ตอนที่ 18 คุณโจ๊กเกอร์ คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?

พายุความคิดในสมองของโจวจิ่นย่อมไม่มีใครได้ยิน

ในสายตาของผู้ชมในห้องส่งสัญญาณ เขาแค่หลับตาลงนิ่งๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นก็วิ่งพรวดเข้าไปในห้องครัว

และเมื่อดูจากกระบวนการทั้งหมดแล้ว ผู้ชมต่างก็มองไม่เห็นทัศนคติที่ดูจริงจังจากตัวโจวจิ่นเลยแม้แต่นิดเดียว

จุดนี้สร้างความแตกต่างอย่างรุนแรงเมื่อเทียบกับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ

พวกกลุ่มที่แม้จะจนปัญญาไร้ทางออก อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเตรียมตัวกันอย่างเคร่งเครียด

แต่ท่าทางของโจวจิ่นกลับดูเหมือนไม่มีอะไรจะเกิดขึ้นเลย

แม้จำนวนผู้ชมในห้องส่งของโจวจิ่นจะไม่มากนัก แต่ทัศนคติที่ดูเฉื่อยชานี้ก็ดึงดูดความไม่พอใจจากผู้ชมได้ไม่น้อย

"ให้ตายสิ หมอนี่ทำอะไรของเขาอยู่น่ะ?"

"สงสัยจะถอดใจแล้วล่ะ เห็นแต่งตัวประหลาดๆ ฉันก็นึกว่าจะมีดีซะอีก"

"หรือว่าอยากหาอะไรกินอร่อยๆ ก่อนโดนจับ?"

"ไปเหอะๆ ห้องส่งนี้ไม่มีอะไรน่าดูหรอก"

"ฉันเพิ่งมาจากห้องของเชอร์ล็อก โฮมส์ ทางนั้นคิดแผนหลบหนีออกแล้วนะ"

"ฉันก็ดูมา เปาเจิ่งกับกงซุนเช่อก็เริ่มเคลื่อนไหวแล้ว แผนเดียวกับเชอร์ล็อกเลย คือจะหนีออกทางคอมเพรสเซอร์แอร์"

"ดูท่าคอมเพรสเซอร์แอร์จะเป็นทางรอดทางเดียวจริงๆ"

"ก็ไม่แน่หรอก ฉันเห็นผู้เข้าแข่งขันหลายคนออกจากอพาร์ตเมนต์ไปแล้ว ดูเหมือนจะมุ่งหน้าไปดาดฟ้า"

"พวกคุณดูสิ เด็กชายที่ชื่อเอโดงาวะเดินไปที่หน้าต่างแล้ว หรือว่าเขาจะคิดแผนนี้ออกเหมือนกัน?"

"เชี่ย เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาแฮะ"

........

ภายในห้องหลบหนีเสมือนจริง

ไม่นานหลังจากได้รับคำสั่งจากทีมงานรายการ เด็กประถมเอโดงาวะก็รีบก้าวไปที่ริมหน้าต่างทันที เขาชะโงกหน้าลงไปมองด้านล่าง

ที่นี่คือชั้น 17 สูงจากพื้นดินอย่างน้อยห้าหกสิบเมตร เมื่อมองลงไป คนเดินถนนและรถยนต์บนถนนดูเล็กเหมือนเม็ดถั่วที่ถูกย่อส่วนลงหลายร้อยเท่า

เอโดงาวะดูเหมือนกำลังยืนยันอะไรบางอย่างด้วยความร้อนรน ถึงขั้นปีนขึ้นไปยืนบนขอบหน้าต่างแล้วชะโงกตัวออกไปครึ่งตัว

พื้นที่สีเขียว...

ท่อน้ำ...

คอมเพรสเซอร์แอร์...

เดี๋ยวก่อน!

คอมเพรสเซอร์แอร์?

จากชั้นล่างสุดจนถึงชั้นบนสุด บนผนังทั้งสองด้านของหน้าต่าง มีคอมเพรสเซอร์แอร์ติดตั้งไว้อย่างเป็นระเบียบสองแถว!

ยิ่งกว่านั้น ระยะห่างของคอมเพรสเซอร์แอร์ทั้งสองฝั่งกว้างประมาณช่วงแขนของผู้ใหญ่พอดี ถ้ากระโดดทีละขั้น เอโดงาวะสามารถกระโดดผ่านไปได้แน่นอน

"ถึงจะเสี่ยงตกตึก แต่ตอนนี้มีแค่ทางนี้ทางเดียวแล้ว"

เวลาไม่คอยท่า เอโดงาวะกัดฟันตัดสินใจในใจ เขาหันกลับมาเรียกด้วยความเร่งรีบ "คุณโจ๊กเกอร์..."

หือ?

เอโดงาวะเพิ่งสังเกตเห็นว่า ในตอนที่เขากำลังตรวจสอบสถานการณ์นอกหน้าต่างอยู่นั้น โจวจิ่นกลับหายตัวไปแล้ว

เขาไปไหน?

แย่แล้ว... คงไม่ได้ออกไปทางประตูหน้าหรอกนะ?

