บทที่ 10: ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ กับการเฝ้าระวังที่ไร้ผล!
บทที่ 10: ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ กับการเฝ้าระวังที่ไร้ผล!
ที่พักของผู้เข้าแข่งขันตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของวิหาร เป็นอาคารทรงจีนประยุกต์ที่แบ่งเป็นห้องพักหรูหรานับร้อยห้อง
ตลอดทางเดิน เอโดงาวะเดินนำหน้าโดยทิ้งระยะห่างจากโจวจิ่นเล็กน้อย สมองของเขายังคงหมุนวนอยู่กับคำพูดเรื่อง "ระเบิด" และ "แบตเตอรี่รถยนต์" ไม่หยุด ในหัวของนักสืบตัวน้อยกำลังจำลองสถานการณ์ต่างๆ เพื่อหาทางรับมือ หากชายเบื้องหลังเขาเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาจริงๆ
เมื่อมาถึงห้องพัก เอโดงาวะใช้กุญแจไขเข้าไป ภายในห้องกว้างขวางมีเตียงเดี่ยวสองเตียงจัดวางไว้อย่างเป็นสัดส่วน เครื่องอำนวยความสะดวกครบครันระดับโรงแรมหรู
โจวจิ่นเดินตามเข้ามาในห้อง เขาโยนเสื้อสูทสีม่วงไว้ที่ปลายเตียงอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปที่หน้าต่าง กวาดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของภูเขาที่โอบล้อมคฤหาสน์ไว้
"พี่โจวจิ่นครับ... พี่จะไมล้างหน้าหน่อยเหรอ?" เอโดงาวะถามพลางมองไปที่เครื่องสำอางตัวตลกบนใบหน้าของอีกฝ่าย
โจวจิ่นหันกลับมา ยิ้มจนแผลที่มุมปากดูเด่นชัดขึ้นในแสงไฟสลัวของห้อง "ไม่ล่ะ พี่ชอบแบบนี้ มันทำให้พี่รู้สึกเป็นตัวเองมากกว่า"
‘เป็นตัวเอง... ในฐานะตัวตลกที่บ้าคลั่งเนี่ยนะ?’ เอโดงาวะคิดในใจพร้อมกับลอบกลืนน้ำลาย
เมื่อเห็นโจวจิ่นไม่ได้มีท่าทีจะลงมือทำอะไรอุกอาจในตอนนี้ เอโดงาวะจึงขอตัวเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ประตูปิดลงและล็อกกลอน เขาชักโทรศัพท์มือถือออกมาทันทีแล้วกดเบอร์หา โคโกโร่ โมริ
"ฮัลโหล... คุณลุงครับ! ผมเองนะ " เขาแอบกระซิบเสียงเบา
"อ้าว เจ้าหนู มีอะไรเรอะ? ฉันกำลังจะเข้านอนแล้วนะเนี่ย" เสียงของโคโกโร่ดูงัวเงียและรำคาญใจเล็กน้อย
"คุณลุงฟังผมนะ! เพื่อนร่วมทีมของผมที่ชื่อโจวจิ่นน่ะ เขาอันตรายมาก! เมื่อกี้เขากับผมเพิ่งจะ..." เอโดงาวะเล่าเรื่องที่โจวจิ่นพูดถึงการวางระเบิดและโครงสร้างอาคารอย่างละเอียด รวมถึงความรู้สึกกดดันที่เขาสัมผัสได้
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีเสียงหัวเราะพรืดออกมา "ฮ่าๆๆๆ! เจ้าหนูโคนัน นายคงดูการ์ตูนมากไปหรือเปล่า? เขาคงแค่แกล้งแหย่นายเล่นน่ะสิ ใครจะมาบอกแผนวางระเบิดให้เด็กประถมฟังกันล่ะ? อีกอย่าง เขาเป็นผู้เข้าแข่งขันที่ผ่านการคัดเลือกมาอย่างดีนะ รายการนี้ระดับโลกเชียวนา จะมีอาชญากรจริงๆ หลุดเข้ามาได้ยังไง"
"แต่คุณลุงครับ..."
"เอาเถอะๆ อย่าคิดมาก รีบนอนซะ พรุ่งนี้ต้องแข่งแล้ว อย่าให้ฉันต้องขายหน้าล่ะ" แล้วโคโกโร่ก็ตัดสายไป
เอโดงาวะจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความว่างเปล่า เขาได้แต่ถอนหายใจยาว "สุดท้ายก็ไม่มีใครเชื่อสินะ..."
เมื่อเดินกลับออกมาจากห้องน้ำ เขาพบว่าโจวจิ่นนอนเอนกายอยู่บนเตียงแล้ว ดวงตาของชายหนุ่มหลับพริ้ม ดูนิ่งสงบผิดกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาก่อนหน้านี้ ทว่าสิ่งที่ทำให้เอโดงาวะสะดุ้งคือ มีดสั้นที่เขาเคยเห็นเพียงเงา ตอนนี้มันถูกวางไว้บนโต๊ะข้างเตียงในระยะที่โจวจิ่นคว้าได้ทันที
ค่ำคืนนั้น สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนอื่นอาจจะเป็นคืนที่ตื่นเต้นก่อนวันแข่งจริง แต่สำหรับเอโดงาวะ มันคือการเฝ้ายามที่ทรมานที่สุด เขาพยายามถ่างตาให้กว้างที่สุดเพื่อจับตาดูการเคลื่อนไหวของรูมเมทคนนี้
เขากลัวว่าหากเขาหลับไป เขาอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย หรือไม่คฤหาสน์หลังนี้อาจจะหายไปจากแผนที่โลก
แต่เมื่อเวลาผ่านไปถึงตีสาม ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและร่างกายที่เป็นเด็กก็เริ่มประท้วง เปลือกตาของเอโดงาวะเริ่มหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเขาก็ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ในความเงียบสงัดของห้องพัก...
โจวจิ่นที่ควรจะหลับไปแล้ว ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด นัยน์ตาสีดำของเขาจ้องมองไปที่เด็กชายที่นอนขดตัวอยู่อีกเตียงหนึ่ง มุมปากของเขาขยับยิ้มเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เดาไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
"เป็นนักสืบที่ขยันจริงๆ นะ..."
โจวจิ่นพึมพำเบาๆ ก่อนจะหลับตาลงจริงๆ เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับรายการ เพอร์เฟค เอสเคป ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
[จบตอน]###