจลไปหมดแล้ว!"

"รีบไปเถอะครับ!!!"

เมื่อเห็นท่าทางร้อนรนของอีกฝ่าย ซุนอี้ก็เริ่มขมวดคิ้วหนักขึ้น

"เดี๋ยวฉันไปดูเอง"

พูดจบซุนอี้ก็รีบเดินลงไปข้างล่างทันที

ดูจากท่าทางของอีกฝ่ายแล้ว เรื่องนี้คงจะเป็นเรื่องด่วนจริงๆ

แต่แค่จะมาฟ้องร้อง... จะมาฟ้องร้องกันเนี่ยมันมีเรื่องอะไรให้ต้องรีบร้อนขนาดนั้นกันนะ?

ทางแผนกรับฟ้องก็น่าจะจัดการไปได้แล้วนี่นา...

ซุนอี้คิดไปพลางฝีเท้าก็เร่งความเร็วขึ้นอีกหนึ่งระดับ

จนกระทั่ง...

เขาเดินลงมาถึงชั้นหนึ่ง แต่กลับพบว่าทางเดินทั้งสองฝั่งเนืองแน่นไปด้วยผู้คน

มันเต็มไปหมดจนถ้าเขย่งเท้าดูก็เห็นแต่หัวคนเต็มไปหมด

ซุนอี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ รีบพยายามเบียดฝูงชนเข้าไปข้างใน

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ!?"

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างในตอนนี้วุ่นวายจนเหมือนลิงชิงหลัก เมื่อได้ยินเสียงซุนอี้ก็เหมือนเจอที่พึ่ง รีบพาซุนอี้แทรกตัวเข้าไปข้างในทันที

"ท่านรอง... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!"

ตำรวจนายนั้นหน้าซีดเผือดพลางชี้นิ้วไปที่ห้องโถงกลาง

ซุนอี้มองตามปลายนิ้วที่ชี้ไป

เขาก็เห็นว่า ท่ามกลางห้องโถงนั้น...

มีชายคนหนึ่งดวงตาแดงก่ำจนมีเส้นเลือดฝอยขึ้นเต็มไปหมด มือข้างหนึ่งกุมหัวไว้ ส่วนอีกข้างถือมีดแหลมคมจ่ออยู่ที่คอตัวเอง

เขาทำหน้าตาน่าสยดสยองราวกับคนบ้าคลั่ง ร่างกายสั่นเทาพลางตะโกนคำรามออกมาเสียงดังลั่น

"อยุติธรรม! ผมโดนรังแก!"

"ผมจะฟ้องร้อง ผมจะแจ้งความเดี๋ยวนี้แหละ!!!"

และที่แทบเท้าของเขา

ยังมีศพศพหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น ศพนั้นสวมเสื้อผ้าที่เน่าเปื่อยไปหมดแล้ว แถมยังมีกลิ่นดินโคลนลอยคละคลุ้งไปทั่ว

จางเทาและคนอื่นๆ ต่างรีบเอากล้องจ่อไปที่จุดเกิดเหตุ พยายามบันทึกภาพทุกอย่างที่เกิดขึ้น

นี่มันคือ...

การแบกศพร้องทุกข์งั้นเหรอ!?

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ซุนอี้ก็รู้สึกเหมือนสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ รู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาทันที

วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกหน้ามืดจนขาสองข้างอ่อนแรงไปหมด

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างตัวรีบเข้าไปช่วยพยุงไว้

ซุนอี้ยังไม่ทันจะตั้งสติได้ดี เขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วชี้นิ้วไปที่หลิวหมิงป๋อพลางเค้นเสียงรอดไรฟันออกมา

"รับฟ้อง!"

"ไปเรียกคนจากแผนกรับฟ้องมา..."

"ไปเรียกคนจากแผนกรับฟ้องมารับคำฟ้องเขาเดี๋ยวนี้!!!"

ในขณะเดียวกัน

ที่กองสืบสวนอาชญากรรมเขตหงฝู

"คุณตำรวจครับ ผมบอกไปกี่รอบแล้ว ยัยผู้หญิงคนนั้นอยากจะตายเอง แล้วผมจะไปทำอะไรได้ล่ะ?"

"แล้วก็เรื่องที่ชื่อเฉินชิงชิงอะไรนั่นอีก ยัยนั่นทำตัวร่านเองแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับลูกผมด้วยล่ะ!?"

"..."

ภายในห้องสอบสวน

หลิวจินนั่งอยู่ตรงหน้าเฉินเจี้ยน

เฉินเจี้ยนยังคงนั่งยิ้มหน้าระรื่น เวลาผ่านไปสองเดือนความเจ็บปวดจากการเสียลูกชายก็เริ่มจางหายไป ตอนนี้เขามีสภาพจิตใจที่ค่อนข้างดีทีเดียว

แต่หลิวจินกลับหน้าไม่สอยเอาเสียเลย

คดีของจางชุ่ย... พวกเขาหาหลักฐานที่จะชี้ชัดว่าอีกฝ่ายเป็นคนลงมือฆ่าไม่ได้จริงๆ!

ถึงแม้สวีเหลียงจะส่งผลการตรวจ DNA ของเฉินชิงชิงมาให้...