ข้างนอกนั่นมีโอกาสสูงมากที่จะมีเจ้าหน้าที่ดักซุ่มอยู่ ถ้าเขาออกไปจริงๆ ล่ะก็จบเห่แน่!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เอโดงาวะก็รีบกระโดดลงจากขอบหน้าต่างแล้ววิ่งไปที่ประตูทันที

เนื่องจากทั้งคู่เป็นผู้เข้าแข่งขันกลุ่มเดียวกัน ถ้าคนหนึ่งถูกจับ คะแนนย่อมถูกหักไปพร้อมกัน

ทว่าในขณะที่เอโดงาวะกำลังจะถึงประตู เขากลับพบว่าประตูห้องข้างๆ เปิดอยู่ข้างหนึ่ง ข้างในคือห้องครัวขนาดไม่ถึง 5 ตารางเมตร

ในตอนนี้ โจวจิ่นกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น เขาลากสายถังแก๊สออกมาจากตู้ และดูท่าทางกำลังจะใช้มีดสั้นกรีดสายยางที่เชื่อมต่อกับถังแก๊สให้ขาด

"เอ๊ะ?"

เอโดงาวะชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไปตามสัญชาตญาณ "คุณโจ๊กเกอร์ คุณคิดจะทำอะไรครับ?"

โจวจิ่นไม่ได้เอ่ยคำใด

เขากำลังวุ่นอยู่กับการคำนวณเหตุการณ์ที่อาจเกิดขึ้นหลังจากผู้จับกุมบุกเข้ามาในห้อง รวมถึงคำนวณเวลาอย่างแม่นยำในหัว

เขาเตรียมจะใช้เครื่องมือง่ายๆ ในห้องครัว สร้างระเบิดเวลาขึ้นมา

"คุณโจ๊กเกอร์ ผมคิดแผนหลบหนีได้แล้ว คุณต้องไปกับผมเดี๋ยวนี้!"

"เร็วเข้า ไม่ทันเวลาแล้ว!"

"เราต้องกระโดดลงไปทางคอมเพรสเซอร์แอร์ แล้วหาโอกาสหนีออกจากหมู่บ้าน ผมคิดทบทวนดูแล้ว นี่คือทางเดียวจริงๆ"

เอโดงาวะเหลือบมองนาฬิกา พบว่าเวลาผ่านไป 2 นาทีแล้ว

นั่นหมายความว่าอย่างมากที่สุดอีก 3 นาที ผู้จับกุมจะพุ่งเข้ามาในห้อง การจะกระโดดจากคอมเพรสเซอร์แอร์ลงไปถึงชั้นหนึ่งต้องใช้เวลามาก เอโดงาวะรู้ดีว่าตอนนี้จะเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้

น้ำเสียงของเด็กชายจึงเริ่มเต็มไปด้วยความร้อนรน

......

ในขณะเดียวกัน ภายในห้องส่งสัญญาณ

ผู้ชมจำนวนไม่มากนัก นอกจากจะทึ่งที่เอโดงาวะคิดแผนออกแล้ว ยังอดไม่ได้ที่จะร้อนรนแทนเขาด้วย

"ให้ตายสิ เด็กคนนี้คิดแผนออกจริงๆ ด้วย!"

"ไม่ใช่แค่คิดออกนะ แต่แผนเดียวกับเชอร์ล็อก โฮมส์ และพวกเปาเจิ่งเลย คือจะใช้คอมเพรสเซอร์แอร์หนีตาย"

"เสียดาย... เสียดายจริงๆ... ถ้าไม่มีเพื่อนร่วมทีมที่เป็นตัวถ่วงแบบนี้ มีโอกาสหนีพ้นจริงๆ นะนั่น"

"ว่าแต่เจ้าโจ๊กเกอร์นี่ทำอะไรอยู่กันแน่?"

"กรีดสายถังแก๊ส? กะจะระเบิดตัวเองไปพร้อมกับพวกตำรวจเหรอ?"

"เชี่ย... ไม่พูดถึงเรื่องอื่นนะ แต่โจ๊กเกอร์นี่แม่งโหดชะมัด รู้ว่าหนีไม่พ้นเลยจะตายไปด้วยกันเลยเรยเหรอ?!"

"ใจถึงพึ่งได้!"

"ฉันว่าก็แค่คนบ้าพลังที่พาเพื่อนร่วมทีมซวยไปด้วย สงสารเอโดงาวะเลย เงินห้าแสนคงปลิวหายไปแน่ๆ งานนี้"

"เฮ้อ... สงสารน้องเอโดงาวะจัง"

.......

ภายในห้องหลบหนีเสมือนจริง

"คุณโจ๊กเกอร์!!!"

เอโดงาวะตะโกนเรียกอยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล

เขาเริ่มร้อนใจจริงๆ จนไม่สนอะไรอีกแล้ว พุ่งเข้าไปกะจะดึงตัวโจวจิ่นให้ลุกขึ้นเพื่อไปหนีออกนอกหน้าต่าง

ทว่า... ทันทีที่เอโดงาวะยื่นมือออกไป เขาก็เห็นโจวจิ่นที่กำลังสาละวนอยู่เงยหน้าขึ้นมาฉับพลัน ดวงตาที่ลึกโผลงราวกับหลุมดำคู่นั้นจ้องมองมาที่เขาเพียงแวบเดียว

กลิ่นอายปีศาจของโจ๊กเกอร์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง!

เอโดงาวะถอยหลังกรูดไปสองก้าวตามสัญชาตญาณ เขาตั้งท่าป้องกันตัวอีกครั้ง นาฬิกายาสลบเล็งไปที่โจวจิ่นเกือบจะในทันที

โจวจิ่นไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย มีดสั้นที่คมกริบในมือเหวี่ยงวับเดียว กรีดสายยางถังแก๊สจนขาดสะบั้น พร้อมกับหมุนวาล์วเปิดจนสุด

ในเวลาอันรวดเร็ว...

ภายในห้องครัวขนาดไม่ถึงห้าตารางเมตร ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นของแก๊สหุงต้ม...

[จบตอน]###