บทที่ 70 กองทัพเรือมาถึง
บทที่ 70 กองทัพเรือมาถึง
บนถนนบาส
ชั้นบนสุดของโรงแรมสูงสี่ชั้นแห่งหนึ่ง
หน้ากระจกบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน ร่างหนึ่งที่ดูคล้ายนกจะงอยปากยาว
สวมหมวกทรงสูง ยืนมองสนามรบที่อยู่ไกลออกไปด้วยความสนใจสุดขีด
“นั่นคือ… กลุ่มโจรสลัดมือผีสินะ?”
เขาคือหนึ่งในจักรพรรดิแห่งโลกมืดมอร์แกน ประธานใหญ่แห่งสำนักข่าวบิ๊กนิวส์
ชายผู้มีสายสัมพันธ์กับกลุ่มโจรสลัดบิ๊กมัม ควบคุมเครือข่ายข่าวและหนังสือพิมพ์นับไม่ถ้วนทั่วโลกแม้แต่รัฐบาลโลกเองก็ยังต้องมีความร่วมมือกับเขาในระดับหนึ่ง
แน่นอนว่าเขารู้จักโรดส์มือผี โจรสลัดที่ปั่นป่วนเวสต์บลูจนยับก่อนจะฝ่าเข้าสู่แกรนด์ไลน์อย่างอหังการ
ถึงขั้นที่เขาจัดพื้นที่พิเศษเล็ก ๆ ในหนังสือพิมพ์ไว้ให้ชื่อของชายคนนี้โดยเฉพาะ
“มาถึงที่นี่แล้วสินะ”
“พลังแบบนี้… ไม่ธรรมดาจริง ๆ”
ดวงตาเหมือนนกล่าเหยื่อของมอร์แกน ส่องประกายแหลมคมกวาดมองข้ามถนนหลายสาย ก่อนจะจับจ้องไปยังตำแหน่งของโรดส์ราวกับจะมองทะลุทุกอย่าง
มอร์แกนมองอยู่ครู่หนึ่ง ยกถ้วยชาขึ้นจิบแล้วหันสายตาไปยังชายแดนของอาณาจักรเอลิอัสพร้อมรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“ถ้าเขารอดจากวิกฤตครั้งนี้ได้ล่ะก็…”
“ตำแหน่งซูเปอร์โนวาที่เจิดจ้าที่สุดแห่งยุค ในครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์
จะต้องเป็นของเขาแน่นอน”
ในทิศทางที่มอร์แกนมองไป กองทัพเรือจำนวนมหาศาลกำลังหลั่งไหลเข้าสู่ถนนในเมือง!!
กองเรือใหญ่แห่งฐาน จี-แปด ได้มาถึงอาณาจักรเอลิอัสแล้ว!
ถนนบาส
หลังจากกวาดล้างโจรสลัดหลายกลุ่มและสมาชิกแก๊งท้องถิ่นไปจำนวนมาก โรดส์ก็ไม่ได้ไล่ล่าพวกตัวเล็กที่หนีหัวซุกหัวซุน เขาหันหลังเดินไปยังตำแหน่งที่โรบินกับลาฟิตอยู่
เมื่อพบทั้งสองบนดาดฟ้า โรดส์หยิบล็อกโพสสามเข็มออกมาจากกระเป๋าแล้วโยนให้ลาฟิต
“ลองดูหน่อย ว่าใช้ได้ไหม”
ลาฟิตรับไว้พอดิบพอดีพลิกดูครู่หนึ่งก่อนส่ายหน้าเบา ๆ
“ดูด้วยตาเปล่ายังบอกไม่ได้ครับ”
“ต้องรอให้ล็อกโพสเดิมของเรา
ชาร์จสนามแม่เหล็กจนเต็มก่อน”
ถ้าทิศทางของล็อกโพสเข็มเดียวตรงกับหนึ่งในสามเข็มของล็อกโพสขั้นสูงนั่นก็หมายความว่ามันใช้งานได้จริง
และที่สำคัญมันจะชี้ไปยังเกาะได้ถึงสามแห่งพร้อมกันทำให้พวกเขาไม่ถูกล็อกตายอยู่บนเส้นทางเดียว
“งั้นก็รออีกหน่อย”
โรดส์พยักหน้า
ก่อนยืนยันผลเขาไม่มีทางโยนล็อกโพสเดิมทิ้งแล้วออกทะเลแบบสุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด
การหลงทางในแกรนด์ไลน์ไม่ใช่เรื่องตลก
ขณะที่ลาฟิตเก็บล็อกโพสใหม่แล้วรัดไว้ที่ข้อมืออีกข้าง
โรบินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆก็พุ่งเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียด
“กัปตัน!”
“กองทัพเรือ… มาแล้ว”
ได้ยินแบบนั้นโรดส์กับลาฟิตหันไปตามทิศที่เธอชี้ ห่างออกไปสามสี่ถนนทหารเรือจำนวนมากกำลังเคลื่อนกำลังเข้ามาอย่างรวดเร็ว
ถนนที่ก่อนหน้านี้โกลาหลเริ่มกลับสู่ความเป็นระเบียบภายใต้การควบคุมของกองทัพเรือแต่จากขนาดและระดับของกำลังพลเห็นชัดว่าพวกมันไม่ได้มาเพราะแค่มีเรื่องยิงกันธรรมดา
เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียวกลุ่มโจรสลัดมือผี
“มาเร็วเหมือนกันนะ”
โรดส์ยืนมองสายตานิ่งและเย็น ดูทหารเรือที่หลั่งไหลเข้ามาค่อย ๆ ล้อมเขตถนนบาสจากทุกทิศ
“กัปตัน?”