แต่ไอ้หลักฐานชิ้นนี้มันดันชี้ตัวเฉินเจี้ยนไม่ได้ แต่มันชี้ตัวไปที่เฉินเหว่ยแทน ซึ่งไอ้เฉินเหว่ยมันก็ดัน... ตายไปได้สองเดือนแล้ว!

"หึ คุณอย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย ตอนนี้คุณคงยังไม่รู้เรื่องสิท่า"

หลิวจินแววตาเย็นเยียบขึ้นมาทันที "ศาลอุทธรณ์พลิกคดีแล้วนะ"

"เฉินตงที่ฆ่าลูกชายคุณ ไม่ต้องรับโทษทางอาญาแม้แต่นิดเดียว!"

"รู้สึกยังไงบ้างล่ะ?"

ไม่ต้องรับผิดชอบเหรอ?

เฉินเจี้ยนชะงักไปทันที ดวงตาของเขาเบิกโหว่ จ้องมองหลิวจินเขม็ง มือทั้งสองข้างกำหมัดแน่น

นั่นหมายความว่าเฉินเหว่ยตายฟรีงั้นเหรอ!?

เงินที่เขาเสียไปตั้งมากมายนั่นก็สูญเปล่าหมดเลยงั้นเหรอ!?

ตอนนี้ใบหน้าของเขาดูแย่สุดๆ จนเขียวคล้ำไปหมด จ้องมองหลิวจินอย่างอาฆาตมาดร้าย

หลิวจินหลุดยิ้มออกมา รู้สึกสะใจในใจลึกๆ จนกระทั่ง...

"คุณตำรวจครับ ผมคงไม่ได้ติดอยู่ที่สถานีตำรวจไปตลอดชีวิตหรอกนะ" เฉินเจี้ยนแค่นยิ้มเย็นชาออกมา

"อ้อ... เฉินหัวเนี่ย เขาอาศัยอยู่ในเมืองฮั่นไห่ใช่ไหมครับ"

หมายความว่าไง?

หลิวจินชะงักไป วินาทีต่อมา รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนเป็นสายตาที่เย็นเฉียบแทน

ขู่กันเหรอ?

"หึๆ"

หลิวจินไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องไป เป็นอันจบการสอบสวนในครั้งนี้

"ปัง!"

ประตูห้องปิดลง

เฉินฉางชุนที่รออยู่หน้าห้องยื่นบุหรี่ให้หลิวจินหนึ่งมวน

"สอบสวนเป็นยังไงบ้าง?"

หลิวจินส่ายหน้าพลางถอนหายใจยาว "ซ่ามากครับ มันมั่นใจมากว่าตำรวจจะหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลย ไม่หลุดปากพูดอะไรออกมาสักนิด แถมยังมีการขู่กลับด้วย..."

เมื่อได้ยินแบบนั้น เฉินฉางชุนก็หน้าไม่ค่อยดีเหมือนกัน

มันจะโอหังเกินไปแล้ว!

แต่น่าเสียดาย... ในระยะเวลาอันสั้นนี้ตำรวจยังจัดการอะไรมันไม่ได้เลย

เขากำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่างออกมา แต่ทว่าก็มีเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

"ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด~"

เฉินฉางชุนหยิบมือถือออกมา ชูมืออีกข้างขึ้นบอกให้หลิวจินอย่าเพิ่งพูด

เขากดรับสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู

วินาทีต่อมา สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรงจนตกตะลึงสุดขีด

"อะ... อะไรนะ!?"

"ท่านอธิบดีตู้ ท่านพูดจริงเหรอครับ?"

"เรื่องเพิ่งเกิดเมื่อกี้เลยเหรอครับ!?"

"ได้ครับ ได้ครับ ผมจะคอยจับตาดูเฉินเจี้ยนไว้เองครับ วางใจได้เลยครับ หลังจากนี้ผมจะคอยประสานงาน..."

"ไม่ต้องห่วงครับ ท่านวางใจได้เลย..."

เฉินฉางชุนถือโทรศัพท์ค้างไว้อย่างนั้นหลังจากวางสายไปแล้วด้วยอาการมึนตึ๊บทำอะไรไม่ถูก

จนกระทั่งหลิวจินทักขึ้น เขาถึงได้เริ่มตั้งสติได้

"ลูกพี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?" หลิวจินขมวดคิ้วถามด้วยความสงสัย

เฉินฉางชุนมองหน้าเขาด้วยสายตาที่ดูเหม่อลอย ริมฝีปากขยับอยู่พักหนึ่งแต่กลับพูดอะไรไม่ออก สุดท้ายเขาก็ขยับปากพูดเบาๆ

"อะ... อะไรนะ?" หลิวจินชะงักไป

"ฉันบอกว่า..."

เฉินฉางชุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"มีคนแบกศพไปที่ศาล แล้วไปร้องทุกข์ต่อหน้าสื่อมวลชนนับสิบเจ้าเลยว่ะ!!!"

หลิวจินอึ้งไปครู่หนึ่ง

วินาทีต่อมา...

รูม่านตาของเขาหดเล็กลง ขนแขนพร้อมใจกันลุกซู่ไปทั้งตัว

นี่มันคือ...

การแบกศพฟ้องศาล!?

[จบแล้ว]