ตอนที่ 23: ค่าความชอบของไป๋เฉียนซวงพุ่งปรี๊ด!

ตอนที่ 23: ค่าความชอบของไป๋เฉียนซวงพุ่งปรี๊ด!

หลังจากนั่งรถเมล์โยกเยกมาได้สักพัก เย่ชวนก็พาไป๋เฉียนซวงมาโผล่ที่จัตุรัสการค้าอันคึกคัก

ที่นี่คนพลุกพล่านกว่าย่านที่เขาไปเดินกับลั่วซีลิบลับ ยิ่งวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ ฝูงชนจึงแน่นขนัด ภาพความเจริญรุ่งเรืองตรงหน้าทำเอาไป๋เฉียนซวงถึงกับอึ้งไปเลย

นางเงยหน้าขึ้นมองตึกระฟ้าที่สูงเสียดเมฆ มองดูผู้คนที่เดินขวักไขว่ และเด็กน้อยที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน แววตาของนางไหววูบราวกับถูกบางอย่างสะกิดใจ

"ที่นี่... สงบสุขยิ่งนัก" ไป๋เฉียนซวงพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะหันมาถามเย่ชวน "โลกของพวกเจ้าไม่มีการเข่นฆ่าแย่งชิงกันเลยหรือ?"

สำหรับคนที่มาจากทวีปเทียนเสวียน ดินแดนที่กฎแห่งป่า 'ปลาใหญ่กินปลาเล็ก' คือความจริงอันโหดร้าย ภาพความสงบสุขเช่นนี้ช่างเหลือเชื่อ

ในโลกของนาง ความปลอดภัยแบบนี้มีอยู่แค่ในเขตคุ้มครองของยอดฝีมือระดับสูงเท่านั้น ส่วนตึกรามบ้านช่องก็เป็นแค่หอไม้ธรรมดาๆ ไม่มีทางสร้างหอคอยเสียดฟ้าด้วยเหล็กและหินผาแบบนี้ได้

ความศิวิไลซ์ของคอนกรีตเสริมเหล็กกระแทกใจแม่นางเซียนเข้าอย่างจัง

"มีสิ แต่มันมีคนที่ยอมเสียสละเพื่อปกป้องความสงบนี้อยู่น่ะ" เย่ชวนยิ้มบางๆ "ความสงบสุขไม่ได้ลอยมาจากฟ้า แต่มันต้องแลกมาด้วยเลือดเนื้อ ถ้าอ่อนแอก็โดนรังแก กฎนี้ใช้ได้ทุกที่แหละ"

ไป๋เฉียนซวงพยักหน้าเข้าใจ

ในหัวของนางคงจินตนาการไปว่า ที่นี่คงมีเหล่าเซียนผู้ยิ่งใหญ่คอยกางอาณาเขตพิทักษ์เมืองอยู่กระมัง

...

เย่ชวนพาไป๋เฉียนซวงมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านชานมไข่มุก แถวไม่ยาวมากนัก เพราะห้างนี้มีร้านน้ำหวานผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แย่งลูกค้ากันเองอุตลุด

"ชานมไข่มุกสองแก้วครับ" เย่ชวนสั่งอย่างคล่องแคล่ว

"ได้เลยจ้า!"

ไม่นานเกินรอ เย่ชวนก็รับแก้วเครื่องดื่มเย็นเฉียบมาถือไว้ แล้วยื่นแก้วหนึ่งให้ไป๋เฉียนซวง

ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสความเย็นเยือก และสายตาปะทะกับของเหลวสีน้ำตาลตุ่นๆ ในแก้วใส คิ้วสวยของไป๋เฉียนซวงก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน

"เป็นอะไรไป? ลองชิมดูสิ" เย่ชวนเห็นนางยืนจ้องแก้วตาค้างก็อดทักไม่ได้

"นี่มัน... โคลนตมหรือ?" ไป๋เฉียนซวงทำหน้าเหมือนเห็นยาพิษ แถมข้างล่างยังมีเม็ดกลมๆ สีดำน่าสงสัยจมอยู่ก้นแก้วอีก มนุษย์ที่นี่กินของพรรค์นี้จริงดิ?

