ตอนที่ 29: ยาชำระไขกระดูก... ของดีที่เสี่ยคู่ควร!
ตอนที่ 29: ยาชำระไขกระดูก... ของดีที่เสี่ยคู่ควร!
ตอนที่ 29: ยาชำระไขกระดูก... ของดีที่เสี่ยคู่ควร!
ยาชำระไขกระดูก?
เปลี่ยนร่างสร้างกระดูก?
เย่ชวนจ้องมองคำอธิบายไอเทมในหน้าจอด้วยหัวใจที่เต้นรัวแรงราวกับกลองศึก
การที่ค่าความชอบของไป๋เฉียนซวงเพิ่มขึ้น ทำให้เขาปลดล็อกของรางวัลระดับแรร์ไอเทมได้ และไอ้เจ้ายาเม็ดนี้... มันอาจจะเป็นกุญแจสำคัญที่ไขประตูสู่ชีวิตใหม่ของเขา!
โรคหัวใจล้มเหลว... โรคร้ายที่กัดกินชีวิตเขามาตลอด หมอบอกว่ารักษาไม่หาย ทำได้แค่ประคองอาการรอวันตาย
แต่ตอนนี้... แสงสว่างที่ปลายอุโมงค์มันสาดส่องเข้ามาแยงตาจนแสบไปหมด!
"เป็นไรอะพี่เย่? จ้องมือถือตาค้างเชียว" ลั่วซีเห็นเย่ชวนนิ่งไปนานก็ชักเป็นห่วง ยื่นมือขาวๆ มาโบกไปมาตรงหน้า "เห็นผีรึไง?"
นางชะโงกหน้าเข้ามาดูใกล้ๆ แต่บนหน้าจอก็เห็นแค่หน้าโฮมสกรีนว่างเปล่า
"เปล่า ไม่มีไร" เย่ชวนได้สติ รีบเก็บอาการ ตอนนี้ในหัวเขามีแต่เรื่องยาชำระไขกระดูก อยากจะรีบๆ ลองของเต็มแก่
"ลั่วซี... จะกลับบ้านยัง?"
ลั่วซีสตั๊นไปสามวิ ก่อนจะชี้หน้าตัวเอง "ห๊ะ? นี่พี่ไล่หนูเหรอ?"
อุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาจ่ายตลาด ทำกับข้าวให้กิน พอกินเสร็จก็ถีบหัวส่งเลยเรอะ? น้ำสักแก้วยังไม่ถามหา!
ความน้อยใจพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง แก้มป่องๆ พองลมด้วยความโกรธ นางกระทืบเท้าปังๆ
"ไอ้คนใจดำ! ไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"
งับ!
ด่าอย่างเดียวไม่สะใจ นางคว้าข้อมือเย่ชวนมากัดจมเขี้ยวหนึ่งที แล้วสะบัดหน้าวิ่งหนีออกจากห้อง
"กลับก็ได้ย่ะ! เชิญสวีทกันให้พอใจเลย!"
"เดี๋ยว..."
เย่ชวนยังไม่ทันจะได้รั้ง ประตูหน้าก็ปิดดังปัง!
เขารีบชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร่างเล็กๆ ของลั่วซีวิ่งจู๊ดออกจากตึกไปอย่างไว หางม้าปลิวไสวไปตามลม
วิ่งเร็วขนาดนั้น... ลืมกระเป๋าถือไว้บนโซฟาด้วยนั่น
ไป๋เฉียนซวงที่กำลังเก็บจานชามอยู่ในครัวเดินออกมาด้วยสีหน้างุนงง
"เย่ชวน... 'ผู้ชายเฮงซวย' แปลว่าอะไรหรือ? แม่นางลั่วดูจะโกรธเคืองยิ่งนัก"
เย่ชวนมุมปากกระตุก "เอ่อ... แปลว่าคนหล่อน่ะ เป็นคำชม"
"อ้อ..." ไป๋เฉียนซวงพยักหน้าทำความเข้าใจ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"เช่นนั้น... เย่ชวน ท่านช่างเป็น 'ผู้ชายเฮงซวย' ยิ่งนัก ขอบใจสำหรับอาหารมื้อนี้"
เย่ชวนกุมขมับ
"เอาเถอะ... คุณกลับไปบำเพ็ญเพียรต่อเถอะ เดี๋ยวตอนเย็นซื้อขนมมาฝาก"
"ข้า..." ไป๋เฉียนซวงทำท่าจะปฏิเสธตามมารยาท แต่พอนึกถึงรสชาติกรุบกรอบของมันฝรั่งทอดเมื่อคืน คำปฏิเสธก็กลืนหายลงคอ
"ขอบใจมาก... ท่านผู้ชายเฮงซวย"
เย่ชวน: "..."
เวรกรรม... สอนอะไรไปนางจำแม่นชิบหาย
...