ลาฟิตหันมองแววตาถามว่าจะสู้… หรือถอย?
โรดส์กวาดตามองสถานการณ์แววตาครุ่นคิดวูบผ่านก่อนจะตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
“นายกับโรบิน กลับเรือไปก่อน”
“ฉันจะลองเชิงกองทัพเรือพวกนี้ดู”
ถ้าฐานทัพเรือในแกรนด์ไลน์ระดมกำลังโดยมีเขาเป็นเป้าหมาย อย่างน้อยต้องมีรองพลเรือเอกนำทัพพร้อมพลเรือตรีหลายคนและทหารเรือระดับหัวกะทิอีกเพียบ
ลาฟิตกับโรบินอาจรับมือทหารชั้นยอดได้กลุ่มหนึ่งแต่ถ้าต้องโดนล้อม โดยพลเรือตรีหลายคนพร้อมกันยังไงก็เสียเปรียบ
แต่สำหรับเขา…เขาไม่กลัวสงครามจำนวนและมั่นใจในพลังของตัวเอง ต่อให้สู้ไม่ชนะก็สามารถถอยออกจากเขตเมืองอันวุ่นวายนี้ได้อย่างสบายและในสถานการณ์แบบนี้…ความเร็วของโกสต์ชาโดว์ คือไพ่ตายที่แท้จริง
ขอแค่ถอยกลับเรือแล้วยกสมอออกทะเล ต่อให้กองทัพเรือจะไล่ยังไงก็ได้แค่มองโกสต์ชาโดว์ลับขอบฟ้าไปเท่านั้น
“ขอโทษด้วยนะครับ กัปตัน”
ลาฟิตยิ้ม สะบัดไม้เท้าเบา ๆ
“แต่ผมขอเล่นกับกองทัพเรือพวกนี้สักหน่อย”
“คุณเจ้าหน้าที่ข่าวกรอง กลับเรือก่อนดีกว่า”
“ก็ได้”
โรดส์พยักหน้าอย่างใจเย็น
ข้อดีของลาฟิตกับโรบินคือพวกเขาไม่สร้างปัญหา
ไม่หลงทางเหมือนโซโล ไม่เลือดกำเดาไหลเหมือนซันจิ ส่วนใหญ่แล้วเขาแทบไม่ต้องเป็นห่วง
“ระวังตัวกันด้วยล่ะ”
โรดส์กำชับ
โรบินพยักหน้าทั้งลาฟิตและโรดส์ ต่างมั่นใจในความสามารถในการหนีวงล้อมเธอจึงไม่คิดอยู่เป็นภาระ
อีกอย่างโกสต์ชาโดว์ต้องมีคนคุมและเตรียมออกเรือได้ทุกเมื่อ การมาถึงอย่างกะทันหันของกองทัพเรือทำให้ย่านที่เพิ่งผ่านการนองเลือดกลับมาสงบลงอย่างรวดเร็ว
พลเรือนและขุนนางจำนวนมากเริ่มตั้งสติได้ไม่วิ่งหนีแตกตื่นอีก
แต่…หลายคนก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ
การยิงกันเพิ่งเกิดไม่ถึงชั่วโมงกองทัพเรือกลับมาถึงแล้ว?
เร็วเกินไปไหม?!
ปกติ…พวกมันไม่ใช่โผล่มาหลังเรื่องจบหรอกเหรอ?!
“สังเกตไหม…”
ชายคนหนึ่งขมวดคิ้วมองแนวทหารเรือที่เข้ายึดถนนทุกสาย
“กำลังพลมันเยอะเกินไปนะ”
อีกคนที่เพิ่งหายตื่นตระหนกส่ายหน้า
“ใครจะรู้… อาจมาคุ้มกันคนสำคัญก็ได้”
เอลิอัสคือประเทศบ่อน้ำพุร้อนอันดับหนึ่งของโลก ยกเว้นพวกเท็นริวบิโตะขุนนางจำนวนมากต่างชอบมาพักผ่อนที่นี่
“ไม่ใช่”
ชายอีกคนส่ายหน้า ดวงตาวาววับ
“ไม่น่าจะใช่แค่คุ้มกันใคร”
“ดูนั่นสิ…”
“ถึงขั้นส่งรองพลเรือเอกมาเลย”
เมื่อมองตามร่างหนึ่งสวมเสื้อคลุมคำว่าความยุติธรรม มีบ่าเครื่องหมายรองพลเรือเอก
เดินนำหน้ากองทัพเรือสีหน้าเคร่งขรึม
เขาคือดัลเมเชียนรองพลเรือเอกแห่งฐาน จี-แปด!
ด้านหลังเขามีพลเรือตรีอีกสามคนเดินตามมา
“พลเรือตรีอาซิอุส!”
“นำหน่วยที่สอง บุกเข้าจากฝั่งตะวันตก!”
“พลเรือตรีไฮซ์!”
“นำหน่วยที่สาม เข้าจากทิศใต้!”
“พลเรือตรีโรอัน!”
“นำหน่วยที่สี่ เข้าจากทิศเหนือ!”
“ต้องสกัดกั้นสมาชิกทุกคนของกลุ่มโจรสลัดมือผีในเขตถนนบาส!”
ดัลเมเชียนออกคำสั่งเสียงดัง ชัดเจน
“จำไว้”
“ถ้าพบโรดส์มือผี”
“ไม่จำเป็นต้องสู้จนตาย!”
“รายงานฉันทันที!!”
พายุลูกใหม่กำลังจะปะทุขึ้นกลางอาณาจักรเอลิอัส…