"โคลนบ้านป้าสิ นี่เขาเรียกว่า 'ชานม' คือเอานมกับชามาผสมกัน ส่วนไอ้เม็ดดำๆ นั่นคือไข่มุก ทำจากแป้งมันกับน้ำเชื่อม" เย่ชวนอธิบายแบบกำปั้นทุบดิน "เอาง่ายๆ มันก็คือแป้งปั้นก้อนนั่นแหละ"

พอได้ยินว่ามันคือนมผสมชา ไป๋เฉียนซวงก็พอจะวางใจได้เปราะหนึ่ง แต่ก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ

"ข้าไม่หิวน้ำ"

นางไม่พิสมัยเครื่องดื่มสีตุ่นๆ นี่เอาซะเลย

"ไม่มีใครกินชานมแก้กระหายหรอกน่า กินเอาอร่อยโว้ย ลองดูเดี๋ยวรู้เรื่อง" เย่ชวนไม่พูดพร่ำทำเพลง เจาะหลอดดูด 'ซู้ดดด' โชว์ให้ดูเป็นขวัญตา

ไป๋เฉียนซวงเห็นเย่ชวนกินได้ไม่ตาย ก็เลยลองทำตามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

นางงับหลอดแล้วดูดเบาๆ

วินาทีต่อมา ดวงตากลมโตก็เบิกโพลงเป็นประกายวิบวับ!

ด้วยความที่เป็น 'กายาเต๋า' มาตั้งแต่เกิด บำเพ็ญเพียรจนบรรลุขั้นสร้างรากฐานตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ นางจึงไม่เคยแตะต้องอาหารของปุถุชนมาก่อน แต่วินาทีที่รสหวานหอมของชาผสมนม และความหนึบหนับสู้ฟันของไข่มุกระเบิดในปาก... มันคือการค้นพบที่ยิ่งใหญ่!

"อร่อยกว่าเหล้าเซียนของท่านลุงเสียอีก" ไป๋เฉียนซวงก้มมองแก้วในมือ ปรากฏว่าระดับน้ำลดฮวบไปเกือบครึ่งแก้วในรวดเดียว

เย่ชวนเพิ่งดูดไปได้อึกเดียว แต่นางเล่นซัดโฮกไปขนาดนี้...

ไป๋เฉียนซวงหน้าแดงซ่านด้วยความเขิน รีบซ่อนแก้วไว้ข้างหลัง ทำหน้านิ่งกลบเกลื่อนความตะกละ

"ชอบก็ดีแล้ว" เย่ชวนไม่ทันสังเกตอาการเลิ่กลั่กของนาง ยิ้มพอใจที่แผนสำเร็จ

"แพงหรือไม่?" นางถามด้วยความเกรงใจ

"ไม่แพงหรอก คนทั่วไปเขาก็กินกัน" เย่ชวนเหลือบมองป้ายราคา โปรโมชั่นสองแก้ว 12.9 หยวน ถูกเหมือนได้เปล่า

จังหวะนั้นเอง มือถือในกระเป๋าก็สั่นครืดคราด

[ภารกิจมือใหม่: เพิ่มค่าความชอบของไป๋เฉียนซวง]

[ความคืบหน้าปัจจุบัน: 15% จากเป้าหมาย 20%]

หืม?

นี่มันภารกิจหลักเหรอเนี่ย?

เย่ชวนจ้องหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขวับไปมองไป๋เฉียนซวง

แม่นางเซียนที่กำลังแอบดูดชานม 'ซู๊ดๆ' พอเห็นเย่ชวนจ้องเขม็งด้วยสายตาเร่าร้อน นางก็ชะงักกึก ปล่อยหลอดออกจากปากแทบไม่ทัน

"ข้า... ดูดแรงไปหรือ?" นางถามเสียงอ่อย นึกว่าเย่ชวนตำหนิที่นางกินมูมมาม

"เปล่าๆ ถ้าไม่อิ่มเดี๋ยวซื้อให้อีกแก้วก็ได้" เย่ชวนรีบแก้ตัว ถ้าแค่ชานมแก้วละไม่กี่บาทแลกกับเงินค่าเช่าวันละหลายพัน อาบน้ำด้วยชานมป๋าก็จัดให้ได้!