หลังจากส่งแม่นางเซียนเข้าห้อง เย่ชวนก็รีบจัดการธุระส่วนตัว
เขาส่งข้อความไปง้อลั่วซีสั้นๆ ก่อนจะกดใช้ 'ยาชำระไขกระดูก'
เม็ดยาสีทองหม่นปรากฏขึ้นในมือ กลิ่นสมุนไพรหอมเตะจมูก
อึก!
กลืนลงคอไปรวดเดียว
รสชาติไม่ขมอย่างที่คิด สัมผัสแรกเย็นวาบเหมือนเคี้ยวหมากฝรั่งรสมิ้นต์ ตามด้วยรสหวานปะแล่มๆ และความร้อนวูบวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
กร๊อบ... แกร๊บ...
เสียงกระดูกลั่นดังสนั่น ร่างกายของเย่ชวนเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด เหมือนมีใครเอาค้อนมาทุบกระดูกให้แตกแล้วต่อใหม่
"อึก..." เย่ชวนกัดฟันแน่น เหงื่อกาฬไหลพราก หน้าซีดเผือด
ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาเป็นระลอกๆ เหมือนโดนรถสิบล้อทับแล้วถอยกลับมาทับซ้ำ
ผ่านไปหลายชั่วโมงที่ยาวนานเหมือนชั่วกัลปาวสาน ในที่สุดความเจ็บปวดก็จางหายไป
"เฮือก!"
เย่ชวนลืมตาโพลง สูดหายใจเข้าปอดลึกสุดขั้ว
ความรู้สึกหนักอึ้งที่หน้าอกหายไปแล้ว!
อาการหายใจติดขัดที่เคยเป็นเพื่อนซี้มาตลอดหลายปี... หายวับไปกับตา!
เขาลองจับชีพจรตัวเองดู...
ตึกตั๊ก... ตึกตั๊ก...
เสียงหัวใจเต้นแรงและมั่นคง เป็นจังหวะร็อคแอนด์โรลที่เขาไม่ได้ยินมานานแสนนาน!
หายแล้ว!
กูหายแล้วโว้ยยย!
แต่เดี๋ยวนะ... กลิ่นอะไรวะเนี่ย? เหม็นเน่าฉิบหาย!
เย่ชวนก้มมองตัวเองแล้วแทบอ้วก บนผิวหนังมีคราบเมือกสีดำเหนียวหนืดปกคลุมไปทั่วร่าง เหมือนเพิ่งไปคลุกบ่อเกรอะมาหมาดๆ
"อุ๊บ... แหวะ!"
เย่ชวนวิ่งเข้าห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดตัวอย่างบ้าคลั่ง
ขัดถูอยู่นานนับชั่วโมงกว่าคราบสกปรกจะหลุดออกหมด พื้นห้องน้ำกลายเป็นทะเลโคลนสีดำ
เมื่อเช็ดตัวแห้ง เย่ชวนมายืนส่องกระจก
"เฮ้ย... นี่กูเหรอวะ?"
ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมาขาวอมชมพูดูมีเลือดฝาด ผิวเนียนละเอียดอย่างกับตูดเด็ก ดวงตาสดใสเป็นประกาย
แถมดูเหมือนจะสูงขึ้นอีกนิดหน่อยด้วย?
"หล่อขึ้นเป็นกองเลยแฮะ" เย่ชวนเก๊กท่าหน้ากระจก หลงตัวเองไปหนึ่งกรุบ
นี่แหละอานิสงส์ของยาเซียน! ไม่เพียงรักษาโรค แต่ยังรีโนเวทหนังหน้าใหม่ให้ไฉไลกว่าเดิม!
เขาหยิบมือถือมาเช็คสเตตัส
[เจ้าของหอพัก: เย่ชวน]
[สถานะ: แข็งแรงปั๋ง ฟิตเปรี้ยะ!]
[สกิล: วิชาดาบตงหัว, เคล็ดวิชาเซียนขั้นหนึ่ง...]
[ภารกิจด่วน: สั่งสอนหวงฮ่าวเทียนให้หลาบจำ!]
"เอาล่ะ... ชีวิตดี๊ดี" เย่ชวนยิ้มกริ่ม
ต่อไปก็ต้องไปง้อ 'แม่เพื่อนสาวขี้งอน' ซะหน่อย
เขานุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจะไปแต่งตัว จังหวะนรกเปิดประตูห้องนอน ไป๋เฉียนซวงก็เปิดประตูห้องนางออกมาพอดี
สายตาปะทะกันจังๆ
เย่ชวน (สภาพกึ่งเปลือย): "เอ่อ... ลืมหยิบเสื้อผ้า"
ไป๋เฉียนซวง (หน้านิ่งแต่หูแดง): "..."
นางถอยหลังกรูดเข้าห้อง ปิดประตูปัง!
เย่ชวนยักไหล่... ของดีมีไว้โชว์ ไม่เก็บตังค์ก็บุญแล้วแม่คุณ!