ได้ยินเย่ชวนพูดเอาใจขนาดนั้น ไป๋เฉียนซวงก็อดสงสัยไม่ได้

"เย่ชวน... เหตุใดเจ้าจึงดีต่อข้าเช่นนี้?"

นางไม่มีวิชาจะสอน ไม่มีของวิเศษติดตัว แล้วเขาจะมาทำดีด้วยทำไม?

หรือว่า... หวังในเรือนร่างของข้า?

แต่ถ้าเขาคิดมิดีมิร้ายจริง ป่านนี้คงลงมือไปนานแล้ว ไม่มาดูแลเทคแคร์ดีขนาดนี้หรอก

เจอคำถามแทงใจดำ เย่ชวนก็เก๊กท่า เอามือไพล่หลังทำเท่

"อาจจะเป็นเพราะพรหมลิขิตละมั้ง"

"พรหมลิขิต?"

"คุณกับผมเหมือนกัน ตรงที่โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งในโลกใบนี้" เย่ชวนทอดสายตามองท้องฟ้า ทำมุม 45 องศาอย่างพระเอกมิวสิควิดีโอเศร้าๆ "ผมรู้สึกว่า... ผมทิ้งคุณไม่ได้"

"เราสองคน... หัวอกเดียวกัน"

คำพูดเลี่ยนๆ ของเย่ชวนกลับกระแทกใจสาวน้อยต่างโลกเข้าอย่างจัง

ไป๋เฉียนซวงใจสั่นระริก

ที่แท้เขาก็เห็นใจคนหัวอกเดียวกันนี่เอง... เขาช่างเป็นคนดีอะไรเยี่ยงนี้!

ทั้งที่ไม่ได้ประโยชน์อะไร แต่กลับมีน้ำใจไมตรีเปี่ยมล้น

ในโลกเซียนที่เต็มไปด้วยการหักหลังและผลประโยชน์ นี่เป็นครั้งแรกนอกจากท่านอาจารย์และท่านแม่ ที่นางสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แท้จริง

ความดีที่บริสุทธิ์ใจ ไม่หวังสิ่งตอบแทน...

ไป๋เฉียนซวงจ้องมองเย่ชวนด้วยแววตาซาบซึ้ง ในหัวเริ่มคิดหาวิธีตอบแทนบุญคุณเขา

แต่แย่จัง... นอกจากฆ่าคนกับนั่งสมาธิ นางก็ทำอะไรไม่เป็นเลยแฮะ

"ติ๊ง!"

มือถือสั่นอีกรอบ เย่ชวนก้มดูแล้วก็ต้องยิ้มกริ่ม

[ภารกิจสำเร็จ: เพิ่มค่าความชอบของไป๋เฉียนซวง]

[รายได้รายวัน: 2,000 -> 3,000 หยวน]

[โอกาสดรอปไอเทมสายบำเพ็ญเพียรระดับกลาง]

[ได้รับแต้มคะแนน: 10 -> 15]

แต้มคะแนนคืออะไรช่างหัวมัน แต่รายได้เพิ่มเป็นวันละสามพันนี่สิของจริง!

เดือนละเก้าหมื่น!

ปีละล้านกว่า!

น้ำตาจะไหล... ในที่สุดเสี่ยเย่ก็จะได้รวยกับเขาแล้วโว้ย!

ไป๋เฉียนซวงเห็นเย่ชวนทำหน้าปลาบปลื้มน้ำตาคลอก็เอียงคอสงสัย "?"

สมองของเย่ชวนดีดลูกคิดรางแก้วรัวๆ นี่แค่คนเดียวนะ ถ้าหาคนเช่ามาเพิ่มได้อีกล่ะ?

"งานนี้เสือนอนกินชัดๆ" เย่ชวนพึมพำกับตัวเอง พอเห็นสายตาใสซื่อของไป๋เฉียนซวงจ้องอยู่ เขาก็รีบเก๊กขรึม

"ไปกันเถอะ เดี๋ยวพาไปกินของอร่อย"

"..." ไป๋เฉียนซวงกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"ตกลง..."

นางอยากจะปฏิเสธว่าไม่หิว แต่ปากมันไม่รักดี

ยอมรับก็ได้ว่า... อยากกินอีก